National and Kapodistrian University of Athens
Η συμβολή του Κανονισμού 2019/11 στις υποθέσεις διεθνούς απαγωγής-Σύγκριση με τον Κανονισμό 2201/2003
Abstract
dc:descriptionΗ διεθνής απαγωγή τέκνων είναι ένα φαινόμενο που έχει λάβει μεγάλες διαστάσεις, ως απότοκο της δημιουργίας διεθνών οικογενειών. Οι συνέπειές της είναι τραυματικές για το παιδί το οποίο αποκόπτεται βίαια από το περιβάλλον του και τον γονέα που το φρόντιζε. Οι δύο αυτές παράμετροι ευαισθητοποίησαν τη διεθνή κοινότητα, η οποία επεδίωξε την αντιμετώπιση των αστικών πτυχών της διεθνούς απαγωγής υιοθετώντας τη Σύμβαση της Χάγης του 1980 για τα αστικά θέματα της διεθνούς απαγωγής παιδιών. Σε ευρωπαϊκό επίπεδο, θεσπίστηκε ο Κανονισμός (ΕΚ) 2201/2003, ο οποίος πρόσφατα αντικαταστάθηκε από τον Κανονισμό (ΕΕ) 2019/1111. Στόχος αυτών των νομοθετικών κειμένων είναι η προστασία του συμφέροντος του τέκνου, το οποίο ταυτίζεται με την άμεση επιστροφή του, πλην συγκεκριμένων εξαιρέσεων. Κεντρικός μοχλός στην προσπάθεια αυτή είναι η οικοδόμηση ενός συστήματος διεθνούς συνεργασίας, μέσω της σύστασης κεντρικών αρχών που αναλαμβάνουν το συντονισμό των ενεργειών των αρμόδιων δικαστικών ή/και διοικητικών αρχών. Στην παρούσα εργασία επιχειρείται η εξέταση των βασικών σημείων των τριών αυτών νομοθετικών κειμένων, τα οποία λειτουργούν συμπληρωματικά. Επιπλέον, αναδεικνύονται οι βασικές δυσλειτουργίες του προϊσχύσαντος Κανονισμού που κατέστησαν αναγκαία την αναδιατύπωσή του, παρουσιάζονται οι νέες ρυθμίσεις του Κανονισμού 2019/1111 και αξιολογείται η συμβολή του. Αρωγός στην προσπάθεια αυτή καθίσταται η ελληνική και ευρωπαϊκή νομολογία, η οποία παρατίθεται στα οικεία σημεία.
Author and committee
dc:creator, dc:contributor.*- Authors dc:creator
-
- Κούσουλα Δήμητρα
- Kousoula Dimitra
Subjects
dc:subject × 2Rights
- Language dc:language
- Ελληνικά, Greek
Identifiers
dc:identifier.*- Identifier
- uoadl:3257756