Abstract
dc:descriptionΤο θέμα της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι η Ευρωπαϊκή Εντολή Έρευνας, η οποία θεσπίστηκε με την Οδηγία 2014/41/ΕΕ και στη συνέχεια ενσωματώθηκε στην ελληνική έννομη τάξη με τον ν. 4489/2017. Η Οδηγία αυτή αποτελεί την πληρέστερη έως τώρα ρύθμιση στον τομέα της μικρής δικαστικής συνδρομής σε ποινικές υποθέσεις και επιχειρεί να αντικαταστήσει το προγενέστερό της κατακερματισμένο νομοθετικό τοπίο εισάγοντας ένα ενιαίο εργαλείο συλλογής και ανταλλαγής αποδείξεων εντός της ΕΕ. Όπως διακηρύσσεται στο Προοίμιο της Οδηγίας, η ΕΕΕ βασίζεται στην αρχή της αμοιβαίας αναγνώρισης, λαμβάνει όμως υπόψιν την ευελιξία του παραδοσιακού συστήματος αμοιβαίας συνδρομής. Το ερώτημα που τίθεται στην εργασία είναι κατά πόσον η νέα Οδηγία αποτελεί πρόοδο ή οπισθοδρόμηση. Προκειμένου να δοθεί απάντηση στο ερώτημα αυτό, παρουσιάζονται τα προηγούμενα νομοθετικά εργαλεία, αναλύονται οι διατάξεις της Οδηγίας με έμφαση στις καινοτομίες αυτής, ενώ παράλληλα αναδεικνύεται ο τρόπος με τον οποίο ο Έλληνας νομοθέτης αντιμετώπισε τις προκλήσεις ενσωμάτωσης της Οδηγίας και αξιολογούνται οι επιλογές του. Τέλος, ένα τμήμα της εργασίας αφιερώνεται στο ζήτημα της προστασίας των δικαιωμάτων του καθ’ ου το ερευνητικό μέτρο, καθώς η ελλιπής κατοχύρωση δικονομικών δικαιωμάτων υπήρξε ένα από τα πιο επικριθέντα σημεία τόσο των σχεδίων της Οδηγίας όσο και των προηγούμενων νομοθετικών κειμένων.
Author and committee
dc:creator, dc:contributor.*- Authors dc:creator
-
- Σκανδάλη Δάφνη
- Skandali Dafni
Subjects
dc:subject × 2Rights
- Language dc:language
- Ελληνικά, Greek
Identifiers
dc:identifier.*- Identifier
- uoadl:2863059