National and Kapodistrian University of Athens
Συστηματική ανασκόπηση του ρόλου του Brentuximab Vedotin στο λέμφωμα Hodgkin's
Abstract
dc:descriptionΤο λέμφωμα Hodgkin’s ( HL) αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά από τον Thomas Hodgkin και τον Samuel Wilks στο πρώτο μισό του 19ου αιώνα και διαιρείται περαιτέρω στο κλασικό HL (cHL), το οποίο αποτελεί το 95% όλων των περιπτώσεων HL και το 15% όλων των λεμφωμάτων, και στο Οζώδες λεμφοεπικρατητικό HL (LPHL), το οποίο αποτελεί το υπόλοιπο 5% του συνόλου των περιπτώσεων HL. Το χαρακτηριστικό γνώρισμα του cHL είναι η παρουσία σπάνιων σε αριθμό, CD30 θετικών, κυττάρων Hodgkin και Reed-Stenberg (HRS). Αυτά τα κύτταρα χειρίζονται το μικροπεριβάλλον τους, για να αναπτύξουν πλήρως τον κακοήθη φαινότυπο τους και για να αποφύγουν την επίθεση του ανοσοποιητικού του ξενιστή. Με βάση το Globocan 2018 σχετικά με το HL, υπάρχουν 79,990 νέες περιπτώσεις κάθε χρόνο παγκοσμίως. Η εκτιμώμενη θνησιμότητα είναι 26.167 ασθενείς ετησίως, ενώ ο 5ετής επιπολασμός είναι 275.947 ασθενείς. Το HL θεωρείται γενικά λέμφωμα με εξαιρετική πρόγνωση για τους περισσότερους ασθενείς που υποβάλλονται σε θεραπεία με χημειοθεραπεία πολλαπλών παραγόντων, με ή χωρίς ακτινοβολία, καθώς περισσότερο από το 90% των ασθενών με πρώιμο στάδιο και έως και το 80% με νόσο προχωρημένου σταδίου, θεραπεύονται με την τρέχουσα συνδυαστική θεραπεία. Η αναλογία της 5ετούς επιβίωσης (OS) είναι 87,4%. Το ABVD είναι το πιο συχνά χρησιμοποιούμενο σχήμα για ασθενείς που διαγνώστηκαν πρόσφατα, ενώ το Brentuximab Vedotin (BV, συζευγμένο μονοκλωνικό αντίσωμα έναντι των CD30 +) σε συνδυασμό με AVD έχει εγκριθεί πρόσφατα για τη θεραπεία ασθενών με HL προχωρημένου σταδίου στις ΗΠΑ (ένδειξη FDA) και για τη θεραπεία ασθενών με HL σταδίου IV στην Ευρώπη (ένδειξη EMA). Ωστόσο, το 15% έως 30% όλων των ασθενών έχουν ανεπαρκή ανταπόκριση, αποτυγχάνουν να ανταποκριθούν ή υποτροπιάζουν μετά από την 1ης γραμμής θεραπεία. Αυτοί οι ασθενείς έχουν ελάχιστες πιθανότητες να επιτύχουν μια παρατεταμένη ύφεση. Για ασθενείς που είναι επιλέξιμοι για αυτόλογη μεταμόσχευση αρχέγονων αιμοποιητικών κυττάρων (ASCT), η τυπική προσέγγιση είναι μια συστηματική θεραπεία δεύτερης γραμμής, ακολουθούμενη από θεραπεία υψηλής δόσης και ASCT, σε περίπτωση χημειοευαισθησίας. Τα τελευταία χρόνια, το BV ενσωματώθηκε επιτυχώς σε διάφορες χημειοθεραπείες διάσωσης, παρέχοντας υψηλά ποσοστά πλήρων υφέσεων (CR), χωρίς σημαντική τοξικότητα. Περίπου το 50% των ασθενών μπορεί να θεραπευτεί με την ASCT. Για τους υπόλοιπους, οι περισσότερες υποτροπές συμβαίνουν εντός των πρώτων 12 μηνών (70-75%) ή εντός των πρώτων 18 μηνών (85%) μετά την ASCT. Η 5-ετής αναλογία της ολικής επιβίωσης για ασθενείς που υποτροπιάζουν μετά από ASCT είναι μόνο 32%, με διάμεση ολική επιβίωση 2.4 έτη μετά τη μεταμόσχευση και αυτή μειώνεται ακόμη περισσότερο (1.2 έτη) στις περιπτώσεις της πρόωρης υποτροπής (εντός 1 έτους από την ASCT). Αρκετοί παράγοντες κινδύνου έχουν αναγνωριστεί ως παράγοντες που αυξάνουν τον κίνδυνο υποτροπής μετά την ASCT. Για την εδραίωση του οφέλους της ASCT, έχουν διερευνηθεί αρκετές θεραπευτικές προσεγγίσεις, ωστόσο η χρήση του BV είναι η μόνη που έχει εγκριθεί ως θεραπεία εδραίωσης για τους ασθενείς με υψηλό κίνδυνο υποτροπής μετά από την ASCT. Άτομα που υποτροπιάζουν μετά από την ASCT έχουν λίγες αποτελεσματικές θεραπευτικές επιλογές και λίγες πιθανότητες μακροχρόνιας ύφεσης, εκτός πιθανώς από τη λήψη μιας πρόσθετης θεραπείας που στοχεύει στην πρόκληση ύφεσης, ακολουθούμενη από τη διενέργεια αλλογενούς μεταμόσχευσης αρχέγονων αιμοποιητικών κυττάρων σε μια επιλεγμένη ομάδα ασθενών. Η μονοθεραπεία με BV προσέφερε μακροχρόνιες υφέσεις και μια πιθανή ίαση για σχεδόν το 10% του πληθυσμού της πιλοτικής μελέτης, κάνοντάς την ελκυστική έναντί της αλλογενούς μεταμόσχευσης. Από την άλλη πλευρά, το BV μπορεί να είναι μια εξαιρετική γέφυρα για τους ασθενείς που προχωρούν τελικά σε αλλογενή μεταμόσχευση, καθώς σχετίζεται πιθανώς με καλύτερα αποτελέσματα λόγω του βελτιωμένου ελέγχου της νόσου πριν από τη μεταμόσχευση. Για ασθενείς που υποτροπιάζουν μετά την allo-SCT, η πρόγνωση είναι κακή, καθώς η αναλογία της 3-ετούς ολικής επιβίωσης είναι <50%. Θα πρέπει να δοθεί παρηγορητική θεραπεία για να επιτευχθεί έλεγχος της νόσου, ενώ είναι επιθυμητή επίσης η συμμετοχή σε κλινικές δοκιμές. Έχουν δοκιμαστεί αρκετοί στοχευμένοι παράγοντες, αλλά έχουν δείξει περιορισμένη δράση κατά της κακοήθειας. Η χρήση του BV μπορεί επίσης να είναι χρήσιμη στην υποτροπή μετά την αλλογενή, καθώς παρέχει βαθιά ύφεση στους ασθενείς, με διαχειρίσιμο προφίλ τοξικότητας. Συνολικά, η ενσωμάτωση του BV στον αλγόριθμο θεραπείας για ασθενείς με RR HL φαίνεται να έχει βελτιώσει την ολική επιβίωση σε σύγκριση με την προ-BV εποχή, με βάση τα δεδομένα πραγματικού κόσμου και μίας μετα-ανάλυσης. Είναι επίσης πολύ σημαντικό ότι είναι εφικτή μία επαναληπτική θεραπεία με BV σε επακόλουθες υποτροπές των ασθενών. Τέλος, οι τοξικότητες που προκαλούνται από τις θεραπευτικές παρεμβάσεις, επηρεάζουν την ποιότητα ζωής των ασθενών με HL και έχουν αναδειχθεί ως κύριες αιτίες νοσηρότητας και θνησιμότητας, με καταστροφικές επιπτώσεις στο προσδόκιμο ζωής τους, επομένως, μια σημαντική πρόκληση για τους ασθενείς με HL σήμερα, είναι να διατηρήσουμε ή ακόμα και να βελτιώσουμε το αποτέλεσμα αυτών των παρεμβάσεων, αλλά επιπλέον, να μειώσουμε τη σχετική με τη θεραπεία, βραχυπρόθεσμη και μακροπρόθεσμη τοξικότητα. Το BV είναι λιγότερο τοξικός παράγοντας σε σύγκριση με τη χημειοθεραπεία, που μπορεί να χρησιμοποιηθεί είτε μόνος του είτε σε συνδυασμό με πολλούς άλλους παράγοντες, για τη βελτίωση της έκβασης των ασθενών με HL, σε διάφορα στάδια του νοσήματός τους
Author and committee
dc:creator, dc:contributor.*- Authors dc:creator
-
- Τεντζερά Ελισσάβετ
- Tentzera Elissavet
Subjects
dc:subject × 2Rights
- Language dc:language
- English
Identifiers
dc:identifier.*- Identifier
- uoadl:2943570