National and Kapodistrian University of Athens
Στρες Ενδοπλασματικού Δικτύου Και Διαταραχή Ωσμωτικού Ισοζυγίου Σε Καρδιακούς Μυοβλάστες H9c2, Σηματοδοτικά Μονοπάτια Που Ενεργοποιούνται Και Ο Ρόλος Αντιοξειδωτικών Ουσιών Στις Επαγόμενες Αποκρίσεις
Abstract
dc:descriptionΤο ενδοπλασματικό δίκτυο (ΕΔ) είναι ένα οργανίδιο υπεύθυνο για πλήθος κυτταρικών διεργασιών, με κυριότερη ίσως την πρωτεϊνοσύνθεση και την αναδίπλωση των πρωτεϊνών. Η διαταραχή της ομοιόστασής του ονομάζεται στρες του ενδοπλασματικού δικτύου (ΣΕΔ) και φαίνεται να εμπλέκεται σε πληθώρα καρδιαγγειακών παθήσεων. Το ΣΕΔ μπορεί να προκληθεί με πολλούς τρόπους, με κάθε ερέθισμα να ενεργοποιεί με διαφορετικό μηχανισμό, την επαγωγή της τελικής απόκρισης. Κομβικής σημασίας για τη διασφάλιση της κυτταρικής ομοιόστασης είναι και η διατήρηση του ωσμωτικού ισοζυγίου. Τροποποιήσεις στη βαθμίδωση των συγκεντρώσεων των ωσμωλυτών εκατέρωθεν της πλασματικής μεμβράνης επάγουν ωσμωτικό στρες, με καταστροφικές πιθανόν συνέπειες για τα καρδιομυοκύτταρα, ενώ και αυτό φαίνεται να εμπλέκεται σε πολλές παθολογικές καταστάσεις του μυοκαρδίου. Τα τελευταία χρόνια, μάλιστα, αρκετές μελέτες υποδεικνύουν την επαγωγή του ΣΕΔ κάτω από συνθήκες διαταραχής του ωσμωτικού ισοζυγίου, σε πολλούς κυτταρικούς τύπους. Στόχος της παρούσας εργασίας ήταν η διερεύνηση των σηματοδοτικών μονοπατιών που επάγονται κάτω από συνθήκες ΣΕΔ, παρουσία δυο διαφορετικών χημικών ουσιών, της διθειοθρεϊτόλης (DTT) και της τουνικαμυκίνης (ΤΝ), καθώς και κάτω από συνθήκες διαταραχής του ωσμωτικού ισοζυγίου, σε καρδιακούς μυοβλάστες H9c2. Η επαγωγή του ΣΕΔ πιστοποιήθηκε μέσω του προσδιορισμού των επιπέδων φωσφορυλίωσης του μεταφραστικού παράγοντα eIF2α καθώς και των πρωτεϊνικών επιπέδων της ενδογενούς στο ΕΔ πρωτεΐνης-συνοδού BiP. Ειδικότερα, παρατηρήθηκε αύξηση των επιπέδων αυτών των δεικτών, η οποία εμφάνισε διαφορετικό πρότυπο για κάθε χημική ουσία, ενώ με διαφορετικό τρόπο παρατηρήθηκε ότι κινητοποιούνται και τα μονοπάτια της απόπτωσης και της αυτοφαγίας. Επιπρόσθετα, σε ότι αφορά στην επαγωγή του ΣΕΔ από το DTT, επίδραση με αντιοξειδωτικές ουσίες, καθώς και με EGTA και νιφεδιπίνη, κατέδειξαν την εμπλοκή του οξειδωτικού στρες, αλλά όχι των ιόντων ασβεστίου στις μελετούμενες αποκρίσεις. Καλλιέργεια των κυττάρων σε υπερωσμωτικές συνθήκες (0,5M σορβιτόλης) είχε σαν αποτέλεσμα την ενεργοποίηση της απόπτωσης και της μακροαυτοφαγίας. Παράλληλα, υπερωσμωτικές συνθήκες προκάλεσαν την ενεργοποίηση των JNKs, της p38 MAPK, όπως και της AMPK. Από την άλλη, υπότονες συνθήκες φάνηκε να ενεργοποιούν την αυτοφαγία, αλλά όχι την απόπτωση στους εξεταζόμενους χρόνους. Αντίστοιχα, ενεργοποιήθηκαν τα μονοπάτια των AMPK/Raptor και των ERKs, αλλά όχι αυτό της p38 MAPK. Επίδραση με υπερωσμωτικές όπως και με υπότονες συνθήκες, οδήγησε σε επαγωγή του ΣΕΔ, όπως υποδηλώνει η φωσφορυλίωση του eIF2α που ανιχνεύθηκε, στην οποία μάλιστα φαίνεται να εμπλέκονται τα ενδοκυττάρια επίπεδα ROS. Συμπερασματικά, η DTT και η ΤΝ είναι δυο πολύ αποτελεσματικοί επαγωγείς του ΣΕΔ σε καρδιακούς μυοβλάστες H9c2, επηρεάζοντας την κυτταρική απόκριση με διαφορετικό τρόπο. Συγκριτική αξιολόγηση των αποτελεσμάτων μας υποδεικνύει μια πιο άμεση απόκριση παρουσία DTT, σε σχέση με την ΤΝ. Επίσης, υπερωσμωτικές και υπότονες συνθήκες οδηγούν στην ενεργοποίηση μονοπατιών των MAPKs, της ΑΜΡΚ και της αυτοφαγίας. Ανιχνεύθηκε ακόμη και η επαγωγή ΣΕΔ κάτω από αυτές τις συνθήκες, με τη σχέση μεταξύ υπότονων συνθηκών και ΣΕΔ να εντοπίζεται για πρώτη φορά σε καρδιακούς μυοβλάστες.
Author and committee
dc:creator, dc:contributor.*- Authors dc:creator
-
- Μπουρούτη Κωνσταντίνα-Ελένη
- Bourouti Konstantina-Eleni
Subjects
dc:subject × 2Rights
- Language dc:language
- Ελληνικά, Greek
Identifiers
dc:identifier.*- Identifier
- uoadl:2919124