National and Kapodistrian University of Athens
Θεραπευτική αντιμετώπιση οστεoνέκρωσης των γνάθων μετά από ακτινοβόληση: συστηματική ανασκόπηση της βιβλιογραφίας
Abstract
dc:descriptionΕισαγωγή: Η οστεοακτινονέκρωση των γνάθων (ΟΑΓ) θεωρείται ως μία από τις πιο βλαβερές επιπλοκές που προκαλεί η ακτινοθεραπεία στην περιοχή της κεφαλής και του τραχήλου. Η αντιμετώπισή της αποτελεί μία κλινική πρόκληση μιας και δεν έχει πλήρως διευθετηθεί ως αποτέλεσμα μη καθολικά αποδεκτών αλγορίθμων ή κατευθυντήριων οδηγιών θεραπείας. Σκοπός: Ο σκοπός αυτής της μελέτης ήταν η συστηματική ανασκόπηση όλων των κλινικών δοκιμών για τη θεραπεία της ΟΑΓ τα τελευταία 15 χρόνια. Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στις ενδείξεις, είτε για συντηρητικές θεραπείες είτε για χειρουργικές επεμβάσεις, σχετικές με την εξέλιξη της νόσου, προκειμένου να αποσαφηνιστεί η καταλληλότερη μέθοδος διαχείρισης που αποδίδει τα καλύτερα αποτελέσματα για τα διάφορα στάδια της ΟΑΓ. Υλικά και Μέθοδοι: Πραγματοποιήθηκε ηλεκτρονική αναζήτηση στις μηχανές PubMed, Scopus και ScienceDirect με κριτήρια ένταξης τις κλινικές μελέτες σε ανθρώπους, που περιείχαν ομάδες με πάνω 5 ασθενείς, που είχαν διαγνωστεί με τη νόσο και υπεβλήθηκαν σε διάφορες θεραπευτικές μεθόδους. Αποτελέσματα: Τριάντα ένα άρθρα επιλέχθηκαν για αξιολόγηση σύμφωνα με τα κριτήρια ένταξης. Τα εφαρμοζόμενα συστήματα σταδιοποίησης της ΟΑΓ σε αυτές τις μελέτες ήταν ετερογενή. Η πλειοψηφία των δημοσιεύσεων ήταν αναδρομικές και περιλαμβάναν περιγραφικά δεδομένα σχετικά με την εμπειρία ενός ιδρύματος σε μια σειρά περιπτώσεων ΟΑΓ. Οι ελεύθεροι αγγειούμενοι κρημνοί για την επανορθωτική θεραπεία σε προχωρημένα στάδια της νόσου απέδωσαν υψηλά ποσοστά επιβίωσης (πάνω από 90%). Σε γενικές γραμμές, η φαρμακευτική θεραπεία ως ενιαία μέθοδος δεν αποδείχθηκε ιδιαίτερα αποτελεσματική για τα προχωρημένα στάδια της νόσου, όσον αφορά την πλήρη επούλωση, ενώ τα αποτελέσματά της δεν έχουν αξιολογηθεί ακόμη μακροπρόθεσμα. Συμπεράσματα: Οι συντηρητικές μέθοδοι θεραπείας είναι κυρίως αποτελεσματικές σε ηπιότερα στάδια ΟΑΓ, ενώ η αποτελεσματικότητα του συνδυασμού πεντοξιφυλλίνης, βιταμίνης Ε και κλοδρονάτης στη θεραπεία του ORN φαίνεται ενθαρρυντική παρά την έλλειψη ικανοποιητικού αριθμού τυχαιοποιημένων ελεγχόμενων μελετών. Η απευθείας επιλογή της ενδεδειγμένης χειρουργικής προσέγγισης, σε κατάλληλες περιπτώσεις, μπορεί να οδηγήσει σε μείωση του συνολικού κόστους θεραπείας και του ψυχοκοινωνικού στρες του ασθενούς.
Author and committee
dc:creator, dc:contributor.*- Authors dc:creator
-
- Παπαδιόχος Ιωάννης
- Papadiochos Ioannis
Subjects
dc:subject × 2Rights
- Language dc:language
- English
Identifiers
dc:identifier.*- Identifier
- uoadl:2963690