National and Kapodistrian University of Athens
Λεμφαγγειολειομυομάτωση: παθολογία και προοπτικές ένταξης σε πρόγραμμα πνευμονικής αποκατάστασης
Abstract
dc:descriptionΗ λεμφαγγειολειομυομάτωση (ΛΑΜ) είναι μια πολυσυστημική προοδευτική νόσος η οποία προσβάλλει κυρίως τις γυναίκες. Τα συστήματα που επηρεάζει είναι το αναπνευστικό, το λεμφικό και το αγγειακό. Παρατηρείται ότι, οι όγκοι που δημιουργούνται από αυτή τη νόσο και ανευρίσκονται στους πνεύμονες ονομάζονται λεμφαγγειολειομύωματα και στους νεφρούς αγγειομυολίπωματα. Η παρουσία των όγκων αυτών συνδέεται με τη συμμετοχή του λεμφικού συστήματος και την εμφάνιση χυλοθώρακα, χυλώδη ασκίτη, χυλουρίας, χυλόπτυσης, οπισθοπεριτοναϊκού και πυελικού λεμφαγγειολειομυώματος που υποδηλώνουν κακοήθεια, καθώς και αιμόπτυση και κοιλιακή αιμορραγία. Από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας ταξινομείται ως χαμηλού βαθμού μεταστατική νεοπλασία. Διαπιστώνεται η μετάλλαξη ενός εκ των δύο γονιδίων, TSC1 ή TSC2. Τα γονίδια αυτά κωδικοποιούν τις πρωτεΐνες αμαρτίνη και τουμπερίνη, οι οποίες αναστέλλουν τη ραπαμικίνη, κύριο ρυθμιστή του μεγέθους και του πολλαπλασιασμού των κυττάρων. Έχουν παρατηρηθεί δύο μορφές, η σποραδική ΛΑΜ, και η κληρονομική ΛΑΜ, μορφή η οποία εμφανίζεται στο 80% των γυναικών μαζί με την οζώδη σκλήρυνση. Η βλάβη στους πνεύμονες περιλαμβάνει πολλαπλασιασμό των κυττάρων στην άκρη των κυψελίδων και κατά μήκος των αιμοφόρων αγγείων, λεμφαγγείων και βρογχιολίων. Αυτό έχει ως επακόλουθο την απόφραξη των αεραγωγών, πάχυνση του αγγειακού τοιχώματος, διάσπαση των λεμφικών αγγείων, φλεβική απόφραξη και αιμορραγία. Δύο πιο συχνές κλινικές επιπτώσεις είναι ο πνευμοθώρακας και η δύσπνοια. Ο περιορισμός της φυσικής κατάστασης των ασθενών συνδέεται με το αίσθημα της δύσπνοιας και της κόπωσης. Η δύσπνοια κατά την άσκηση είναι σημαντική επιβάρυνση στη λεμφαγγειολειομυομάτωση. Οι μηχανισμοί που την προκαλούν είναι παρόμοιοι με εκείνους στη Χρόνια Αποφρακτική Πνευμονοπάθεια. Υπάρχουν ελάχιστες μελέτες σχετικά με τη συμμετοχή των ασθενών αυτών σε προγράμματα πνευμονικής αποκατάστασης. Τα οφέλη που προκύπτουν από τη συμμετοχή σε πρόγραμμα άσκησης στη ΧΑΠ είναι η βελτίωση της αναπνευστικής λειτουργίας, της δυναμικής υπερδιάτασης, η μείωση της δύσπνοιας, η αύξηση της μέγιστης πρόσληψης οξυγόνου, καθώς και λειτουργικά οφέλη όπως, η αύξηση της διανυόμενης απόστασης βάδισης σε έξι λεπτά και η αύξηση της μυϊκής δύναμης. Επομένως, οι ασθενείς παρουσιάζουν βελτίωση στην υγεία που σχετίζεται με την ποιότητα ζωής, στην καθημερινή φυσική δραστηριότητα και στην ικανότητα άσκησης. Ο σκοπός της παρούσας βιβλιογραφικής ανασκόπησης είναι να αναφερθεί η φυσιοπαθολογία της πάθησης, των περιορισμών που αντιμετωπίζουν οι ασθενείς κατά την σωματική δραστηριότητα, καθώς και η βελτίωση της φυσικής κατάστασης μετά από συμμετοχή σε συστηματικό πρόγραμμα πνευμονικής αποκατάστασης.
Author and committee
dc:creator, dc:contributor.*- Authors dc:creator
-
- Ψύλλα Μαρία
- Psylla Maria
Subjects
dc:subject × 2Rights
- Language dc:language
- Ελληνικά, Greek
Identifiers
dc:identifier.*- Identifier
- uoadl:2934965