National and Kapodistrian University of Athens
Effects of epigenetic changes in melanoma tumorigenesis
Abstract
dc:descriptionΤο δερματικό μελάνωμα είναι ένας από τους πιο επιθετικούς τύπους καρκίνου του δέρματος που οδηγεί στο 90% του ποσοστού θνησιμότητας στους πάσχοντες ασθενείς. Την τελευταία δεκαετία υπήρξε μια τεράστια ποικιλία επιστημονικών μελετών που σχετίζονται με την ανακάλυψη οδηγών-μεταλλάξεων στο μελάνωμα για την προσέγγιση καλύτερων θεραπειών για εξατομικευμένη ιατρική. Τέτοια ερευνητικά έργα περιλαμβάνουν τεχνολογίες γονιδιώματος υψηλής απόδοσης για να καταστεί δυνατή η γονιδιωματική, μεταγραφική και επιγονιδιωματική διαμόρφωση του μελανώματος. Ταυτόχρονα, η μελέτη του πεδίου του μικροπεριβάλλοντος του όγκου δίνει πολλά υποσχόμενα κλινικά αποτελέσματα στην ανοσοθεραπεία (1). Η στόχευση του ανοσοποιητικού σημείου ελέγχου του άξονα PD-1/PD-L1 αποτελεί ένα φωτεινό παράδειγμα ευνοϊκής ανταπόκρισης των ασθενών κατά 44%. Ωστόσο, η σημαντική ομάδα των ασθενών που δεν ανταποκρίνονται χαρακτηρίζεται ως επί το πλείστον από μηχανισμούς αντίστασης στη θεραπεία που είναι ελάχιστα κατανοητοί (2,3). Οι KMT2C (MLL3) και KMT2D (MLL4) είναι δύο μεθυλοτρανσφεράσες ιστόνης που δρουν ως μέρος του συμπλέγματος COMPASS (Σύνθετες πρωτεΐνες που σχετίζονται με το Set1) και καταλύουν τη μονομεθυλίωση της λυσίνης-4 στην ιστόνη H3 (H3K4me1) που επηρεάζει τη γενετική μεταγραφή μέσω τροποποίησης του ενισχυτή (4). Τα δεδομένα από το The Cancer Genome Atlas (TCGA) υποδεικνύουν ότι το MLL3 και/ή το MLL4 μεταλλάσσονται σε έως και 30% των ασθενών με μεταστατικό μελάνωμα (Εικόνα 6). Αυτή η μελέτη στοχεύει στη χρήση επιγενετικών φαινοτύπων επιγενετικής και ανοσολογικής διήθησης όγκου τελευταίας τεχνολογίας και γενετικών και μοριακών προσεγγίσεων για την ανακάλυψη των σημάτων της μοριακής οδού που οδηγούν σε μεταστατικό μελάνωμα και σχετίζονται με την επιγενετική ρύθμιση της χρωματίνης από τις MLL3 ή/και MLL4. Οι τελικοί στόχοι αυτού του έργου είναι ο προσδιορισμός του ρόλου που έχει η γενετική κατάργηση των γονιδίων MLL3/4 στο μελάνωμα και ο χαρακτηρισμός της διήθησης όγκου του μελανώματος ανάλογα με την κατάσταση MLL3/4. Η ανάλυση των τελικών αποτελεσμάτων δείχνει ότι η διαγραφή του γονιδίου MLL3 μπορεί να οδηγήσει σε όγκους με βραδύτερο ρυθμό ανάπτυξης με περισσότερες πιθανές πνευμονικές μεταστάσεις, καθώς και ανοσοκατασταλτικό φαινότυπο λόγω της υψηλής έκφρασης του γονιδίου PD-L1 και της αυξημένης στρατολόγησης κατασταλτικών μυελοειδών κυττάρων του αίματος (MDSCs). Επιπλέον, υπήρξε ένας σημαντικά αυξημένος αλλά λιγότερο ενεργός πληθυσμός CD4+ Τ κυττάρων και Τ ρυθμιστικών κυττάρων στους λεμφαδένες των MLL3 ko ποντικιών. Αυτό πρέπει να διερευνηθεί περαιτέρω, για να κατανοηθεί καλύτερα η συμβολή των KMT2C και KMT2D στην ανάπτυξη και εξέλιξη του μελανώματος.
Author and committee
dc:creator, dc:contributor.*- Authors dc:creator
-
- Φαράντζου Βασιλική-Μαρία
- Farantzou Vasiliki-Maria
Subjects
dc:subject × 2Rights
- Language dc:language
- English
Identifiers
dc:identifier.*- Identifier
- uoadl:3363755