Back to search

National and Kapodistrian University of Athens

Σύγκριση της κλινικής αποτελεσματικότητας χορήγησης 2.500 μονάδων έναντι 5.000 μονάδων ηπαρίνης κατά τη χρήση της κερκιδικής ή της ωλένιας αρτηρίας στους διαδερμικούς διαγνωστικούς καθετηριασμούς των στεφανιαίων αγγείων

Abstract

dc:description

Η θρόμβωση αποτελεί ένα φυσιολογικό αμυντικό μηχανισμό κατά της αιμορραγίας αλλά αποτελεί ταυτόχρονα και τη συχνότερη αιτία θανάτου και σοβαρών επιπλοκών όπως το έμφραγμα του μυοκαρδίου, τα ισχαιμικά εγκεφαλικά επεισόδια και οι φλεβοθρομβώσεις. Η ιδιαίτερα μεγάλη συχνότητα εμφάνισης θρομβωτικών επεισοδίων στο γενικό πληθυσμό, τα προβλήματα που απορρέουν από τις επιπλοκές της θρόμβωσης και η ανάγκη εξομοίωσης και εκσυγχρονισμού της θεραπευτικής αγωγής με ενιαίο τρόπο, αποτελούν βασικούς λόγους που επιβάλλουν την αναφορά και την εκτίμηση της σύγχρονης αντιμετώπισης των θρομβώσεων. Η ανακάλυψη της ηπαρίνης βοήθησε στην αντιμετώπιση αυτών των επεισοδίων. Τα τελευταία χρόνια έχουν μελετηθεί σε βάθος οι μοριακοί μηχανισμοί που εμπλέκονται στο φαινόμενο της θρόμβωσης και με βάση τις γνώσεις αυτές έχουν παραχθεί πολλά νέα αντιπηκτικά που κατευθύνονται απευθείας στις ενεργείς μοριακές θέσεις του παράγοντα Xa και της θρομβίνης, δηλαδή των ενζύμων που ελέγχουν την παραγωγή της θρομβίνης και τη δημιουργία του ινώδους. Μερικά από αυτά προβλέπεται ότι σύντομα θα αντικαταστήσουν τα κλασικά. (1). . Εφαρμόζονται τρείς διαφορετικοί τρόποι χορήγησης της ηπαρίνης, όπως η bollus χορήγηση, η ενδοφλέβια τοποθέτηση της συνολικής ημερήσιας δόσης ηπαρίνης μέσα σε ορό, και η στάγδην συνεχής ενδοφλέβια έγχυση ηπαρίνης. Επικρατέστερη είναι η τελευταία διότι διατηρεί σταθερά τα επίπεδα ηπαριναιμίας όλο το 24ωρο, και δεν συνοδεύεται με εναλλαγές υψηλής και απότομης συγκέντρωσης ηπαρίνης. Δυο νέες κατηγορίες αντιπηκτικών που έχουν αναπτυχθεί είναι τα απευθείας δράσης αντιθρομβινικά (ΑΑΘ) και οι αντι-Xa παράγοντες. Η ιατρική για πάνω από μισό αιώνα βασίζεται στους ανταγωνιστές της βιταμίνης Κ (ΑΒΚ), τα γνωστά κουμαρινικά, για την προστασία ασθενών από επικίνδυνη θρόμβωση. Τα φάρμακα, όμως, αυτά έχουν σοβαρά μειονεκτήματα. Έχουν βραδεία έναρξη και παρατεταμένη δράση, στενό θεραπευτικό εύρος και μη προβλέψιμη και ασταθή σχέση δόσης - αποτελεσματικότητας και απαιτούν συχνή παρακολούθηση του INR και προσαρμογή της δόσης. Για τους λόγους αυτούς η θεραπεία δεν είναι πάντα επιτυχής και όχι χωρίς κινδύνους. Έχει καταμετρηθεί ότι λιγότεροι από τους μισούς ασθενείς που έχουν ένδειξη αντιπηκτικής αγωγής λαμβάνουν θεραπεία, ενώ από αυτούς που παίρνουν αντιπηκτική αγωγή μόνο περίπου το 40% βρίσκονται σε θεραπευτικά όρια (2,3,4). Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για την Ελλάδα όπως αποδείχθηκε με κλινικές μελέτες. Στην πρόσφατη μελέτη Active στα διάφορα Ελληνικά κέντρα, η μέση διάρκεια σε θεραπευτικά όρια κυμάνθηκε σε 15% -75% με μέσο όρο περίπου 45%. Παράλληλα, για ταχεία έναρξη θεραπείας, χρησιμοποιούνται ως ενέσιμα αντιπηκτικά οι ηπαρίνες που, όμως, και αυτές έχουν σοβαρά μειονεκτήματα(4).

Author and committee

dc:creator, dc:contributor.*
Authors dc:creator
  • Γκέκας Κωνσταντίνος
  • Gkekas Konstantinos

Subjects

dc:subject × 2

Rights

Language dc:language
Ελληνικά, Greek

Identifiers

dc:identifier.*
Identifier
uoadl:3217210

Chain of custody

source
Harvested from
National and Kapodistrian University of Athens
Base URL
pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh
Last updated
2026-11-19
Source record
OAI-PMH GetRecord
citation

Γκέκας Κωνσταντίνος; Gkekas Konstantinos. Σύγκριση της κλινικής αποτελεσματικότητας χορήγησης 2.500 μονάδων έναντι 5.000 μονάδων ηπαρίνης κατά τη χρήση της κερκιδικής ή της ωλένιας αρτηρίας στους διαδερμικούς διαγνωστικούς καθετηριασμούς των στεφανιαίων αγγείων. 2022. https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3217210