Back to search

National and Kapodistrian University of Athens

Η επίδραση διαφορετικών πρωτοκόλλων άσκησης σε εθελοντές με υπέρταση σταδίου 1 και 2

Abstract

dc:description

Σκοπός: Η αερόβια άσκηση, οι ασκήσεις αντιστάσεων και η ισομετρική άσκηση έχει δειχθεί ότι μειώνουν την αρτηριακή πίεση (ΑΠ) σε άτομα με φυσιολογική αρτηριακή πίεση (νορμοτασικά) και υπερτασικά. Σκοπός αυτής της μελέτης ήταν να εξεταστεί η οξεία επίδραση του συνδυασμού ασκήσεων με αντιστάσεις και ισομετρικής άσκησης, καθώς και η χρόνια επίδραση του συνδυασμού 3 τύπων άσκησης, αερόβιας, ασκήσεων με αντιστάσεις και ισομετρικής άσκησης, σε υπερτασικούς ασθενείς. Υλικό & Μέθοδος: Δεκατέσσερις ενήλικες εθελοντές, έξι γυναίκες και οκτώ άνδρες (ηλικία 55 ± 11 έτη; BMI, 31.0 ± 6.0 kg/m2; σωματικό λίπος, 34 ± 14%; περιφέρεια οσφύος, 102 ± 18 cm; mean ± SD) με υπέρταση σταδίου 1 και 2, μετά από μέτρηση βιοχημικών παραγόντων (σάκχαρο, ουρία, κρεατινίνη, ολική χοληστερόλη, HDL χοληστερόλη, τριγλυκερίδια, LDL χοληστερόλη και HbA1c) και λειτουργικών παραμέτρων (10ME στις ασκήσεις: πιέσεις στήθους, χαμηλή κωπηλατική, εκτάσεις ώμων, κάμψεις γονάτων, εκτάσεις γονάτων, κάμψεις αγκώνων και εκτάσεις αγκώνων, μέτρηση μέγιστης ισομετρικής σύσπαση σε χειροδυναμόμετρο και δοκιμασία ποδηλάτησης, όπου εξετάστηκαν η ΜΚΣ, τα Watt max που επετεύχθησαν και το 80% των watt σε συνάρτηση με τη ΜΚΣ που επετεύχθη), καθώς και αξιολόγηση της ποιότητας ζωής με το ερωτηματολόγιο SF-36 (σωματική λειτουργικότητα, περιορισμοί λόγω σωματικής υγείας, περιορισμοί λόγω συναισθηματικών προβλημάτων, ενέργεια/κόπωση, συναισθηματική ευεξία, κοινωνικότητα, πόνος και γενική υγεία), πραγματοποίησαν μια συνεδρία άσκησης που συνδύαζε ασκήσεις αντιστάσεων και ισομετρική άσκηση, προκειμένου να εξεταστεί η οξεία επίδραση αυτού του συνδυασμού άσκησης στην αρτηριακή πίεση. Ακολούθως, οι εθελοντές χωρίστηκαν τυχαία σε δύο ισάριθμες ομάδες. Η μία ομάδα (Τ) πραγματοποιούσε 3 συνεδρίες άσκησης εβδομαδιαίως για 8 εβδομάδες. Η κάθε συνεδρία αποτελούταν από αερόβια άσκηση (45 λεπτά στο 60-80% της μέγιστης καρδιακής συχνότητας), ασκήσεις αντιστάσεων [3 σετ των 10-15 επαναλήψεων στο 60-80% της μέγιστης δύναμης (1RM) και ισομετρική άσκηση (4 σετ στο 30% της μέγιστης ισομετρικής δύναμης για 2 λεπτά)]. Η άλλη ομάδα αποτέλεσε την ομάδα ελέγχου (C) και εκτελούσε, επίσης, 3 συνεδρίες εβδομαδιαίως αλλά μόνο ισομετρικής άσκησης στο 5% της μέγιστης ισομετρικής δύναμης για 2 λεπτά. Αποτελέσματα: Mία ώρα μετά τη μεμονωμένη συνεδρία ασκήσεων με αντιστάσεις-ισομετρικής άσκησης οι μέσοι όροι της συστολικής (ΣΑΠ), της διαστολικής (ΔΑΠ) και της μέσης αρτηριακής πίεσης (ΜΑΠ) μειώθηκαν κατά 11 ± 2 mm Hg, 6 ± 1 mm Hg και 8 ± 1 mm Hg, αντίστοιχα, σε σύγκριση με τα επίπεδα πριν την άσκηση (p <0.001). Μετά από 8 εβδομάδες άσκησης στην ομάδα Τ, η ΣΑΠ, η ΔΑΠ και η ΜΑΠ μειώθηκαν κατά 16 ± 4 mm Hg, 10 ± 3 mm Hg και 12 ± 3 mm Hg, αντίστοιχα, σε σύγκριση με τις αντίστοιχες τιμές πριν το δίμηνο πρόγραμμα άσκησης (p <0.05). Αυτές οι τιμές ήταν υψηλότερες (p <0.05) από τις αντίστοιχες τιμές στην ομάδα C, όπου δεν παρατηρήθηκαν σημαντικές αλλαγές (SBP, 2 ± 1 mm Hg, DBP, 0 ± 1 mm Hg, ΜΒΡ, 1 ± 1 mm Hg, p> 0.05). Επιπλέον, μετά το πρόγραμμα άσκησης 8 εβδομάδων, σημαντικές διαφορές εντοπίστηκαν στα επίπεδα ουρίας αίματος της ομάδας Τ (-7.3 ± 3.5 mg/dl, p = 0.047), ενώ σημαντικές διαφορές εντοπίστηκαν, επίσης, στην περίμετρο οσφύος (-4 ± 1 cm, p = 0.0011) σε σύγκριση με τα επίπεδα πριν το πρόγραμμα άσκησης. Όσον αφορά στις λειτουργικές μετρήσεις, η πειραματική ομάδα (Τ) παρουσίασε βελτίωση όλων των αξιολογούμενων παραμέτρων της τάξης του 13-45% σε σχέση με τις αρχικές μετρήσεις (p< 0.05), εκτός από τη δύναμη χειρολαβής, τις εκτάσεις ώμων και τη μέγιστη καρδιακή συχνότητα που επετεύχθη σε δοκιμασία ποδηλάτησης προοδευτικά αυξανόμενης έντασης. Σχετικά με τη ποιότητα ζωής των συμμετεχόντων ασθενών, σημαντικές διαφορές εντοπίστηκαν μόνο στο επίπεδο της σωματικής λειτουργικότητας (25 ± 7, p = 0.026). Όλες οι προαναφερόμενες μεταβολές που παρουσιάστηκαν στην Τ μετά την παρέμβαση άσκησης διάρκειας 8 εβδομάδων ήταν υψηλότερες (p<0.05) από τις αντίστοιχες τιμές στην ομάδα C, όπου δεν παρατηρήθηκαν σημαντικές αλλαγές (p>0.05). Συμπέρασμα: Μία συνεδρία άσκησης που περιελάμβανε ασκήσεις αντιστάσεων και ισομετρική άσκηση μείωσε τη ΣΑΠ, ΔΑΠ και ΜΑΠ μία ώρα μετά την άσκηση σε ενήλικες ασθενείς με υπέρταση σταδίου 1 και 2. Επίσης, στους ίδιους ασθενείς, οκτώ εβδομάδες άσκησης που περιελάμβανε συνδυασμό αερόβιας άσκησης, ασκήσεων με αντιστάσεις και ισομετρικής άσκησης επέφεραν μακροπρόθεσμη μείωση στη ΣΑΠ, την ΔΑΠ και την ΜΑΠ.

Author and committee

dc:creator, dc:contributor.*
Authors dc:creator
  • Στεργίου Θεοφάνης
  • Stergiou Theofanis

Subjects

dc:subject × 2

Rights

Language dc:language
Ελληνικά, Greek

Identifiers

dc:identifier.*
Identifier
uoadl:2894435

Chain of custody

source
Harvested from
National and Kapodistrian University of Athens
Base URL
pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh
Last updated
2026-11-19
Source record
OAI-PMH GetRecord
citation

Στεργίου Θεοφάνης; Stergiou Theofanis. Η επίδραση διαφορετικών πρωτοκόλλων άσκησης σε εθελοντές με υπέρταση σταδίου 1 και 2. 2020. https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2894435