National and Kapodistrian University of Athens
Μελέτη της ανοσολογικής απόκρισης έναντι του νέου κορονοϊού (SARS-CoV-2) και συστηματικών αυτοαντισωμάτων σε ασθενείς με σοβαρή λοίμωξη COVID-19
Abstract
dc:descriptionΑπό την αρχή της πανδημίας, εκατομμύρια θάνατοι έχουν συσχετιστεί με τη νόσο COVID-19 και γι’ αυτό το λόγο, κρίθηκε απαραίτητη η συνεργασία της επιστημονικής κοινότητας με σκοπό την κατανόηση της παθοφυσιολογίας της νόσου η οποία βασίζεται κυρίως στην απορρύθμιση της ανοσολογικής απόκρισης. Οι δυστοπικές έμφυτες και ειδικές ανοσολογικές αντιδράσεις έναντι του ιού SARS-CoV-2 φαίνεται να συνδέονται με τη φαινοτυπική ετερογένεια, που εκτείνεται από ασυμπτωματική έως σοβαρή ασθένεια και θάνατο. Η πιθανή παραγωγή αυτοαντισωμάτων με την επακόλουθη ανάπτυξη αυτοάνοσων διαταραχών αποτελεί ένα επιπλέον μειονέκτημα αυτής της ανοσολογικής απορρύθμισης όπως παρατηρήθηκε σε μερικούς ασθενείς με σοβαρή νόσο COVID-19. Στόχος: Διερεύνηση του τίτλου των αντισωμάτων έναντι του ιού SARS-CoV-2 σε συνδυασμό με την παρουσία αυτοαντισωμάτων σε ασθενείς που νόσησαν από σοβαρή νόσο COVID-19 και νοσηλεύτηκαν σε Μονάδα Εντατικής Θεραπείας, με σκοπό τη συσχέτισή τους με την κλινική τους εικόνα και τη βαρύτητα της νόσου. Μέθοδοι: Για τη διεξαγωγή της συγκεκριμένης μελέτης χρησιμοποιήθηκαν δείγματα ορού από 221 ασθενείς, στους οποίους πραγματοποιήθηκε έλεγχος IgG αντισωμάτων και εξουδετερωτικών αντισωμάτων έναντι του ιού SARS-CoV-2, έλεγχος αντιπυρηνικών αντισωμάτων και ENAs, αντισωμάτων έναντι του κυτταροπλάσματος των ουδετερόφιλων (ANCA), anti-TG, anti-TPO, anti-CCP, anti-CL IgG/IgM, anti β2-GPI IgG/IgM, και anti-dsDNA IgG, χρησιμοποιώντας τις μεθόδους ELISA, την έμμεση τεχνική ανοσοφθορισμού και ταινίες δοκιμασιών με αντιγόνα υψηλής καθαρότητας. Αποτελέσματα: Επί του συνόλου των 221 ασθενών, 199 ασθενείς από τους 221 (90,05%) με νόσο COVID-19 ήταν θετικοί για τουλάχιστον ένα από τα συστηματικά αυτοαντισώματα που προαναφέρθηκαν. Κατά τη σύγκριση μεταξύ των 112 ασθενών που επιβίωσαν και των 108 που απεβίωσαν υπήρξε στατιστικά σημαντική διαφορά στην παρουσία Θετικότητας Αντισωμάτων έναντι του Κυτταροπλάσματος των Ουδετεροφίλων (ANCA) (22,3% vs 38%, p=0,011). Επιπλέον, όταν οι 199 θετικοί ασθενείς σε τουλάχιστον ένα αυτοαντίσωμα συγκρίθηκαν με τους 22 αρνητικούς ασθενείς στον ορό για κάποιο αυτοαντίσωμα, στην ομάδα των θετικών υπήρξε στατιστικά σημαντική υπεροχή του άρρενος φύλου (71,4% vs 50%, p=0,039). Συζήτηση: Η αυτοανοσία αναπτύσσεται ως αποτέλεσμα μιας πολυπαραγοντικής αλληλεπίδρασης γενετικών, ορμονικών, ανοσολογικών και περιβαλλοντικών παραγόντων. Στο ανώτερο πλαίσιο, πολλοί ερευνητές πιστεύουν ότι οι κύριες εκδηλώσεις της νόσου COVID-19 μπορούν να αποδοθούν σε τέτοια αυτοάνοσα φαινόμενα και όχι στη μόλυνση αυτή καθαυτή. Συμπερασματικά, τα δεδομένα μας υποστηρίζουν τον πιθανό ρόλο αυτοάνοσων μηχανισμών στη σοβαρή ή και θανατηφόρο νόσο COVID-19 και την εφαρμογή ανοσοτροποποιητικών θεραπειών για την αντιμετώπιση της. Εκτενέστερη έρευνα απαιτείται για την αποσαφήνιση της συμβολής της αυτοανοσίας στη νόσο COVID-19.
Author and committee
dc:creator, dc:contributor.*- Authors dc:creator
-
- Μπιτζόγλη Κλεοπάτρα
- Bitzogli Kleopatra
Subjects
dc:subject × 2Rights
- Language dc:language
- Ελληνικά, Greek
Identifiers
dc:identifier.*- Identifier
- uoadl:2965275