National and Kapodistrian University of Athens
Πορογενές αδενοκαρκίνωμα παγκρέατος και νεοεπικουρική θεραπεία: διερεύνηση ιστοπαθολογικών παραμέτρων
Abstract
dc:descriptionΤο πορογενές αδενοκαρκίνωμα παγκρέατος (pancreatic ductal adenocarcinoma-PDAC) είναι ένας επιθετικός καρκίνος με 5ετή επιβίωση περίπου 9%, ποσοστό που ανέρχεται στο 27% εάν αντιμετωπιστεί χειρουργικά. Η περιεγχειρητική νοσηρότητα είναι 30-40%, αλλά τα τελευταία χρόνια η περιεγχειρητική θνητότητα έχει μειωθεί στο 5%. Μια από τις βασικές αιτίες της αυξημένης θνητότητας στο PDAC είναι η προχωρημένη νόσος κατά την αρχική διάγνωση. Στους οριακά εξαιρέσιμους (borderline resectable) και τοπικά προχωρημένους (locally advanced) όγκους η νεοεπικουρική θεραπεία εφαρμόζεται με στόχο να υποσταδιοποιήσει τον όγκο και να αυξήσει την επιβίωση μέσω της επίτευξης R0 εκτομής. Στην παρούσα ανασκόπηση στο γενικό μέρος γίνεται αναφορά στους παράγοντες κινδύνου, την παθογένεση, την αλληλεπίδραση με το ανοσοποιητικό σύστημα, τη ιστολογία και την κατηγοριοποίηση ανάλογα με το βαθμό διαφοροποίησης του PDAC, καθώς και τη ταξινόμηση αναφορικά με τη εξαιρεσιμότητα του όγκου. Στο ειδικό μέρος περιγράφονται λεπτομερώς οι μορφολογικές αλλοιώσεις που παρατηρούνται μετά τη νεοεπικουρική θεραπεία τόσο στον όγκο, όσο και στο φυσιολογικό παρέγχυμα και τις παρακείμενες δομές. Τέλος παρουσιάζονται οι στόχοι και τα οφέλη της νεοεπικουρικής θεραπείας. Για τη συγγραφή της παρούσας εργασίας πραγματοποιήθηκε συστηματική αναζήτηση στο Pubmed και συμπεριελήφθησαν ανασκοπήσεις από το 2016 και εξής. Επιπροσθέτως, η αναζήτηση επικεντρώθηκε σε μελέτες που αφορούσαν τις ιστοπαθολογικές αλλοιώσεις που προκαλεί η νεοεπικουρική θεραπεία στο PDAC, το ρόλο της στην εξαιρεσιμότητα ή μη του όγκου και τα οφέλη της ως προς τη συνολική επιβίωση. Από τα αποτελέσματα φάνηκε ότι η νεοεπικουρική θεραπεία προκαλεί μια ποικιλία μεταβολών στον όγκο και το περιβάλλον του, καθώς και το φυσιολογικό παρέγχυμα και τις παρακείμενες δομές με κυριότερο χαρακτηριστικό την ίνωση. Η ανταπόκριση στη θεραπεία αξιολογείται με βάση τον βαθμό υποστροφής του όγκου και την εμπλοκή ή μη των ορίων εκτομής από το καρκίνωμα. Αρνητικοί προγνωστικοί παράγοντες είναι οι λεμφαδενικές μεταστάσεις, η περινευρική διήθηση, καθώς και η διήθηση της άνω μεσεντερίου και πυλαίας φλέβας. Συμπερασματικά, το PDAC είναι όγκος εξαιρετικά κακής πρόγνωσης. Στην πλειονότητα των περιπτώσεων διαγιγνώσκεται σε προχωρημένο στάδιο, όταν η νόσος είναι πλέον συστηματική, γεγονός που αποκλείει σε μεγάλο βαθμό την χειρουργική του εξαίρεση. Το όφελος της νεοεπικουρικής θεραπείας είναι σημαντικό σε ασθενείς με οριακά εξαιρέσιμους όγκους, παραμένει ωστόσο αμφιλεγόμενο στους ασθενείς με τοπικά προχωρημένους όγκους. ενώ δεν φαίνεται να προσφέρει όφελος σε εκείνους τους ασθενείς με αρχικά εξαιρέσιμους όγκους. Στο πλαίσιο αυτό η ιστολογική εκτίμηση των χειρουργικών παρασκευασμάτων παγκρέατος μετά νεοεπικουρική θεραπεία απαιτεί συστηματική μακροσκοπική και μικροσκοπική εξέταση, ενδελεχή αξιολόγηση των ορίων και των αγγειακών δομών, ακριβή σταδιοποίηση (T, N) και καταγραφή του βαθμού ανταπόκρισης ώστε να παράσχει πολύτιμες προγνωστικές πληροφορίες για τη μετεγχειρητική φροντίδα των ασθενών και την εξαγωγή πολύτιμων συμπερασμάτων που θα διαμορφώσουν την αντιμετώπιση παρόμοιων ασθενών στο μέλλον.
Author and committee
dc:creator, dc:contributor.*- Authors dc:creator
-
- Κυρκασιάδου Μαρία
- Kyrkasiadou Maria
Subjects
dc:subject × 2Rights
- Language dc:language
- Ελληνικά, Greek
Identifiers
dc:identifier.*- Identifier
- uoadl:3330958