Back to search

National and Kapodistrian University of Athens

Effects of exercise interventions on respiratory drive in CHF and COPD patients

Abstract

dc:description

Υπόβαθρο Η αναπνευστική αντλία ελέγχεται από ένα σύστημα υποδοχέων (χημειοϋποδοχείς, υποδοχείς των πνευμόνων και του θωρακικού τοιχώματος και υποδοχείς των μυών). Οι υποδοχείς αυτοί τροφοδοτούνται από πληροφορίες τις οποίες διαβιβάζουν στα αναπνευστικά κέντρα. Τα αναπνευστικά κέντρα απαρτιώνουν τις πληροφορίες και ακολούθως προσαρμόζουν μια νευρωνική εκφόρτιση, η οποία δίνει εντολή στην αναπνευστική αντλία για παραγωγή συγκεκριμένου κυψελιδικού αερισμού. Η νευρωνική αυτή εκφόρτιση που καθορίζει την αναπνευστική προσπάθεια και αντανακλά τις ανάγκες για αερισμό εκφράζεται με τον όρο «αναπνευστική ενόρμηση» (respiratory drive). Υπάρχουν διάφορες μέθοδοι αξιολόγησης της αναπνευστικής ενόρμησης, όπως η μέθοδος-μεταβλητή ‘’P0.1/PImax’’, και η ‘’EMGdi /EMGdimax’’. Σε ασθενείς με χρόνια καρδιακή ανεπάρκεια, η χρόνια δύσπνοια, αξιολογηθείσα με την κλίμακα ‘’MRC(Medical Research Council)’’, έχει συσχετιστεί με την ‘’P0.1/PImax’’. Σε ασθενείς με χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια, η P0.1 είναι υψηλότερη σε σχέση με τους υγιείς και αυξάνεται ανάλογα με την σοβαρότητα της χρόνιας αποφρακτικής πνευμονοπάθειας. Επίσης, η ‘’EMGdi/EMGdimax’’ συσχετίζεται με την ένταση της δύσπνοιας. Σκοπός Η παρούσα συστηματική ανασκόπηση σκοπό έχει την ανάδειξη της αποτελεσματικότητας και της κλινικής σημασίας των παρεμβάσεων άσκησης (αερόβια άσκηση, άσκηση με αντιστάσεις, άσκηση των αναπνευστικών μυών, ηλεκτρικός νευρομυϊκός ερεθισμός) στην αναπνευστική ενόρμηση σε ασθενείς με χρόνια καρδιακή ανεπάρκεια και σε ασθενείς με χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια . Μέθοδος Σε τέσσερις βιβλιογραφικές βάσεις δεδομένων (PubMed, Cochrane Central Register of Controlled Trials, PEDRO, SCIENCEDIRECT έως και τις 08/1/2020) πραγματοποιήθηκε αναζήτηση μελετών με τη χρήση κατάλληλου αλγορίθμου. Στην παρούσα ανασκόπηση περιλήφθησαν τα άρθρα, τα οποία εξέτασαν τις επιδράσεις της άσκησης στην αναπνευστική ενόρμηση σε ασθενείς με χρόνια καρδιακή ανεπάρκεια και σε ασθενείς με χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια, τα οποία ειδικότερα πληρούσαν και τα ακόλουθα κριτήρια: α) η παρέμβαση ήταν η άσκηση, και β) η μορφή της άσκησης ήταν: 1) Aerobic exercise ή 2) Resistance exercise ή 3) Respiratory muscle training Κριτήρια PICOS Συμμετέχοντες (Participants); ασθενείς με χρόνια καρδιακή ανεπάρκεια και ασθενείς με χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια. Παρέμβαση (Ιntervention): Αερόβια άσκηση, άσκηση με αντιστάσεις, άσκηση των αναπνευστικών μυών, ηλεκτρικός νευρομυϊκός ερεθισμός Μέσα συγκρίσεων (Comparators): Συγκρίσεις μεταξύ δύο ή περισσότερων μορφών άσκησης (randomized crossover trials) και/ή μεταξύ συνθήκης άσκησης και συνθήκης ελέγχου (non-randomized controlled trials) Αποτελέσματα (Outcomes): Αναπνευστική Ενόρμηση / Πίεση Σύγκλεισης (P0.1) / VENTILATORY DRIVE / NEURAL RESPIRATORY DRIVE / CENTRAL RESPIRATORY DRIVE / NEURAL DRIVE / INSPIRATORY NEURAL DRIVE /neural respiratory drive) Μελέτη (Study): Συστηματική ανασκόπηση Αποτελέσματα Περιελήφθησαν 9 συνολικά μελέτες. Στις οκτώ από αυτές μελετήθηκαν οι επιδράσεις της άσκησης στην EMGdi%max σε ασθενείς με χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια και στην μία έρευνα μελετήθηκαν οι επιδράσεις της άσκησης στην P0.1/PImax% σε ασθενείς με χρόνια καρδιακή ανεπάρκεια. Βρέθηκε σημαντική διαφορά στην P0.1/PImax% σε ηρεμία μεταξύ της ομάδας που ασκήθηκε και της ομάδας ελέγχου μετά από τους τρεις μήνες του προγράμματος άσκησης. Όσον αφορά στις χρόνιες επιδράσεις της άσκησης, βρέθηκε ότι η άσκηση των εισπνευστικών μυών μείωσε σημαντικά την EMGdi%max συγκριτικά με την ομάδα ελέγχου, καθώς και ότι η EMGdi%max ήταν σημαντικά μειωμένη μετά το πρόγραμμα αποκατάστασης με άσκηση των εισπνευστικών μυών. Όσον αφορά στις οξείες επιδράσεις της άσκησης, μία μελέτη έδειξε ότι η EMGdi%max ήταν σημαντικά διαφορετική μεταξύ των πρωτοκόλλων άσκησης των εισπνευστικών μυών με δύο διαφορετικούς εξασκητές αναπνοής σε διάφορα επίπεδα έντασης της άσκησης. Επίσης, σε τρεις μελέτες βρέθηκε ότι η EMGdi%max συσχετίζεται με τη δύσπνοια κατά την διάρκεια αερόβιας άσκησης. Δύο μελέτες έδειξαν ότι η EMGdi%max αρχικά αυξάνεται και μετά εμφανίζει plateau (επιπέδωση) κατά την διάρκεια σταθερής έντασης αερόβιας άσκησης. Κύρια συμπεράσματα Η EMGdi%max αρχικά αυξάνεται και μετά εμφανίζει plateau (επιπέδωση) κατά την διάρκεια σταθερής έντασης αερόβιας άσκησης, ενώ αυξάνεται σταδιακά δίχως επιπέδωση κατά την διάρκεια προοδευτικά αυξανόμενης έντασης άσκησης σε ασθενείς με χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια. Επίσης, η EMGdi%max συσχετίζεται με τη δύσπνοια κατά την διάρκεια αερόβιας άσκησης. Επιπρόσθετα, ένα πρόγραμμα αποκατάστασης διάρκειας τριών μηνών, το οποίο εμπεριέχει αερόβια και αναερόβια άσκηση φαίνεται ότι θα μπορούσε να μειώσει την P0.1/PImax% ηρεμίας σε ασθενείς με χρόνια καρδιακή ανεπάρκεια.

Author and committee

dc:creator, dc:contributor.*
Authors dc:creator
  • Δαβερώνας Αθανάσιος
  • Daveronas Athanasios

Subjects

dc:subject × 2

Rights

Language dc:language
English

Identifiers

dc:identifier.*
Identifier
uoadl:2916253

Chain of custody

source
Harvested from
National and Kapodistrian University of Athens
Base URL
pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh
Last updated
2026-11-19
Source record
OAI-PMH GetRecord
citation

Δαβερώνας Αθανάσιος; Daveronas Athanasios. Effects of exercise interventions on respiratory drive in CHF and COPD patients. 2020. https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2916253