Back to search

National and Kapodistrian University of Athens

Διάγνωση πρωτοπαθούς και δευτεροπαθούς αυτοάνοσης θρομβοπενίας και επιλογές δεύτερης γραμμής θεραπείας στην Ελλάδα. Στοιχεία από το Εθνικό αρχείο καταγραφής αυτοάνοσων θρομβοπενιών της Ελληνικής Αιματολογικής Εταιρείας

Abstract

dc:description

Υπόβαθρο: Η αυτοάνοση θρομβοπενία (ITP) οφείλεται σε ανοσολογικής αρχής μειωμένη παραγωγή αιμοπεταλίων σε συνδυασμό με αυξημένη περιφερική καταστροφή. Η δευτεροπαθής ITP ορίζεται ως ITP σχετιζόμενη με υποκείμενη αιτία ή νόσο. Υπάρχουν περιορισμένα δεδομένα για τη σύγκριση των χαρακτηριστικών της πρωτοπαθούς και δευτεροπαθούς ITP. Σκοπός: Η σύγκριση των κλινικών και εργαστηριακών χαρακτηριστικών, της θεραπευτικής προσέγγισης και ανταπόκρισης στη θεραπεία ασθενών με πρωτοπαθή και δευτεροπαθή ITP, στην αρχική διάγνωση και σε έξι μήνες παρακολούθησης μπορεί να αναγνωρίσει σημαντικές διαφοροποιήσεις, που να έχουν επίπτωση τόσο στην πρόγνωση και την έκβαση όσο και στη διαχείριση της ITP. Μέθοδοι: Το ελληνικό μητρώο καταγραφής ασθενών με ΙΤΡ, είναι μια βάση δεδομένων που περιλαμβάνει ασθενείς (n=1573) σε εθνικό επίπεδο από 25 διαφορετικά νοσοκομεία. Στην παρούσα μελέτη αναλύσαμε αναδρομικά κλινικά και εργαστηριακά δεδομένα από ασθενείς με πρωτοπαθή και δευτεροπαθή ITP, ηλικίας άνω των 18 ετών που διαγνώστηκαν από το 1979 ως το 2023. Αποτελέσματα: Ο αριθμός των αξιολογήσιμων ασθενών ήταν 580. 464 (80%) ασθενείς διαγνώστηκαν με πρωτοπαθή ITP και 116 (20%) θεωρήθηκαν ότι είχαν δευτεροπαθή ITP. Τα κυριότερα αίτια δευτεροπαθούς ΙΤΡ ήταν οι λοιμώξεις (26,8%), τα νοσήματα του κολλαγόνου (24%), τα λεμφουπερπλαστικά νοσήματα (8,3)%, το σύνδρομο Evans (7,4)%% , η λοίμωξη από Helicobacter Pylori, (5,5%), η νόσος Hashimoto (4,6%), αντιφωσφολιπιδικό σύνδρομο (APL) (3,7%), λήψη φαρμάκων (3,7%). Δεν υπήρχε διαφορά στην ηλικία, το φύλο, τα συμπτώματα αιμορραγίας, τους αριθμούς αιμοπεταλίων και λευκών αιμοσφαιρίων, το επίπεδο Hb μεταξύ των δύο ομάδων κατά τη διάγνωση. Σε ασθενείς με δευτεροπαθή ITP παρατηρήθηκαν συχνότερα ANA(+), RF(+), HIV(+), HCV(+), APL Abs(+), ιστορικό θρομβοφιλίας, σπληνομεγαλίας και συννοσηρότητες. Η ανταπόκριση στην αρχική θεραπεία δε διέφερε ανάμεσα στις δύο ομάδες. Η επιλογή της θεραπείας κατά τη διάγνωση δε διέφερε μεταξύ δύο ομάδων ασθενών με εξαίρεση το anti-CD20 που χορηγήθηκε συχνότερα σε ασθενείς με πρωτοπαθή ITP (P=0,036). Η εμμένουσα θρομβοπενία διαπιστώθηκε στο 80% των ασθενών με δευτεροπαθή ITP και στο 68% των ασθενών με πρωτοπαθή ITP (p<0,005). Περισσότεροι ασθενείς με δευτεροπαθή εμμένουσα ΙΤΡ, συγκριτικά με ασθενείς με πρωτοπαθή εμμένουσα, υποβλήθηκαν σε θεραπεία με κορτικοστεροειδή (91% έναντι 68%), IGIV (36% έναντι 21%), κορτικοστεροειδή και IGIV (35% έναντι 16%), Rituximab (13% έναντι 5%). Επίσης σε ασθενείς με εμμένουσα δευτεροπαθή ITP τα αιμορραγικά επεισόδια ήταν πιο συχνά σε σύγκριση με ασθενείς με πρωτοπαθή εμμένουσα νόσο (23% έναντι 13%) ιδιαίτερα στο δέρμα (23% έναντι 13%) και μηνορραγία (5,5% έναντι 1%). Δεν υπήρχε σημαντική διαφορά στην ηλικία, το φύλο και τις υποκείμενες ασθένειες μεταξύ ασθενών με δευτεροπαθή εμμένουσα και μη εμμένουσα νόσο. Συμπεράσματα: Πρωτοπαθής ITP διαγνώστηκε στην πλειονότητα των ασθενών. Η δευτεροπαθής ITP συσχετίστηκε κυρίως με νοσήματα του κολλαγόνου και λοιμώξεις. Δεν υπήρχε διαφορά στην ηλικία, το φύλο, τα συμπτώματα αιμορραγίας, τους αριθμούς αιμοπεταλίων και λευκών αιμοσφαιρίων, τα επίπεδα Hb και την ανταπόκριση στην αρχική θεραπεία μεταξύ των δύο ομάδων κατά τη διάγνωση. Στη δευτεροπαθή ITP θετικές εργαστηριακές εξετάσεις σε ANA, RF, HIV, HCV, APL Abs βρέθηκαν συχνότερα. Η εμφάνιση αιμορραγικών επεισοδίων ήταν πιο συχνή στην εμμένουσα δευτεροπαθή ITP. Αυτή η ομάδα δεν διέφερε σημαντικά ως προς το φύλο, την ηλικία και την υποκείμενη νόσο από την δευτεροπαθή ITP χωρίς εμμένουσα νόσο. Επομένως, από μελέτη αυτή προκύπτει ότι οι ασθενείς με δευτεροπαθή ITP διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο να αναπτύξουν εμμένουσα νόσο, έχουν συχνότερα αιμορραγικά συμβάματα στους 6 μήνες και χρειάζονται συχνότερα θεραπευτική αγωγή. Χρειάζονται επομένως στενότερη παρακολούθηση και ετοιμότητα για χορήγηση επείγουσας και δεύτερης γραμμής θεραπείας. Απαιτούνται περισσότερα δεδομένα και παρακολούθηση ασθενών για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα για να επιβεβαιωθούν τα αποτελέσματα και πιθανώς να προσδιοριστούν άλλοι παράγοντες που θα οδηγήσουν σε εξατομικευμένη θεραπεία.

Author and committee

dc:creator, dc:contributor.*
Authors dc:creator
  • Σταυρουλάκη Αιμιλία
  • Stavroulaki Aimilia

Subjects

dc:subject × 2

Rights

Language dc:language
Ελληνικά, Greek

Identifiers

dc:identifier.*
Identifier
uoadl:3330635

Chain of custody

source
Harvested from
National and Kapodistrian University of Athens
Base URL
pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh
Last updated
2026-11-19
Source record
OAI-PMH GetRecord
citation

Σταυρουλάκη Αιμιλία; Stavroulaki Aimilia. Διάγνωση πρωτοπαθούς και δευτεροπαθούς αυτοάνοσης θρομβοπενίας και επιλογές δεύτερης γραμμής θεραπείας στην Ελλάδα. Στοιχεία από το Εθνικό αρχείο καταγραφής αυτοάνοσων θρομβοπενιών της Ελληνικής Αιματολογικής Εταιρείας. 2023. https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3330635