National and Kapodistrian University of Athens
Το βάρος απόδειξης στις αξιώσεις για ζημία του φορτίου (Κανόνες Χάγης - Βίσμπυ)
Abstract
dc:descriptionΗ παρούσα μελέτη επικεντρώνεται στην παρουσίαση και ανάλυση της διαμόρφωσης και κατανομής του βάρους αποδείξεως στις αξιώσεις που γεννιόνται μεταξύ των υποκειμένων της εκάστοτε σύμβασης θαλάσσιας μεταφοράς, ήτοι του δικαιούχου του φορτίου και του θαλάσσιου μεταφορέα σε περίπτωση ζημίας του μεταφερόμενου φορτίου υπό το ισχύον διεθνές καθεστώς των Κανόνων Χάγης–Βίσμπυ. Αντικείμενο έρευνας αποτελεί ο τρόπος με τον οποίο κατανέμεται το βάρος αποδείξεως ανάμεσα στα υποκείμενα της υπό κρίση έννομης σχέσης, καθώς επίσης και το εύρος αυτού στο πλαίσιο της διερεύνησης της υπόθεσης που φέρεται προς διάγνωση κατά την κύρια αποδεικτική διαδικασία. Η δε εξέταση του εν λόγω θέματος επικεντρώνεται στο νομοθετικό πλαίσιο των Κανόνων Χάγης – Βίσμπυ, οι οποίοι ως κανόνες υπερνομοθετικής ισχύος τυγχάνουν εφαρμογής ανεξαρτήτως της νομικής βάσης θεμελίωσης της εκάστοτε αξίωσης, δηλαδή είτε η εγερθείσα αγωγή θεμελιώνεται στην ενδοσυμβατική είτε στην αδικοπρακτική (εξωσυμβατική) ευθύνη του θαλάσσιου μεταφορέα, ενώ καλύπτουν συγχρόνως και την περίπτωση του πραγματικού μεταφορέα, ο οποίος εντάσσεται στην ευρεία έννοια των προστηθέντων του συμβατικού θαλάσσιου μεταφορέα. Υπό το πρίσμα της επικράτησης των Κανόνων Χάγης – Βίσμπυ, σε συνδυασμό με την αποσπασματική φύση αυτών και δη της έλλειψης ενός γενικού και ομοιόμορφου κανόνα ως προς την κατανομή του βάρους αποδείξεως, η διαμόρφωση αυτού επιχειρήθηκε σε τρία επί της ουσίας επίπεδα – στάδια, τα οποία συνθέτουν την κύρια αποδεικτική διαδικασία στο πλαίσιο της ικανοποίησης των αξιώσεων για τη ζημία του φορτίου και υπό την μορφή της εναλλαγής των θέσεων επίθεσης και άμυνας μεταξύ των συμβαλλομένων μερών. Εισαγωγικά, παρουσιάζονται συνοπτικά και συγχρόνως οριοθετούνται οι βασικές έννοιες της σύμβασης θαλάσσιας μεταφοράς πραγμάτων, το πεδίο εφαρμογής των ΚΧΒ, καθώς και το καθεστώς ευθύνης του θαλάσσιου μεταφορέα, το οποίο αποτελεί την αφετηριακή βάση για την ανάλυση της διαμόρφωσης και κατανομής του βάρους αποδείξεως σύμφωνα με τους Κανόνες Χάγης – Βίσμπυ. Στο πρώτο μέρος της παρούσας μελέτης, γίνεται αναφορά στο πρώτο στάδιο της κύριας αποδεικτικής διαδικασίας, το οποίο εκκινεί ο δικαιούχος του φορτίου (ζημιωθείς – ενάγων) με την έγερση σε βάρος του θαλάσσιου μεταφορέα της σχετικής αγωγής αποζημιώσεως. Ειδικότερα, προσδιορίζεται το εύρος του βάρους αποδείξεως που φέρει ο ζημιωθείς – ενάγων, υπό ποιες προϋποθέσεις δύναται να φέρει εις πέρας το βάρος του αυτό, καθώς επίσης και τα αποδεικτικά μέσα που έχει στη διάθεσή του προς επίτευξη του σκοπού του αυτού, ενώ στο τέλος ακολουθεί και μία σύντομη συγκριτική επισκόπηση της κατανομής του βάρους αποδείξεως στο παρόν στάδιο σύμφωνα με το μεταγενέστερο καθεστώς των Κανόνων Ρότερνταμ. Έπειτα, αναλύεται το δεύτερο στάδιο της κύριας αποδεικτικής διαδικασίας, που αφορά το βάρος απόδειξης που φέρει ο θαλάσσιος μεταφορέας (εναγόμενος) στην προσπάθειά του να αμυνθεί έναντι των ήδη προβαλλόμενων ισχυρισμών του ζημιωθέντος – ενάγοντος, τους δύο εναλλακτικούς τρόπους άμυνας του προς εξασφάλιση της απαλλαγής από την ευθύνη του, τα μέσα απόδειξης που έχει στη διάθεσή του για την επίρρωση των επικληθέντων ενστάσεών του και τέλος επιχειρείται μία εξίσου συνοπτική συγκριτική παρουσίαση του βάρους αποδείξεως στο παρόν στάδιο υπό το καθεστώς των Κανόνων Ρότερνταμ. Το δεύτερο μέρος της παρούσης έχει ως αντικείμενο το τρίτο και τελευταίο στάδιο της κύριας αποδεικτικής διαδικασίας, όπου και το βάρος απόδειξης επιστρέφει στον ζημιωθέντα – ενάγοντα, ο οποίος καλείται να αντικρούσει τις προβαλλόμενες και αποδειχθείσες ενστάσεις του μεταφορέα – εναγομένου, προβάλλοντας τις αντίστοιχες αντενστάσεις του ανάλογα με το είδος της υποχρέωσης που παραβίασε ο μεταφορέας κατά την εκτέλεση της σύμβασης θαλάσσιας μεταφοράς, συνέπεια της οποίας αποτελεί η απώλεια ή βλάβη των μεταφερόμενων πραγμάτων. Εν συνεχεία, επιχειρείται η κατανομή του βάρους αποδείξεως σε περιπτώσεις συρροής πλειόνων αιτιών ζημίας, με επίκεντρο το νομοθετικό κενό που υφίσταται αναφορικά με τη δυνατότητα ή μη του επιμερισμού της ευθύνης του θαλάσσιου μεταφορέα, σε σύγκριση και με το μεταγενέστερο διεθνές καθεστώς των Κανόνων Ρότερνταμ. Επιπροσθέτως, εξετάζεται και η περίπτωση της κατανομής του βάρους αποδείξεως μετά την θεμελίωση της ευθύνης και δη υπό ποιες προϋποθέσεις ο θαλάσσιος μεταφορέας – εναγόμενος δύναται να κατοχυρώσει το δικαίωμα περιορισμού της ευθύνης του σύμφωνα με το καθεστώς των Κανόνων Χάγης – Βίσμπυ. Εν κατακλείδι, παρατίθενται τα συμπεράσματα της παρούσας μελέτης, όπου και πραγματοποιείται μια συνολική επισκόπηση του τρόπου διαμόρφωσης και κατανομής του βάρους αποδείξεως στις αξιώσεις για ζημία του φορτίου, όπως το εν λόγω θέμα προσεγγίστηκε υπό το ισχύον καθεστώτος των Κανόνων Χάγης - Βίσμπυ, ενώ συγχρόνως τίθενται και ορισμένοι προβληματισμοί που ευλόγως δύνανται να ανακύψουν λόγω της έλλειψης ρητής και ειδικής νομοθετικής διάταξης καθορισμού του βάρους αποδείξεως στο ισχύον διεθνές καθεστώς (ΚΧΒ).
Author and committee
dc:creator, dc:contributor.*- Authors dc:creator
-
- Λούβαρη Κωνσταντίνα
- Louvari Konstantina
Subjects
dc:subject × 2Rights
- Language dc:language
- Ελληνικά, Greek
Identifiers
dc:identifier.*- Identifier
- uoadl:3269303