Back to search

National and Kapodistrian University of Athens

Γονιδιωματική μελέτη της αυτοφαγίας στα Μυελοδυσπλαστικά Σύνδρομα

Abstract

dc:description

Τα μυελοδυσπλαστικά σύνδρομα (MΔΣ) είναι μια ομάδα κλωνικών διαταραχών αιμοποιητικών βλαστοκυττάρων, η οποία χαρακτηρίζεται από αναποτελεσματική αιμοποίηση που οδηγεί σε κυτταροπενία και σημαντικό κίνδυνο εξέλιξης σε οξεία μυελογενή λευχαιμία (ΟΜΛ) που εμφανίζεται κυρίως στους ηλικιωμένους. Η αρχική βλάβη εμφανίζεται στο επίπεδο του αιμοποιητικού βλαστοκυττάρου, το οποίο αποκτά «αναπτυξιακό πλεονέκτημα» σε σχέση με τα υπόλοιπα κύτταρα, με αποτέλεσμα το σχηματισμό κλώνου παθολογικών κυττάρων. Η συμβατική προγνωστική κατάταξη των ΜΔΣ βασίζεται στην έκταση της κυτταροπενίας, στο ποσοστό διήθησης των δυσπλαστικών κυττάρων στον μυελό των οστών και στις καρυοτυπικές ανωμαλίες. Η παθοφυσιολογία των MΔΣ και η εξέλιξή τους σε ΟΜΛ περιλαμβάνει κυτταρογενετικές, γενετικές και επιγενετικές εκτροπές. Η αυτοφαγία είναι ένα διατηρημένο σύστημα αυτοαποδόμησης που είναι κρίσιμο για τη διατήρηση της κυτταρικής ομοιόστασης σε συνθήκες στρες και παίζει σημαντικό ρόλο στην προσαρμογή στην έλλειψη θρεπτικών στοιχείων, στην επιβίωση των κυττάρων, στην ανοσία, στην ανάπτυξη και στον καρκίνο. Συγκεκριμένα, στον καρκίνο, η αυτοφαγία παίζει διττό ρόλο, αναστέλλοντας την έναρξη του όγκου αλλά και υποστηρίζοντας την εξέλιξη του όγκου. Η απορρύθμιση της αυτοφαγίας παίζει σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη των MΔΣ στον άνθρωπο και την εξέλιξη σε ΟΜΛ. Ένα σημαντικό πεδίο μελέτης σχετικά με την εμφάνιση και την εξέλιξη των ΜΔΣ είναι η ρύθμιση της διαδικασίας της αυτοφαγίας και της μιτοφαγίας σε προγονικά αιμοποιητικά κύτταρα. Με αυτή την εργασία, στόχος είναι να συμβάλουμε στην περαιτέρω έρευνα των γονιδίων που εμπλέκονται στη ρύθμιση της αυτοφαγίας και των οποίων η υπερέκφραση ή η υποέκφραση συμβάλλει στην εμφάνιση/εξέλιξη ΜΔΣ. Υπάρχει τεράστια γενετική ετερογένεια σε αυτά τα σύνδρομα και επομένως μεγαλύτερη ανάγκη να προσδιοριστούν τα αίτια και άρα να οδηγηθούμε σε αντίστοιχες θεραπευτικές μεθόδους. Επιλέχθηκε η μελέτη της έκφρασης τριών γονιδίων, των BCL2, DAPK1 και BECN1, τα προϊόντα των οποίων, με βάση τη βιβλιογραφία και προηγούμενες έρευνες, αλληλεπιδρούν και συμμετέχουν στον αυτοφαγικό μηχανισμό. Για την εκπλήρωση του στόχου της εργασίας, αρχικά πραγματοποιήθηκε συλλογή περιφερικού αίματος και μυελού των οστών και απομόνωση ολικού RNA από 10 υγιή άτομα και 28 ασθενείς με ΜΔΣ. Πιο συγκεκριμένα, 8 δείγματα ΜΔΣ ανήκαν στην κατηγορία πολύ χαμηλού κινδύνου, 4 δείγματα στην κατηγορία χαμηλού κινδύνου, 5 δείγματα στην κατηγορία υψηλού κινδύνου και 11 δείγματα στην κατηγορία πολύ υψηλού κινδύνου. Πραγματοποιήθηκε ανάλυση της έκφρασης των γονιδίων BCL2, DAPK1 και BECN1 με τη μέθοδο PCR πραγματικού χρόνου. Τα αποτελέσματα της εργασίας οδηγούν στο συμπέρασμα ότι τα γονίδια BCL2 και BECN1 υπερεκφράζονται σε άτομα με ΜΔΣ (υψηλής και χαμηλής κακοήθειας). Παρατηρήσαμε επίσης, ότι οι ασθενείς με ΜΔΣ έχουν ελαφρώς υψηλότερη έκφραση του γονιδίου DAPK1 από τα υγιή άτομα.

Author and committee

dc:creator, dc:contributor.*
Authors dc:creator
  • Αναστοπούλου Ζωή
  • Anastopoulou Zoi

Subjects

dc:subject × 2

Rights

Language dc:language
Ελληνικά, Greek

Identifiers

dc:identifier.*
Identifier
uoadl:3237621

Chain of custody

source
Harvested from
National and Kapodistrian University of Athens
Base URL
pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh
Last updated
2026-11-19
Source record
OAI-PMH GetRecord
citation

Αναστοπούλου Ζωή; Anastopoulou Zoi. Γονιδιωματική μελέτη της αυτοφαγίας στα Μυελοδυσπλαστικά Σύνδρομα. 2022. https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3237621