National and Kapodistrian University of Athens
The case of N.D. and N.T. v. Spain before the ECtHR and the interpretation of Article 4 Protocol No. 4 ECHR
Abstract
dc:descriptionΗ παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει κριτικά την υπόθεση ND και NT κατά Ισπανίας και την απαγόρευση της συλλογικής απέλασης αλλοδαπών μέσα από την απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου της 13ης Φεβρουαρίου 2020. Η υπόθεση – μία υπόθεση-κλειδί για το 2020 – ασχολείται με την Ισπανική πολιτική των “push-backs” ή “καυτών επιστροφών” (“devoluciones en caliente”) στα σύνορα Ισπανίας- Μαρόκο και, συγκεκριμένα, στην αυτόνομη πόλη της Μελίγια της Βόρειας Αφρικής. Η Ευρεία Σύνθεση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου έκρινε ότι η πολιτική των “καυτών επιστροφών” δεν οδηγεί σε παραβίαση της απαγόρευσης της συλλογικής απέλασης αλλοδαπών, σύμφωνα με το άρθρο 4 του Τέταρτου Πρωτοκόλλου της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, ανατρέποντας κατ’ αυτόν τον τρόπο την προηγούμενη απόφαση του Τρίτου Τμήματος του Δικαστηρίου. Η απόφαση της Ολομέλειας φώτισε βασικά στοιχεία του άρθρου 4 του Τέταρτου Πρωτοκόλλου, ενώ υπογράμμισε ότι η δικαιοδοσία ενός Κράτους δεν μπορεί να αποκλειστεί τεχνηέντως από το ίδιο το Κράτος στις παραμεθόριες ζώνες του και επιβεβαίωσε ότι η έννοια της «μη αποδοχής» ενός αλλοδαπού από ένα Κράτος καλύπτεται από τον όρο «απέλαση». Το Δικαστήριο απαίτησε, επίσης, από τα Κράτη να παρέχουν πραγματική και αποτελεσματική πρόσβαση σε μέσα νόμιμης εισόδου για τους σκοπούς του άρθρου 3 της ΕΣΔΑ. Ωστόσο, η Ολομέλεια του Δικαστηρίου δεν αξιολόγησε τον παράνομο χαρακτήρα της πρακτικής των επιστροφών ή “push-backs” που διεξήγαγαν συστηματικά οι Ισπανικές αρχές στα χερσαία σύνορα της Βόρειας Αφρικής, αλλά έκρινε ότι η «ίδια συμπεριφορά» των προσφευγόντων ήταν ο καθοριστικός παράγοντας που οδήγησε το Δικαστήριο στο συμπέρασμα ότι δεν υπήρξε παραβίαση του άρθρου 4 του 4ου Πρωτοκόλλου. Εισήχθη, έτσι, μια εξαίρεση «κακής συμπεριφοράς», η οποία, σε συνδυασμό με τις ανακρίβειες σχετικά με την ύπαρξη αποτελεσματικής πρόσβασης σε νόμιμες οδούς για τους Υποσαχάριους πληθυσμούς, οδήγησε το Δικαστήριο σε μια νομικά και πραγματικά αντιφατική απόφαση. Η επιλογή του Δικαστηρίου να μην θέσει στο επίκεντρο της προστασίας του το βασικό δικαίωμα των αλλοδαπών-προσφευγόντων να μην απελαθούν συλλογικά, αλλά το κυριαρχικό δικαίωμα της Ισπανίας να ελέγχει τα εξωτερικά της σύνορα, υποδηλώνει μια αλλαγή προς μια πιο περιοριστική ερμηνεία του Άρθρου 4 του 4ου Πρωτοκόλλου, σε μια εποχή αυξανόμενων προκλήσεων και πολιτικής πίεσης προς το Δικαστήριο σε θέματα που σχετίζονται με τη μετανάστευση.
Author and committee
dc:creator, dc:contributor.*- Authors dc:creator
-
- Τσατσομαρίδη Ευαγγελία-Ιουλία
- Tsatsomaridi Evangelia-Ioulia
Subjects
dc:subject × 2Rights
- Language dc:language
- English
Identifiers
dc:identifier.*- Identifier
- uoadl:2936393