National and Kapodistrian University of Athens
Διάμεση πνευμονοπάθεια με στοιχεία αυτοανοσίας: συχνότητα, κλινικά, εργαστηριακά και απεικονιστικά ευρήματα θεραπεία και έκβαση
Abstract
dc:descriptionΜια ομάδα ασθενών με διάμεση πνευμονοπάθεια παρουσιάζουν στοιχεία αυτοανοσίας, χωρίς όμως να πληρούν τα κριτήρια του Αμερικανικού Κολλεγίου Ρευματολογίας (American College of Rheumatology,ACR) για καθορισμένο ρευματικό νόσημα. Το 2015 θεσπίστηκαν ,από την Αμερικανική Εταιρεία Νοσημάτων Θώρακος και την Ευρωπαική Πνευμονολογική Εταιρεία, κριτήρια που συμπεριέλαβαν 3 πεδία(κλινικό, ορολογικό ,μορφολογικό) , για τη μελέτη μιας νέας νοσολογικής οντότητας, που ονομάστηκε Διάμεση Πνευμονοπάθεια με Στοιχεία Αυτοανοσίας(Interstitial Pneumonia with Autoimmune Features,IPAF). Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι να μελετήσουμε στην Ελλάδα, τους ασθενείς με IPAF, καθώς στη χώρα μας δεν υπάρχουν αρκετα δεδομένα γι αυτή την κατηγορία ασθενών. Συμπεριλήφθηκαν, 39 ασθενείς με IPAF που παρακολουθούνται στο εξωτερικό ρευματολογικό ιατρείο του νοσοκομείου «Αττικόν» από το 2015 έως το 2019. Πραγματοποιήθηκε πλήρης καταγραφή κλινικο-εργαστηριακών δεδομένων, συννοσηροτήτων, χορηγούμενων θεραπειών και έκβαση της νόσου και επιπλοκών. Ανευρέθησαν επικράτηση του γυναικείου φύλου, σε ποσοστό 69,2%, μέση ηλικία διάγνωσης της IPAF 63,2(±11) έτη. Ενεργοί καπνιστές ήταν το 15,4% του δείγματος, με συχνότερες συννοσηρότητες την αρτηριακή υπέρταση και τη θυρεοειδοπάθεια σε ποσοστό 46,2% και 41% αντίστοιχα. Πιο συχνές κλινικές εκδηλώσεις ήταν η αρθρίτιδα και/ή πρωινή δυσκαμψία για πάνω από 60 λεπτά σε ποσοστό 82,1% και το φαινόμενο Raynaud σε ποσοστό 25,6%. Από τις λοιπές κλινικές εκδηλώσεις που δεν περιλαμβάνονται στα κριτήρια της IPAF πιο συχνή ήταν η ύπαρξη εξανθήματος(53,8%), στην πλειοψηφία κηλιδωβλατιδώδες ή πολύμορφο σε φωτοεκτεθειμένες περιοχές. Ως προς τον ορολογικό τομέα πιο συχνά αναδείχθησαν τα ΑΝΑ σε ποσοστό 59%, ενώ ακολούθησαν τα anti-Ro σε 20,8%. Στο μορφολογικό τομέα επικρατέστερο πρότυπο, όπως αναδείχθηκε από την HRCT θώρακος ήταν η NSIP στο 61,5% των ασθενών και ακολούθως η UIP στο 18%. Η πλειονότητα των ασθενών έλαβε συνδυαστική θεραπεία με μέτριες δόσεις από του στόματος κορτικοστεροειδή και ανοσοκατασταλτικά, με πιο συχνή τη χορήγηση υδροξυχλωροκίνης και μεθοτρεξάτης σε ποσοστό 23,7% και ακολούθως αζαθειοπρίνη σε ποσοστό 21,1%. Οι ασθενείς βελτίωσαν τις αναπνευστικές τους δοκιμασίες στους 6 και 12 μήνες παρακολούθησης, βελτίωση που όμως δεν ήταν στατιστικά σημαντική, ενώ 20,1% παρουσίασε αναπνευστική επιδείνωση, δηλαδή μείωση του FVC τουλάχιστον κατά 10% και του DLCO κατά 15%. Όμως, 23,1% παρουσίασε λοίμωξη το 1ο εξάμηνο παρακολούθησης, ενώ το 12,8% το δεύτερο. Όλες οι λοιμώξεις αφορούσαν το αναπνευστικό σύστημα, ενώ νοσηλεία χρειάστηκαν μόνο δύο που παρουσίασαν λοίμωξη το πρώτο εξάμηνο παρακολούθησης. Οι περισσότερες λοιμώξεις εκδηλώθηκαν στους ασθενείς με non-UIP ακτινολογικό πρότυπο με στατιστικά σημαντική διαφορά σε σχέση με τους ασθενείς με UIP πρότυπο(p=0,02). Αυτό ίσως σχετίζεται με τη μεγαλύτερη δόση κορτιζόνης που έλαβαν αρχικά οι ασθενείς με non-UIP πρότυπο. Η μελέτη αυτή αποτελεί μια πρώτη προσπάθεια να μελετηθεί στην Ελλάδα η IPAF στο Ρευματολογικό Ιατρείο. Χρειάζονται όμως περισσότερες μελέτες για την καλύτερη περιγραφή της κλινικής πορείας και της αντιμετώπισης των ασθενών που εντάσσονται σε αυτή την κατηγορία.
Author and committee
dc:creator, dc:contributor.*- Authors dc:creator
-
- Καραμπέλη Μαρία
- Karampeli Maria
Subjects
dc:subject × 2Rights
- Language dc:language
- Ελληνικά, Greek
Identifiers
dc:identifier.*- Identifier
- uoadl:2896286