Abstract
dc:descriptionΗ ιλαρά είναι μία ιογενής λοίμωξη, υψηλής μεταδοτικότητας που χαρακτηρίζεται από εξανθηματικές εκδηλώσεις, υψηλό πυρετό και προκαλείται από τον ιό της ιλαράς MeV. Παγκοσμίως ο ιός της ιλαράς(MeV), παραμένει από τις πρώτες αιτίες θανάτου και νοσηρότητας ανάμεσα στον παιδικό πληθυσμό, ενώ οι πρόσφατες εξάρσεις επιδημιών της ιλαράς, έχουν εμφανιστεί σε βρέφη και σε παιδιά. Η ύπαρξη της ιλαράς, μετράει περισσότερα από 1.000 χρόνια και πριν από το 1950 σχεδόν όλα τα παιδιά νοσούσαν από ιλαρά και ανέπτυσσαν ανοσία από ενεργή νόσο, εκτός και εάν απεβίωναν. Η μετάδοση του ιού της ιλαράς MeV, προκύπτει από άνθρωπο μολυσμένο με MeV διαμέσω των αναπνευστικών σταγονιδίων, οι κλινικές εκδηλώσεις ξεκινούν από την περίοδο επώασης του ιού και η νόσηση διαρκεί συνολικά από 10 έως και 14 ημέρες. Η ιλαρά, είναι μία εύκολα αναγνωρίσιμη νόσος από τους κλινικούς ιατρούς. Η διαφορική διάγνωση της ιλαράς βασίζεται στο ατομικό ιστορικό του ασθενούς και οι επιπλοκές της ιλαράς, μπορεί να επηρεάσουν τα περισσότερα συστήματα των οργάνων. Η διαχείριση των ασθενών με ιλαρά είναι υποστηρικτική και η θεραπεία έχει ως στόχο τη πρόληψη της αφυδάτωσης και τη ρύθμιση των διατροφικών ελλείψεων. Οι αερογενείς προφυλάξεις είναι οι κατάλληλες για την πρόληψη της διασποράς της ιλαράς. Η επιδημιολογία καθορίζεται σε μεγάλο βαθμό από την αναπνευστική μετάδοση και από την ανοσία που ακολουθείται μετά την νόσηση ή μετά τον εμβολιασμό. Οι τάσεις του εμβολιασμού στον ευρωπαϊκό χώρο, τα τελευταία χρόνια έχουν μειωθεί σε αριθμό και σύμφωνα με την έκθεση του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας για την ιλαρά, παρατηρείται μια δραματική αναβίωση της λοίμωξης από ιλαρά στην Ευρώπη. Η αναζωπύρωση και ο υψηλός κίνδυνος συνεχιζόμενης μετάδοσης στην Ευρώπη, παραμένει όσο υπάρχουν σημαντικά κενά στην ανοσία του πληθυσμού. Η κάλυψη του πληθυσμού με εμβολιασμό κατά της ιλαράς, με μία ή δύο δόσεις εμβολίου ήταν μεγαλύτερη σε αριθμό (n>95%) το 1980 έως και το 2007, ενώ το έτος 2017 σημειώνεται πτώση και μειωμένη συμμετοχή στους εμβολιασμούς(n<95%). Η ηλικιακή κατανομή των κρουσμάτων της ιλαράς, παρουσιάσε μία γενική μετατόπιση και αύξηση στην ηλικία των κρουσμάτων της ιλαράς, ενώ τα τελευταία δέκα χρόνια, παρουσιάζεται μια σημαντική διακύμανση στην ηλικιακή κατανομή λόγω των κενών ανοσίας. Κατά το έτος 2020, παρατηρήθηκε ένα απροσδόκητο διάλειμμα στη δυναμική των επιδημικών κυμμάτων της ιλαράς, αφού ο περιορισμός και ο έλεγχος της πανδημίας Covid-19 επηρέασε τόσο την επιδημιολογική επιτήρηση όσο και την διασπορά του ιού MeV της ιλαράς. Στην Ελλάδα, σύμφωνα με τα δεδομένα της αναφοράς του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (2019), αναφέρθηκαν 2.193 κρούσματα ιλαράς και η τελευταία έξαρση επιδημίας της ιλαράς στην Ελλάδα σημειώθηκε το έτος 2017-2018, όπου και διαπιστώθηκε ότι η ιλαρά, εξακολουθεί να είναι ενδημική. Η επιμονή της ιλαράς στο χώρο της Ευρώπης αναδεικνύει, ότι η στρατηγική που προτάθηκε από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας για την εξάλειψη της ιλαράς έως το 2020 δεν ήταν επαρκής και η νέα στρατηγική του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας για την εξάλειψη της ιλαράς, έχει αναθεωρηθεί και εφαρμόζεται με στόχο αποτελεσμάτων έως και το 2030.
Author and committee
dc:creator, dc:contributor.*- Authors dc:creator
-
- Κουρούνη Αθηνά-Καλομοίρα
- Kourouni Athina-Kalomoira
Subjects
dc:subject × 2Rights
- Language dc:language
- Ελληνικά, Greek
Identifiers
dc:identifier.*- Identifier
- uoadl:3141630