National and Kapodistrian University of Athens
Συσχέτιση ανθεκτικής υπέρτασης και νεφρικής δυσλειτουργίας
Abstract
dc:descriptionΕισαγωγή: Η αρτηριακή υπέρταση αποτελεί τη δεύτερη κατά σειρά αιτία που οδηγεί σε νεφρικές βλάβες και τελικώς σε νεφρική ανεπάρκεια με πολύπλοκους μηχανισμούς. Για την πρόκληση της νεφρικής βλάβης ιδιαίτερη σημασία έχει η βαρύτητα και η διάρκεια της αρτηριακής υπέρτασης. Σκοπός: Διερεύνηση της νεφρικής λειτουργίας υπερτασικών ασθενών βάσει της δυναμικής συμπεριφοράς της αρτηριακής υπέρτασης. Υλικό και Μέθοδος: Μελετήθηκαν 1911 υπερτασικοί ασθενείς που παρακολουθούνταν στο ιατρείο υπέρτασης του ΓΝΑ «ΙΠΠΟΚΡΑΤΕΙΟ» για μια μέση περίοδο 3.9 (1.7) ετών. Στην αρχή της παρακολούθησης συλλέχθηκαν κλινικά δεδομένα και οι ασθενείς υπεβλήθησαν σε υπερηχοκαρδιογραφικό έλεγχο, εξετάσεις αίματος ρουτίνας και επιπρόσθετο έλεγχο για αποκλεισμό δευτεροπαθούς υπέρτασης. Η εκτίμηση της νεφρικής λειτουργίας πραγματοποιήθηκε με τον υπολογισμό του ρυθμού σπειραματικής διήθησης (ΡΣΔ) βάσει πιστοποιημένης φόρμουλας. Ως χρόνια νεφρική νόσος (ΧΝΑ) ορίσθηκε ο ΡΣΔ<60ml/min/m2. Τέσσερις ομάδες σχηματίσθηκαν ανάλογα με την παρουσία ή απουσία ΑΥ στην αρχή και στο τέλος της παρακολούθησης. Αποτελέσματα: Η μέση ηλικία του δείγματος ήταν 59±11 έτη με το 51% γυναίκες. Η ταξινόμηση του δείγματος σε ομάδες έγινε ως ακολούθως: 1153 ασθενείς (60%) δεν είχαν ποτέ ΑΥ, 189 (10%) με αποδραμούσα ΑΥ, 204 (11%) με νεοεμφανιζόμενη ΑΥ και 365 (19%) με εμμένουσα ΑΥ. Δύο τρίτα των ασθενών με ΑΥ στην αρχή της παρακολούθησης παρέμειναν ανθεκτικοί έως το τέλος της μελέτης. Ανεξάρτητοι προγνωστικοί παράγοντες τόσο της νεοεμφανιζόμενης ΑΥ όσο και της εμμένουσας ΑΥ ήταν ο σακχαρώδης διαβήτης, το ιστορικό καρδιαγγειακής νόσου, η διάρκεια της υπέρτασης, η συστολική αρτηριακή πίεση, η υπερτροφία της αριστερής κοιλίας και ο ΡΣΔ. Στην αρχική εκτίμηση, οι ασθενείς με ΑΥ έναντι εκείνων άνευ ΑΥ είχαν χαμηλότερο ΡΣΔ (76.1 έναντι 79.5 ml/min/m3, p<0.001) και εμφάνιζαν συχνότερα (ΧΝΑ) (18.6% έναντι 12.1%, p<0.001). O επιπολασμός της χρόνιας νεφρικής νόσου στο τέλος της παρακολούθησης εμφάνιζε προοδευτική αύξηση διαδοχικά στις ομάδες άνευ, αποδραμούσας, νεοεμφανιζόμενης και εμμένουσας ΑΥ (14%, 19,2%, 21,8% και 22,6%, αντίστοιχα, p=0,001). Μελέτη λογιστικής πολλαπλής παλινδρόμησης ανέδειξε σημαντικά υψηλότερο κίνδυνο εμφάνισης ΧΝΑ στην ομάδα εμμένουσας έναντι άνευ ΑΥ μετά από ρύθμιση για παράγοντες κινδύνου (OR: 1.66, 95%CI: 1.16-2.39, p=0.006). Συμπεράσματα: Σε θεραπευόμενους υπερτασικούς ασθενείς η ύπαρξη ανθεκτικής υπέρτασης σχετίζεται με χειρότερη νεφρική λειτουργία ενώ η επιμονή της ΑΥ συνοδεύεται από υψηλότερο επιπολασμό χρόνιας νεφρικής νόσου.
Author and committee
dc:creator, dc:contributor.*- Authors dc:creator
-
- Κλουφά Γεωργία Χριστίνα
- Kloufa Georgia Christina
Subjects
dc:subject × 2Rights
- Language dc:language
- Ελληνικά, Greek
Identifiers
dc:identifier.*- Identifier
- uoadl:2866996