National and Kapodistrian University of Athens
Μελέτη της επίδρασης ενός προγράμματος καρδιοαναπνευστικής αποκατάστασης στην ενδοθηλιακή λειτουργία και την αρτηριακή σκληρία ασθενών μετά απο λοίμωξη Covid-19
Abstract
dc:descriptionΗ νόσος του κορονοϊού (COVID-19) είναι πρωτίστως μια αναπνευστική νόσος, αν και αναδυόμενα στοιχεία αποκαλύπτουν τις επιπτώσεις της στο αγγειακό ενδοθήλιο και στις ιδιότητες του αρτηριακού τοιχώματος. Ο σκοπός αυτής της μελέτης είναι η αξιολόγηση της επίδρασης ενός προγράμματος αποκατάστασης, στη βελτίωση της ενδοθηλιακής λειτουργίας και των ιδιοτήτων του αρτηριακού τοιχώματος, σε ασθενείς μετά την οξεία λοίμωξη COVID-19. Στη μελέτη αυτή εντάχθηκαν 60 αναρρώσαντες ασθενείς από COVID-19. Οι μισοί εγγράφηκαν τυχαιοποιημένα σε ένα πρόγραμμα αποκατάστασης διάρκειας 3 μηνών. Έγιναν μετρήσεις στον ένα μήνα καθώς και τέσσερις μήνες μετά την οξεία νόσο. Συλλέχθηκαν δημογραφικά και κλινικά δεδομένα ενώ η λειτουργία του ενδοθηλίου αξιολογήθηκε με τη διαστολή της βραχιονίου αρτηρίας (flow mediated dilation, FMD) και οι ιδιότητες του αρτηριακού τοιχώματος αξιολογήθηκαν με την ταχύτητα του σφυγμικού κύμματος μεταξύ καρωτίδας-μηριαίας αρτηρίας (cf-PWV) και με τον δείκτη ενίσχυσης των ανακλώμενων κυμάτων (AIx). Ως ομάδα ελέγχου των ασθενών που ανάρρωσαν από COVID-19 στρατολογήθηκαν 60 άτομα από το Εξωτερικό Καρδιολογικό Ιατρείο χωρίς προηγούμενη νόσηση από COVID-19. Μεταξύ της ομάδας ελέγχου και των ασθενών που ανάρρωσαν από COVID-19 δεν βρέθηκαν διαφορές σε δημογραφικά χαρακτηρηστικά και παράγοντες καρδιαγγειακού κινδύνου. Επιπλέον, μεταξύ των ασθενών με παρελθούσα λοίμωξη COVID-19 δεν βρέθηκαν διαφορές μεταξύ της ομάδας που τυχαιοποιήθηκε στο πρόγραμμα της αποκατάστασης και της ομάδας που τυχαιοποιήθηκε στη συντηρητκή αντιμετώπιση. Το πρόγραμμα αποκατάστασης οδήγησε σε βελτίωση ς σε σύγκριση με άτομα που δεν έκαναν αποκατάσταση στα cf-PWV και AΙx. Αξιοσημείωτη μείωση του cf-PWV παρατηρήθηκε μόνο στην ομάδα αποκατάστασης (T0: 8,2 (1,3) m/s έναντι T1: 6,6 (1,0) m/s, p=0,01), ενώ παρέμεινε αμετάβλητη στην ομάδα ελέγχου (T0: 8,9 (1,8) m/s έναντι T1: 8,8 (1,9) m/s, p=0,74) ενώ το AIx μειώθηκε σημαντικά κατά τη διάρκεια της παρακολούθησης μόνο σε άτομα που υποβλήθηκαν σε αποκατάσταση (T0: 25,9 (9,8) % έναντι T1: 21,1 (9,3) %, p < 0,001) ενώ δεν παρατηρήθηκε σημαντική βελτίωση στην ομάδα ελέγχου (T0: 27,6 (9,2) % έναντι T1: 26,2 (9,8) %, p = 0,15). Επίσης η ενδοθηλιακή λειτουργία (FMD) βελτιώθηκε σημαντικά τόσο στην ομάδα της αποκατάστασης (6,2 (1,8) % εν. 8,6 (2,4) %, p<0,001) όσο και στην ομάδα της συντηρητικής αντιμετώπισης (5,9 (2,2) % εν. 6,6 (1,8) %, p=0,009) αλλά η βελτίωση ήταν μεγαλύτερη στην ομάδα της αποκατάστασης (p<0.001) Συμπερασματικά, ένα πρόγραμμα καρδιοπνευμονικής αποκατάστασης μετά την οξεία λοίμωξη COVID-19 διάρκειας 3 μηνών, βελτιώνει την ενδοθηλιακή λειτουργί, τηn αρτηριακή σκληρία και τα ανακλώμενα κύματα.
Author and committee
dc:creator, dc:contributor.*- Authors dc:creator
-
- Γουναρίδη Μαρία Ιωάννα
- Gounaridi Maria Ioanna
Subjects
dc:subject × 2Rights
- Language dc:language
- Ελληνικά, Greek
Identifiers
dc:identifier.*- Identifier
- uoadl:3292204