National and Kapodistrian University of Athens
Η αρχή ius novorum στην κατ' έφεση δίκη
Abstract
dc:descriptionΑντικείμενο της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι η αρχή ius novorum στην κατ’ έφεση δίκη. Η απαγόρευση του ius novorum στην έκκλητη δίκη επιβεβαιώνεται στην περίπτωση των νέων αιτημάτων, κάμπτεται στην περίπτωση των νέων πραγματικών ισχυρισμών, παραμερίζεται σχεδόν ολοκληρωτικά στην περίπτωση των νέων αποδεικτικών μέσων. Ο Έλληνας νομοθέτης υιοθετώντας ένα περιορισμένο ius novorum προσπάθησε να εξισορροπήσει αφ’ ενός την ανάγκη για ορθή απονομή της δικαιοσύνης και αφ’ ετέρου την ανάγκη για ταχεία παροχή έννομης προστασίας. Αναντίρρητα, η κατάργηση της διατάξεως του άρθρου 269 ΚΠολΔ με τον N. 4335/15 οδήγησε στη διάσπαση του αντικειμένου της δίκης, τη μεταφορά του άρθρου 269 στο δεύτερο βαθμό, την κατάργηση της αρχής της συγκεντρώσεως, τη μετατόπιση της δίκης και την εξέταση της ουσίας της υποθέσεως στο δεύτερο βαθμό. Και τούτο διότι, ένα από τα βασικότερα μειονεκτήματα της κατάργησης του άρθρου 269 ΚΠολΔ και της αυτούσιας μεταφοράς του στο άρθρο 527 ΚΠολΔ είναι η έκδοση μίας εκ προοιμίου μη ανταποκρινόμενης στις εξελίξεις της πραγματικότητας πρωτοβάθμιας απόφασης, εφόσον μετά τη συγκέντρωση των αμυντικών ισχυρισμών των διαδίκων προκύψουν νέα πραγματικά περιστατικά. Μόνο με τη μετατόπιση της διαφοράς στον δεύτερο βαθμό υπάρχει δυνατότητα αξιολόγησής τους. Παράλληλα, ο νέος N. 4842/2021 επέφερε σημαντικές αλλαγές σε όλο το φάσμα της πολιτικής δίκης και στα ένδικα μέσα, μεταξύ των οποίων και την αναμόρφωση του περιεχομένου του άρθρου 527 ΚΠολΔ σε σχέση με τη νέα ρύθμιση του άρθρου 237§5 ΚΠολΔ. Η δικαστική απόφαση συνοδεύεται αναπόφευκτα σε κάποιες περιπτώσεις από το ανθρώπινο σφάλµα και κατά συνέπεια από µια πιθανή εσφαλµένη διάγνωση, ενώ είναι και αποτέλεσµα πρωτοβουλιών και ενεργειών των ίδιων των διαδίκων, ώστε να ενέχεται και ο κίνδυνος και δικών τους παραλείψεων. Συνεπώς αν η παροχή έννομης προστασίας περιοριζόταν σε έναν μόνο βαθμό, αυτό θα απαιτούσε μία ριζική αλλαγή του πρώτου βαθμού δικαιοδοσίας. Θα ήταν αναγκαία η ενίσχυση των ανακριτικών εξουσιών του δικαστηρίου, θα έπρεπε να υπάρχει αναιρετικώς ελέγξιμη υποχρέωση για καθοδήγηση και διαφώτιση των διαδίκων εκ μέρους του δικαστηρίου αδιαφόρως αν αυτοί παρίστανται με πληρεξούσιο δικηγόρο, όπως επίσης θα έπρεπε να τροποποιηθεί το δίκαιο αναψηλαφήσεως με πρόβλεψη ως λόγου αναψηλαφήσεως και της δυνατότητας προβολής γεγονότων που προέκυψαν μεταγενεστέρως ή που από ανώτερη βία δεν είχαν εισφερθεί στη δίκη. Ακριβώς αυτόν τον σκοπό υπηρετεί και η καθιέρωση του κανόνα των δύο βαθµών δικαιοδοσίας, που συνιστά τη βάση κάθε δικονοµικού συστήµατος. Η µετάβαση στο δευτεροβάθµιο δικαστήριο υλοποιείται µε το ένδικο µέσο της έφεσης, η αναγκαιότητα και η σκοπιμότητα της οποίας δεν μπορεί να αμφισβητηθεί.
Author and committee
dc:creator, dc:contributor.*- Authors dc:creator
-
- Σκαρίμπα Παγώνα
- Skarimpa Pagona
Subjects
dc:subject × 2Rights
- Language dc:language
- Ελληνικά, Γερμανικά, Λατινικά, Greek, English, Deutsche, Latin
Identifiers
dc:identifier.*- Identifier
- uoadl:3256375