National and Kapodistrian University of Athens
Ο επιπολασμός της αρχόμενης διαβητικής νεφροπάθειας σε παιδιά και εφήβους με Σακχαρώδη Διαβήτη τύπου 1 και η φυσική πορεία της νόσου
Abstract
dc:descriptionΣκοπός: Η διαβητική νεφροπάθεια (ΔΝ) αποτελέι μείζονα παράγοντα νοσηρότητας και θνητότητας στους ασθενείς με Σακχαρώδη Διαβήτη τύπου 1 (ΣΔτ1). Η παρούσα μελέτη αποσκοπεί στην καταγραφή του επιπολασμού της αρχόμενης ΔΝ στον παιδιατρικό πληθυσμό, στην αποτύπωση των παραγόντων κινδύνου για την εκδήλωση και τη βαρύτητά της και στην περιγραφή της φυσικής της πορείας. Μεθοδολογία: Στη μελέτη συμπεριελήφθησαν 110 ασθενείς με ΣΔτ1, ηλικίας από 4 εώς 20 ετών με ηλικία διάγνωσης από 6 μηνών εώς 15,5 ετών, που παρακολουθούνται στο Τακτικό Ιατρείο Διαβήτη και Μεταβολισμού, της Β’ Παιδιατρικής Κλινικής του Πανεπιστημίου Αθηνών (Β’ΠΠΚ), του Γενικού Νοσοκομείου Παίδων “Παναγιώτη και Αγλαϊας Κυριακού”. Συλλέχθηκαν δημογραφικά και σωματομετρικά στοιχεία, πληροφορίες από το ατομικό ιστορικό, όπως η λήψη φαρμακευτικής αγωγής και η εμφάνιση άλλων μικροαγγειακών επιπλοκών του ΣΔτ1, καθώς επίσης κλινικά και εργαστηριακά δεδομένα, όπως η γλυκοζυλιωμένη αιμοσφαιρίνη (HbA1c) και η αρτηριακή πίεση (ΑΠ). Ως δείκτης της αρχόμενης ΔΝ χρησιμοποιήθηκε η μικρολευκωματινουρία, η ύπαρξη της οποίας καθορίστηκε από την παθολογική ανίχνευση μικρολευκωματίνης σε συλλογές ούρων εικοσιτετραώρου, δωδεκαώρου ή τυχαίο δείγμα μίας ούρησης. Η βαρύτητα της αρχόμενης ΔΝ προσδιορίστηκε με βάση την εμφάνιση διαλείπουσας ή επίμονης μικρολευκωματινουρίας και η πορεία της αξιολογήθηκε με βάση την ύφεση ή μη ύφεση της. Αποτελέσματα: Στη μελέτη μας μικρολευκωματινουρία εμφάνισε το 19,1 % των ασθενών , εκ των οποίων το 71,5 % εκδήλωσε τη διαλείπουσα μορφή και το 28,5 % την επίμονη. Η υψηλή φυσιολογική συστολική πίεση ή η συστολική υπέρταση φάνηκε ότι αυξάνει τον κίνδυνο για την εμφάνιση αρχόμενης ΔΝ κατά 80%, ενώ η υψηλή φυσιολογική διαστολική πίεση ή η διαστολική υπέρταση ότι τον αυξάνει κατά 90%. Η αύξηση της ηλικίας κατά ένα έτος βρέθηκε να αυξάνει τον κίνδυνο μικρολευκωματινουρίας κατά 14 %. Σε προδιαθεσικό παράγοντα αναδείχθηκε και η συνύπαρξη αυτόνομης διαβητικής νευροπάθειας, αφού από τα παιδιά με μικρολευκωματινουρία περίπου 1 στα 10 εμφάνισε επίσης αυτόνομη νευροπάθεια, ενώ μεταξύ των παιδιών χωρίς μικρολευκωματινουρία κανένα δεν εκδήλωσε αυτόνομη νευροπάθεια. Η μακροχρόνια νόσηση από ΣΔτ1 φάνηκε να προδιαθέτει στην εκδήλωση βαρύτερης μορφής της ΔΝ, αφού οι ασθενείς με επίμονη μικρολευκωματινουρία νοσούσαν κατά μέσο όρο 3 έτη περισσότερο από τους ασθενείς με διαλείπουσα. Η γλυκαιμική ρύθμιση δεν φάνηκε να επηρεάζει την εκδήλωση ή τη βαρύτητα της μικρολευκωματινουρίας. Στον πληθυσμό μας το 62 % παρουσίασε ύφεση της μικρολευκωματινουρίας. Αν και δεν αναδείχθηκαν στατιστικά σημαντικές διαφορές μεταξύ των δύο ομάδων, τα παιδιά με ύφεση ήταν κατά μέσο όρο μικρότερα σε ηλικία, με βραχύτερη διάρκεια νόσησης από ΣΔτ1 και βραχύτερη διάρκεια της μικρολευκωματινουρίας, καθώς επίσης με καλύτερο γλυκαιμικό έλεγχο και χαμηλότερες τιμές ΑΠ, απ’ ότι τα παιδιά με εμμένουσα μικρολευκωματινουρία. Η σπειραματική και σωληναριακή νεφρική λειτουργία δεν φάνηκε να επηρεάζεται σημαντικά στο στάδιο της αρχόμενης ΔΝ. Συμπεράσματα: Η αρχόμενη ΔΝ είναι αρκετά συχνή σε παιδιά και έφηβους με ΣΔτ1, γι’ αυτό και θα πρέπει να ελέγχεται τακτικά η απέκκριση μικρολευκωματίνης στα ούρα, ιδιαίτερα σε ασθενείς με συνοδό αυτόνομη νευροπάθεια ή υψηλή αρτηριακή πίεση, ενώ θα πρέπει να εντατικοποιείται με την πρόοδο της ηλικίας και την αύξηση της διάρκειας νόσησης από ΣΔτ1. Η ανέρευση υψηλού ποσοστού υποχώρησης της μικρολευκωματινουρίας επιβεβαιώνει την δυνητικά αναστρέψιμη φύση της επιπλοκής και καθιστά αναγκαία την έγκαιρη εφαρμογή θεραπευτικών μέτρων, πριν την εξέλιξή της στο επόμενο, μη αναστρέψιμο στάδιο νεφρικής βλάβης.
Author and committee
dc:creator, dc:contributor.*- Authors dc:creator
-
- Παπά Ελένη
- Papa Eleni
Subjects
dc:subject × 2Rights
- Language dc:language
- Ελληνικά, Greek
Identifiers
dc:identifier.*- Identifier
- uoadl:2887082