National and Kapodistrian University of Athens
Σύγκριση ανοσοθεραπείας έναντι συμβατικής χημειοθεραπείας ως 2η γραμμή θεραπείας, σε τοπικά προχωρημένο ή μεταστατικό μη μικροκυτταρικό καρκίνο πνεύμονα. Η εμπειρία ενός κέντρου.
Abstract
dc:descriptionΕισαγωγή Η ανοσοθεραπεία στοχεύει στο να αυξήσει τη δραστηριότητα του ανοσοποιητικού συστήματος και να προάγει αποτελεσματική αντικαρκινική απόκριση. Στον καρκίνο του πνεύμονα όπως και σε άλλους τύπους καρκίνου η αντοχή του Τ λεμφοκυττάρου σε αντιγόνα του όγκου αποτελεί σημαντικό εμπόδιο στην αποτελεσματικότητα της ανοσοθεραπείας. Η αναστολή ή ενεργοποίηση του «σημείου ελέγχου» των συν – διεγερτικών μορίων έχει τη δυνατότητα να καταπολεμήσει την ανοχή και να επιτρέψει ανοσοανταποκρίσεις κατά του όγκου. Η ανοσοθεραπεία έχει δείξει όφελος στην θεραπεία του μεταστατικού μη μικροκυτταρικού καρκίνου του πνεύμονα (ΜΜΚΠ). Αρχικά στη 2η γραμμή θεραπείας, με τις μελέτες έγκρισης του Nivolumab έναντι της δοσεταξέλης, και αργότερα του Atezolizumab αλλά και του Pembrolizumab. Πιο πρόσφατα στην πρώτη γραμμή θεραπείας, η ανοσοθεραπεία έλαβε έγκριση αρχικά ως μονοθεραπεία σε ασθενείς με ισχυρά θετική έκφραση του PD-L1, και αργότερα, σε συνδυασμό με τη χημειοθεραπεία, ανεξαρτήτως έκφρασης PD-L1, τόσο σε πλακώδη όσο και σε μη πλακώδη υπότυπο. Σκοπός αυτής της αναδρομικής μελέτης παρατήρησης, είναι η σύγκριση της ανοσοθεραπείας και της χημειοθεραπείας ως 2η γραμμή θεραπείας στο ΜΜΚΠ, τόσο ως προς την αποτελεσματικότητα, αλλά και ως προς την τοξικότητα. Υλικά - Μέθοδοι Η αναδρομική μας μελέτη αφορούσε σε πενήντα εννιά (59) ασθενείς που νοσηλεύθηκαν στο Ογκολογικό Τμήμα του νοσοκομείου ΓΝΑ «Ο Ευαγγελισμός». Το 83% ήταν άνδρες και το 17% γυναίκες, διάμεσου ECOG 1 (0-3), διάμεσης ηλικίας 64 ετών (47-86), σταδίου ΙV, πλακώδους (32%) και μη πλακώδους (68%) ιστολογικού υποτύπου. Όλοι οι ασθενείς, έλαβαν χημειοθεραπεία 1ης γραμμής. Μετά την πρόοδο νόσου, οι ασθενείς έλαβαν είτε χημειοθεραπεία, είτε ανοσοθεραπεία, ως 2ης γραμμής θεραπεία. Συγκρίναμε την αποτελεσματικότητα, καθώς και την τοξικότητα των δύο θεραπευτικών επιλογών στη 2η γραμμή θεραπείας του ΜΜΚΠ. Οι ασθενείς, στο σκέλος της ανοσοθεραπείας, έλαβαν είτε Nivolumab, είτε Pembrolizumab. Αποτελέσματα Το ποσοστό υποτροπής δε διέφερε μεταξύ των ασθενών που έλαβαν ανοσοθεραπεία έναντι αυτών που έλαβαν χημειοθεραπεία. Εντούτοις, ο χρόνος υποτροπής μεταξύ των δύο ομάδων, διέφερε σημαντικά (p=0,015). Οι πιθανότητες υποτροπής στους 3 και 6 μήνες ήταν σημαντικά χαμηλότερες για το σκέλος της ανοσοθεραπείας (p<0,05). Οι ασθενείς με τουλάχιστον μια ανεπιθύμητη ενέργεια είχαν 2,27 φορές υψηλότερο κίνδυνο συγκριτικά με αυτούς που δεν εμφάνισαν κάποια ανεπιθύμητη ενέργεια. Η διάμεση συνολική επιβίωση ήταν 8 μήνες για το σκέλος της χημειοθεραπείας, έναντι 14 μηνών για το σκέλος της ανοσοθεραπείας. Η πιθανότητα επιβίωσης στους 6 μήνες δε διέφερε σημαντικά μεταξύ των δύο θεραπειών (p>0,05). Ωστόσο, τόσο στους 12 όσο και στους 18 μήνες η πιθανότητα επιβίωσης στους ασθενείς που έκαναν ανοσοθεραπεία ήταν σημαντικά υψηλότερη σε σύγκριση με την αντίστοιχη των ασθενών που έκαναν χημειοθεραπεία (p=0,006 και p=0,001 αντίστοιχα). Συμπέρασμα Οι ασθενείς που έλαβαν ανοσοθεραπεία ως 2η γραμμή θεραπείας, είχαν σημαντικά μεγαλύτερα ποσοστά συνολικής επιβίωσης σε σύγκριση με όσους έλαβαν χημειοθεραπεία (p=0,006). Δε βρέθηκε να υπάρχει συσχέτιση μεταξύ των επιπέδων έκφρασης της πρωτεΐνης PD-L1 και κλινικού οφέλους ή τοξικότητας. Η ανοσοθεραπεία παρουσίασε καλύτερο προφίλ τοξικότητας σε σχέση με την χημειοθεραπεία. Η αναδρομική ανάλυση των δεδομένων από την καθημερινή μας κλινική πράξη, συμβαδίζει με τα δεδομένα της βιβλιογραφίας στη 2η γραμμή θεραπείας του ΜΜΚΠ.
Author and committee
dc:creator, dc:contributor.*- Authors dc:creator
-
- Παυλάκης Μιχαήλ
- Pavlakis Michail
Subjects
dc:subject × 2Rights
- Language dc:language
- Ελληνικά, Greek
Identifiers
dc:identifier.*- Identifier
- uoadl:2883673