National and Kapodistrian University of Athens
Μελέτη του σηματοδοτικού μονοπατιού IGF1 σε αιματολογικές κακοήθειες
Abstract
dc:descriptionΗ παρούσα εργασία αποσκοπεί στην κατανόηση των μηχανισμών που διέπουν το φαινόμενο της αυτοφαγίας. Η αυτοφαγία εμπλέκεται σε πληθώρα κυτταρικών διεργασιών και αποτελεί κρίσιμο συστατικό των μηχανισμών κυτταρικής επιβίωσης και πολλαπλασιασμού. Πολλά από τα γονίδια που συμμετέχουν στην αυτοφαγία εμπλέκονται και σε άλλα σηματοδοτικά μονοπάτια όπως του IGF-1. Στην εργασία αυτή, μελετήσαμε την έκφραση του μονοπατιού IGF-1 σε ασθενείς με Μυελοδυσπλαστικά σύνδρομα και συγκεκριμένα τα γονίδια που συνιστούν το μονοπάτι του IGF-1 και παράλληλα εμπλέκονται στο μονοπάτι της αυτοφαγίας. Προσπαθήσαμε έτσι, να συσχετίσουμε το σηματοδοτικό μονοπάτι IGF-1 και τη γήρανση με την ενεργοποίηση ή αποσιώπηση της αυτοφαγίας, αναζητώντας τις επιπτώσεις που μπορούν να έχουν αυτές οι δράσεις στην επιβίωση και την ανθεκτικότητα των νεοπλασματικών κυττάρων. Έπειτα από ανάλυση της έκφρασης των γονιδίων MTOR, LC3, MAPK8, MAPK14. P53 και IGF-1 R σε δείγματα περιφερικού αίματος και μυελού των οστών ασθενών με μυελοδυσπλαστικά σύνδρομα, βρέθηκε σημαντική διαφορά έκφρασης μεταξύ των υγιών και των ασθενών με μυελοδυσπλαστικά σύνδρομα τόσο υψηλής όσο και χαμηλής κακοήθειας. Στους ασθενείς χαμηλής κακοήθειας, τα γονίδια MAPK8, LC3, p53 και IGF-IR υπερεκφράζονται, ενώ στους ασθενείς υψηλής κακοήθειας υπερεκφράζονται τα γονίδια MAPK8, LC3 και IGF-IR. Η υπερέκφραση του υποδοχέα IGF-1R δείχνει ότι το μονοπάτι IGF-1 έχει αυξημένη ενεργότητα, η οποία από σχετικές μελέτες έχει συνδεθεί με διάφορους τύπους καρκίνου καθώς και με αυξημένη μεταστατικότητα των καρκινικών κυττάρων. Σε πειράματα με ποντίκια έχει φανεί ότι η υπερέκφραση του IGF-1 και του υποδοχέα του σε βλαστικά αιμοποιητικά κύτταρα έδωσε μεταστάσεις βλαστών από το μυελό των οστών σε πολλά όργανα. Επιπλέον, οι JNKs, (MAPK8), ενεργοποιούν την αυτοφαγία μέσω της ενεργοποίησης ATG. Η LC3 που είναι κυρίαρχος δείκτης αυτοφαγίας υπερεκφράζεται στους ασθενείς τόσο υψηλής όσο και χαμηλής κακοήθειας, με μία στατιστικά σημαντική αυξημένη έκφραση στους ασθενείς χαμηλής κακοήθειας σε σχέση με τους υψηλής κακοήθειας, κάτι που συμφωνεί με σχετικές μελέτες που διαπιστώνουν αυξημένη μιτοφαγία στην πρώτη ομάδα η οποία μάλιστα την προστατεύει από την μετάπτωση σε ΟΜΛ. Τέλος, η p53 υπερεκφράζεται στους ασθενείς χαμηλής κακοήθειας, ενώ για τους ασθενείς υψηλής κακοήθειας δεν παρατηρείται στατιστικά σημαντική διαφορά με τους υγιείς. Το παραπάνω εν μέρει συμβαδίζει με το γεγονός ότι σε υψηλής κακοήθειας κύτταρα είναι πιο συχνές οι μεταλλαγές απενεργοποίησης ή μειωμένης λειτουργίας της p53, που οδηγούν σε απώλεια ελέγχου τους κυτταρικού κύκλου και τον υπέρμετρο πολλαπλασιασμό που χαρακτηρίζει τα καρκινικά κύτταρα. Ένας σημαντικός στόχος για το μέλλον είναι ο εντοπισμός τυχόν μεταλλαγών απενεργοποίησης ή μείωσης λειτουργίας στα γονίδια της αυτοφαγίας στους ασθενείς υψηλής κακοήθειας.
Author and committee
dc:creator, dc:contributor.*- Authors dc:creator
-
- Ταλιουράκη Αγγελική
- Taliouraki Angeliki
Subjects
dc:subject × 2Rights
- Language dc:language
- Ελληνικά, Greek
Identifiers
dc:identifier.*- Identifier
- uoadl:2874731