National and Kapodistrian University of Athens
Μελέτη έκφρασης αυτοαντιγόνων σε ζωικούς ιστούς και κύτταρα και ανάλυση συσχετίσεων με νευρολογικά νοσήματα
Abstract
dc:descriptionΤα αυτοάνοσα νοσήματα προκύπτουν από δυσλειτουργίες του ανοσοποιητικού συστήματος με αποτέλεσμα μία επίθεση εναντίον του ίδιου του οργανισμού. Στη διαδικασία αυτή παρατηρείται η παρουσία αυτοαντισωμάτων έναντι αυτοαντιγόνων τα οποία συχνά αποτελούν το κύριο συστατικό της παθοφυσιολογίας. Μεγάλο ποσοστό των αυτοάνοσων διαταραχών έχουν ιδιοπαθή χαρακτήρα ενώ εντοπίζονται κοινοί μηχανισμοί έναρξης και μηχανισμοί πρόκλησης ιστικής βλάβης. Στα σημεία όπου βρίσκονται οι βλάβες εξελίσσονται χυμικές ανοσολογικές αποκρίσεις και παράγονται ανοσοσφαιρίνες Ig που στρέφονται κατά των ιστικών αυτοαντιγόνων. Τα ειδικά αντισώματα έναντι του νευρικού ιστού κατά συνέπεια υποδεικνύουν την ύπαρξη αυτοανοσίας και την παρουσία αντιγονικών επιτόπων σε κύτταρα του νευρικού συστήματος. Τα Παρανεοπλασματικά Νευρολογικά Σύνδρομα προκύπτουν από την αλληλεπίδραση του ανοσοποιητικού συστήματος με καρκινικούς όγκους και με το κεντρικό, περιφερικό ή αυτόνομο νευρικό σύστημα. Αντιγόνα που παράγονται από τους όγκους και προκαλούν ανοσολογική αντίδραση, ταυτίζονται με συστατικά του νευρικού συστήματος και χαρακτηρίζουν αυτά τα σύνδρομα. Ασθενείς με αναπτυσσόμενους όγκους παράγουν ογκονευρικά αντισώματα τα οποία συντελούν ή επάγουν ιστική βλάβη κατά του νευρικού συστήματος. Οι ανοσοσφαιρίνες έχουν την ιδιότητα να αναγνωρίζουν και να συνδέονται με αντιγόνα. Είναι ένας βασικός μηχανισμός του ανοσοποιητικού συστήματος και αναγνωρίζουν οποιοδήποτε ξένο αντιγόνο εισέλθει στον οργανισμό. Αποτελούνται από διαφορετικούς ισοτύπους με κυριότερο την ανοσοσφαιρίνη IgG. Το IgG χωρίζεται σε τέσσερις υποκατηγορίες με διαφορετικές λειτουργίες με πλέον πολυπληθέστερη την IgG1. Στην πρώτη φάση μιας παρανεοπλασματικής νευρολογικής νόσου παρατηρείται αρχικά φλεγμονή του νευρικού συστήματος. Για την αντιμετώπιση του νευρολογικού αυτού συνδρόμου απαιτείται παράλληλα ανοσοκαταστολή, θεραπεία του καρκίνου και σε επόμενο στάδιο ανοσοθεραπεία. Τα αυτοαντιγόνα των παρανεοπλασματικών νευρολογικών συνδρόμων χωρίζονται σε ενδοκυτταρικά (πυρηνικά και ενδοπλασματικά) και αντιγόνα συναπτικά/κυτταρικής επιφάνειας. Η κακοήθεια που σχετίζεται πιο συχνά με τα παρανεοπλασματικά σύνδρομα είναι ο μικροκυτταρικός όγκος του πνεύμονα. Τα πιο κοινά αντισώματα που εντοπίζονται είναι τα anti-Yo, -Hu και -Ri που συνδέονται με διαφορετικούς όγκους και νευρολογικά σύνδρομα. Η μοριακή συνοδός clusterin (CLU) είναι παρούσα σε όλο το σώμα και η υπερέκφραση της έχει αντιφλεγμονώδη χαρακτήρα. Η πρωτεΐνη αυτή εμφανίζεται αυξημένη στη γήρανση, σε κακοήθειες και νευροεκφυλιστικές νόσους. Η CLU αναστέλλει τη δράση του συμπληρώματος, ενός ανοσολογικού μηχανισμού που ρυθμίζεται και από τα αντισώματα. Ένας από τους σκοπούς της εργασίας είναι η ποιοτική διερεύνηση της σχετικής ποσότητας των υποκατηγοριών της ανοσοσφαιρίνης IgG (IgG 1, 2, 3, 4) σε ορούς ασθενών με νευρολογικά σύνδρομα που είναι θετικοί για παρανεοπλασματικά αντισώματα. Αυτό είναι σημαντικό για να προσδιοριστεί η πιθανώς διαφορετική παθογενετική δράση των διαφορετικών υποκατηγοριών των αντισωμάτων. Επιπρόσθετος στόχος της μελέτης είναι η διερεύνηση της διαφορετικής έκφρασης αντιγόνων που σχετίζονται με παρανεοπλασματικά σύνδρομα από ιστό εγκεφάλου μυών αγρίου τύπου και διαγονιδιακών υπερέκφρασης CLU. Τέλος η διερεύνηση περιλαμβάνει και την συσχέτιση της έκφρασης νευρολογικών αντιγόνων και πρόσδεσης των αντίστοιχων αντισωμάτων σε ένα κυτταρικό πολυσταδιακό μοντέλο καρκινογένεσης. Συμπερασματικά φαίνεται πως η υπερέκφραση της πρωτεΐνης CLU έχει επίδραση στην έκφραση αντιγόνων όπως προκύπτει από τα διαφορετικά πρότυπα πρόσδεσης ορών ασθενών με παρανεοπλασματικά σύνδρομα. Πιο συγκεκριμένα, τα αντισώματα anti-Yo και anti-Hu που μελετήθηκαν παρουσίασαν σημαντική αύξηση της πρόσδεσής τους στα εκχυλίσματα νευρικού ιστού των διαγονιδιακών ζώων. Επιπρόσθετα στο κυτταρικό μοντέλο της σταδιακής καρκινογένεσης εμφανίζεται διαφορική έκφραση αντιγόνων μετά από επώαση ορών ασθενών με παρουσία αντισωμάτων anti-Ri. Η αύξηση της πρόσδεσης του αντισώματος αυτού μπορεί να οδηγήσει σε ένα πλήρες μοντέλο διερεύνησης της διαδικασίας αυτό – ανοσοποίησης του συγκεκριμένου νευρολογικού συνδρόμου λόγω νεοπλασίας. Τέλος σημαντική παρατήρηση αποτελεί η συσχέτιση της επίδρασης κυρίως των αντισωμάτων IgG1 κατά την ενεργοποίηση του ανοσοποιητικού συστήματος και ακολούθως τα αντισώματα IgG3. Τα αντισώματα αυτά συνδέονται πιο συχνά με τις πρωτεΐνες – στόχους ενώ η σπανιότερη υποκατηγορία που συναντάται είναι το IgG4.
Author and committee
dc:creator, dc:contributor.*- Authors dc:creator
-
- Παλαιολόγου Βασιλική
- Palaiologou Vasiliki
Subjects
dc:subject × 2Rights
- Language dc:language
- Ελληνικά, Greek
Identifiers
dc:identifier.*- Identifier
- uoadl:3364514