Abstract
dc:descriptionΗ ίδια η κοινωνία μπορεί να θεωρηθεί ουτοπία στην τελειοποιημένη εκδοχή της. Όμως, η ουτοπία -ετυμολογικά ένας μη τόπος-, δεν είναι εντοπίσιμη﮲ γεγονός που την καθιστά εξ ορισμού εξωπραγματική. Αυτός ο μη-τόπος λειτουργεί συχνά ως ιδεατό πρότυπο, το οποίο αναζητούν και επιδιώκουν να αντιγράψουν οι κοινωνίες συγκρίνοντας με αυτό την εκάστοτε δυσμενή-δυστοπική παροντική τους κατάσταση. Ωστόσο, όπως φαίνεται και από την ιστορία των ουτοπιών, η ουτοπία δεν αποτελεί απλώς ένα μέτρο σύγκρισης ανάμεσα σε αυτήν και το δυστοπικό παρόν, αλλά αποτελεί έναν μηχανισμό μετασχηματισμού της πραγματικότητας, συνειδητά και μη, από τις εκάστοτε κοινωνίες με στόχο την ιδανική πολιτεία. Θα υποστηρίξω πως ο λόγος για την ουτοπία δεν αφορά, απλώς την τελειοποιημένη εκδοχή μιας κοινωνίας, αλλά αφορά έναν μηχανισμό ο οποίος μετασχηματίζει την πραγματικότητα σύμφωνα με ένα πρότυπο και παράγει νέες κανονικότητες, όχι στο εκεί και στο αλλού, αλλά στο εδώ και τώρα. Προκειμένου να αναπτύξω τη θέση αυτή, θα αξιοποιήσω κλασικά έργα για την ουτοπία και συγκεκριμένα την Ουτοπία του Thomas More (1516), τη Νέα Ατλαντίδα του Francis Bacon (1627) και τα Ταξίδια του Γκάλλιβερ του Jonathan Swift (1726).
Author and committee
dc:creator, dc:contributor.*- Authors dc:creator
-
- Τουρνικιώτης Ιωάννης-Σίμος
- Tournikiotis Ioannis-Simos
Subjects
dc:subject × 2Rights
- Language dc:language
- Ελληνικά, Greek
Identifiers
dc:identifier.*- Identifier
- uoadl:2837491