National and Kapodistrian University of Athens
Ανάπτυξη μεθόδου για την εκτίμηση της φωτοκαταλυτικής απόδοσης υλικών βασισμένης στην αποικοδόμηση της φαινόλης
Abstract
dc:descriptionΣτα πλαίσια της παρούσας εργασίας αναπτύχθηκε, αξιολογήθηκε και εφαρμόσθηκε πρότυπη μέθοδος για την εκτίμηση της απόδοσης φωτοκαταλυτικών υλικών (σε μορφή σκόνης) η οποία βασίζεται στη χρήση της φαινόλης ως μοντέλο ρύπου και στην αποικοδόμησή της παρουσία ενός φωτοκαταλύτη και υπεριώδους ακτινοβολίας (UV-A). Η φωτοκαταλυτική απόδοση του εξεταζόμενου υλικού εκτιμάται με τον παρατηρούμενο ρυθμό αποικοδόμησης της φαινόλης υπό καθορισμένες πειραματικές συνθήκες και συγκρίνεται με τον αντίστοιχο ρυθμό αποικοδόμησης φωτοκαταλυτικού υλικού αναφοράς μετρημένου υπό τις ίδιες πειραματικές συνθήκες. Αρχικά μελετήθηκε η επίδραση διαφορετικών παραμέτρων στον ρυθμό αποικοδόμησης της φαινόλης όπως η συγκέντρωση καταλύτη και η αρχική συγκέντρωση της φαινόλης με χρήση συσκευής φωτόλυσης υπεριώδους ακτινοβολίας UV-A. Ως υλικό αναφοράς επιλέχθηκε το οξείδιο του τιτανίου TiO2 NIST SRM 1898 το οποίο διατίθεται εμπορικά από το Ινστιτούτο NIST των ΗΠΑ (National Institute of Standards and Testing). Πραγματοποιήθηκαν πειράματα απουσία ακτινοβολίας ώστε να εκτιμηθεί το ποσοστό προσρόφησης της φαινόλης στην επιφάνεια του υλικού αναφοράς, καθώς και πειράματα απουσία καταλύτη ώστε να εκτιμηθεί το ποσοστό απευθείας φωτόλυσης της φαινόλης. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι για τις πειραματικές συνθήκες της μελέτης, η προσρόφηση της φαινόλης στην επιφάνεια του υλικού ήταν 7.2 % μετά από 30 λεπτά και 10 % μετά από 6 ώρες. Απευθείας φωτόλυση της φαινόλης μέχρι και 7 ώρες, απουσία καταλύτη, είχε ως αποτέλεσμα την μείωση της αρχικής συγκέντρωσής της σε ποσοστό μικρότερο του 4 %. Επίσης, αύξηση της συγκέντρωσης του καταλύτη έδειξε ότι οδηγεί σε αύξηση του ρυθμού αποικοδόμησης της φαινόλης μέχρι ενός σημείου προσεγγίζοντας στη συνέχεια ένα πλατώ, ενώ παρόμοια είναι η συμπεριφορά του συστήματος στην περίπτωση αύξησης της αρχικής συγκέντρωσης της φαινόλης για σταθερή συγκέντρωση καταλύτη. Οι βέλτιστες συνθήκες που προσδιορίσθηκαν για τις συγκεντρώσεις καταλύτη και αρχικής συγκέντρωσης φαινόλης με χρήση του συστήματος φωτόλυσης υπεριώδους ακτινοβολίας UV-A (Black box) ήταν CTiO2> 100 ppm και Co= 20 ppm, αρκετά κοντά σε αυτές που προτάθηκαν τελικά από την επιτροπή Comité Européen de Normalisation (CEN) TC386/WG3 για την πρότυπη μέθοδο αξιολόγησης της απόδοσης φωτοκαταλυτικών υλικών (CTiO2= 500 ppm, Co= 20 ppm). Σημαντικές παράμετροι της πρότυπης μεθόδου αποτελούν επίσης ο χρόνος προσρόφησης της φαινόλης στην επιφάνεια του καταλύτη (30 min υπό ανάδευση), ο συνολικός όγκος του φωτολυόμενου διαλύματος (100 mL), η ένταση ακτινοβολίας του συστήματος φωτόλυσης (10±5 % W/m2 στην UV-A περιοχή του φάσματος) και η γεωμετρία του φωτοαντιδραστήρα (γυάλινο κυλινδρικό δοχείο διαμέτρου 5 cm και όγκου 100 mL). Προκειμένου να ελεγχθεί η αξιοπιστία της πρότυπης μεθόδου διοργανώθηκε συγκριτική δοκιμή με την συμμετοχή οκτώ (8) εργαστηρίων από διαφορετικές ευρωπαϊκές χώρες. Στόχος της δοκιμής ήταν η εκτίμηση της φωτοκαταλυτικής δραστικότητας ενός εμπορικά διαθέσιμου φωτοκαταλύτη TiO2 (CristalACTiV PC500 TiO2) με τη χρήση υλικού αναφοράς του καταλύτη TiO2 NIST SRM 1898. Η συγκριτική δοκιμή διοργανώθηκε από το Εργαστήριο Φωτο- Καταλυτικών Διεργασιών και Περιβαλλοντικής Χημείας του ΕΚΕΦΕ «ΔΗΜΟΚΡΙΤΟΣ» και όλοι οι συμμετέχοντες έλαβαν επαρκείς ποσότητες από τους δύο καταλύτες καθώς και αναλυτικό πρωτόκολλο σύμφωνα με την πρότυπη μέθοδο για την διενέργεια των δοκιμών. Για κάθε δοκιμή αποικοδόμησης της φαινόλης, και για κάθε υλικό υπολογίσθηκε η παρατηρούμενη σταθερά ταχύτητας k και υπολογίσθηκε ο λόγος των σταθερών ταχύτητας kC/kN, όπου “C” και “N” αναφέρονται στα δείγματα “Cristal” και “NIST”, αντίστοιχα. Ο μέσος όρος των τιμών kN που προσδιορίστηκαν από όλα τα εργαστήρια είχε εύρος από 0,00270 μέχρι 0,00881 min-1, ο μέσος όρος των τιμών kC είχε εύρος από 0,00086 μέχρι 0,00318 min-1 και ο μέσος όρος των τιμών του λόγου kC/kN για κάθε εργαστήριο είχε εύρος από 0,201 μέχρι 0,742. Εντός κάθε εργαστηρίου η μέθοδος παρήγαγε αναπαραγώγιμα αποτελέσματα (RSD<20 %) και έδειξε συστηματικά ότι το υλικό TiO2 NIST SRM 1898 είχε υψηλότερη φωτοκαταλυτική απόδοση από τον φωτοκαταλύτη TiO2 CristalACTiV PC500, γεγονός που δηλώνει την δυνατότητα εφαρμογής της μεθόδου για την αξιολόγηση των φωτοκαταλυτικών υλικών. Μεταξύ των συμμετεχόντων εργαστηρίων το σχετικά μεγάλο εύρος των αναφερόμενων τιμών k υποδεικνύει ως πιθανή αιτία διαφορές στην πειραματική διάταξη που χρησιμοποιήθηκε. Ωστόσο, ο λόγος των ρυθμών kC/kN φαίνεται να κανονικοποιεί αυτές τις επιδράσεις, όπως φαίνεται από την καλή συμφωνία των αποτελεσμάτων από τα περισσότερα εργαστήρια. Επομένως, ο λόγος των ρυθμών ks/kf (s: δείγμα, f: υλικό αναφοράς) μπορεί να είναι ο πιο κατάλληλος δείκτης για την αξιολόγηση φωτοκαταλυτικών υλικών και για την μεταξύ τους σύγκριση. Τα αποτελέσματα της συγκριτικής δοκιμής συμπεριελήφθησαν σε Ευρωπαϊκό Πρότυπο με τίτλο «Photocatalysis — Water purification — Performance of photocatalytic materials by measurement of phenol degradation» που αναπτύχθηκε από την Επιτροπή CEN/TC386/WG3 και βρίσκεται στο τελικό στάδιο δημοσίευσής του.
Author and committee
dc:creator, dc:contributor.*- Authors dc:creator
-
- Λαμπρινός Χαράλαμπος-Ταξιάρχης
- Lamprinos Charalampos-Taxiarchis
Subjects
dc:subject × 2Rights
- Language dc:language
- Ελληνικά, Greek
Identifiers
dc:identifier.*- Identifier
- uoadl:2880273