National and Kapodistrian University of Athens
Αναδρομική μελέτη επιπολασμού της Διαβητικής Νεφρικής Νόσου, των επιμέρους χαρακτηριστικών και της ρύθμισης των παραγόντων κινδύνου σε ασθενείς με Διαβήτη τύπου 2 που εξετάστηκαν στο Διαβητολογικό Κέντρο της Α΄ ΠΠΚ του ΓΝΑ ‘ΛΑΪΚΟ’ την περίοδο 01/11/2022-31/01/2023
Abstract
dc:descriptionΣΚΟΠΟΣ: Ο υπολογισμός του επιπολασμού της διαβητικής νεφροπάθειας σε ασθενείς με ΣΔ2 που εξετάστηκαν στο Διαβητολογικό Κέντρο του ΓΝΑ Λαϊκό σε ένα τρίμηνο. Επιπλέον, συγκρίθηκαν τα επιμέρους χαρακτηριστικά, η ρύθμιση των παραγόντων κινδύνου (λιπιδαιμικό προφίλ, αρτηριακή πίεση, γλυκαιμική ρύθμιση) και η εμφάνιση επιπλοκών στις 2 υποομάδες– ασθενείς με ΣΔ2 και ΔΝΝ και ασθενείς με ΣΔ2 χωρίς ΔΝΝ. ΑΣΘΕΝΕΙΣ-ΜΕΘΟΔΟΙ: Οι ασθενείς ήταν ενήλικοι με ΣΔ2 που υπέγραψαν σύμφωνο συγκατάθεσης και εξετάστηκαν τη χρονική περίοδο αναφοράς στο Διαβητολογικό Κέντρο του ΓΝΑ Λαϊκό. Τα δεδομένα συγκεντρώθηκαν με καταγραφή των στοιχείων από τους ιατρικούς φακέλους των ασθενών. Πρόκειται για περιγραφική αναδρομική μελέτη ενός κέντρου. Η ΔΝΝ ορίστηκε σύμφωνα με τις οδηγίες της KDIGO 2022 (ACR ≥30 mg/g ή/και eGFR <60 mL/min/1.73m2). ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Καταγράφηκαν δεδομένα από 271 διαδοχικούς ασθενείς, μέσης ηλικίας 66,4 ετών, εκ των οποίων το 66,1% ήταν άντρες και 64,2% είχαν θετικό οικογενειακό ιστορικό ΣΔ. Η μέση διάρκεια νόσησης από ΣΔ ήταν τα 14,8 έτη και το μέσο BMI 30,2 kg/m2. Οι περισσότεροι ήταν μη καπνιστές (39,9%), με τους ενεργούς καπνιστές να περιορίζονται στο 22,1% του συνόλου, ενώ ποσοστό 38,0% ήταν πρώην καπνιστές. ΔΜΣ >25 kg/m2 είχε το 81,1% των ασθενών, ενώ ποσοστό 44,6% ήταν παχύσαρκοι. Ο επιπολασμός της ΔΝΝ υπολογίστηκε στο 27,3% (n=74). Oι δύο ομάδες παρουσίαζαν ομοιογένεια ως προς το BMI,το φύλο και το οικογενειακό ιστορικό ΣΔ, διέφεραν ωστόσο ως προς την καπνιστική συνήθεια, την ηλικία και τη διάρκεια νόσησης από ΣΔ. Και στις 2 ομάδες υπερτερούσε το ανδρικό φύλο (77,0% στην ομάδα της ΔΝΝ έναντι 62,0% στην ομάδα χωρίς ΔΝΝ, p=0.019). Οι ασθενείς με ΔΝΝ ήταν σε μικρότερο ποσοστό ενεργοί καπνιστές (16,3% έναντι 24,4%,p=0.074), ήταν κατά μέσο όρο 5,76 έτη μεγαλύτεροι (p<0.001) και νοσούσαν από ΣΔ 5,36 έτη περισσότερα από τους ασθενείς χωρίς ΔΝΝ (p<0.001). Οι 2 ομάδες είχαν παρόμοιο επιπολασμό παχυσαρκίας (44,6% έναντι 44,7%, p=0.99). Οι ασθενείς με ΔΝΝ βρίσκονταν κυρίως σε φαρμακευτική αγωγή με μετφορμίνη (71,6%), SGLT2 αναστολείς (63,5%), GLP-1 αγωνιστές (44,6%), ενώ οι ασθενείς χωρίς ΔΝΝ λάμβαναν μετφορμίνη (92,4%), SGLT2 αναστολείς (45,7%) και GLP-1 αγωνιστές (46,2%). Η χορήγηση SGLT2 αναστολέων ήταν συχνότερη στην ομάδα με ΔΝΝ (63,5% έναντι 45,7%, p=0.009), ενώ οι 2 ομάδες παρουσίαζαν παρόμοια ποσοστά χορήγησης GLP-1 αγωνιστών (44,6% με ΔΝΝ έναντι 46,2% χωρίς ΔΝΝ , p=0.814). Γλυκαιμική ρύθμιση με επίτευξη στόχου HbA1c < 7,0% διαπιστώθηκε στην ομάδα χωρίς ΔΝ σε ποσοστό 65,5%, έναντι 55,4% στην ομάδα με ΔΝ (p=0.09). Ο επιπολασμός της υπέρτασης ήταν υψηλότερος στην ομάδα με ΔΝΝ (86,5% έναντι 67,5%, p=0.002). Επίτευξη του στόχου ΑΠ σημειώθηκε στο 50,0% της ομάδας με ΔΝΝ και στο 41,6% χωρίς ΔΝΝ (p=0.22). Παρατηρήθηκε χαμηλό ποσοστό χορήγησης αΜΕΑ και στις 2 ομάδες (13,5% έναντι 16,8%, p=0.51) και συχνότερη χορήγηση ΑΥΑ-ΙΙ στην ομάδα με ΔΝΝ (51,4% έναντι 38,0% p=0.05). Στεφανιαία νόσο είχε το 31% των ασθενών με ΔΝΝ συγκριτικά με το 22,8% στους ασθενείς χωρίς ΔΝΝ (p=0.16). Τα αγγειακά εγκεφαλικά επεισόδια ήταν συχνότερα στην ομάδα χωρίς ΔΝΝ (50,8% έναντι 8,1%, p=0.34). Στην ομάδα με ΔΝΝ το 31,1% πέτυχε το στόχο LDL-C <55 mg/dL και στην ομάδα χωρίς ΔΝΝ -πολύ υψηλού καρδιαγγειακού κινδύνου, το 22,3% (p=0.11). Συχνότερη επιπλοκή στην ομάδα με ΔΝΝ ήταν η νευροπάθεια (54.5% έναντι 21.8%, p<0.001). Αντίστοιχη διαφορά παρατηρήθηκε στον επιπολασμό της αμφιβληστροειδοπάθειας (52.5% έναντι 15.7%, p<0.001) και στον επιπολασμό της περιφερικής αγγειακής νόσου (31.0% έναντι 13.2%, p=0.001). Η εμφάνιση διαβητικής νεφροπάθειας συσχετίστηκε στατιστικά σημαντικά με την αυξημένη ηλικία, το άρρεν φύλο, τη διάρκεια ΣΔ και την συνύπαρξη αμφιβληστροειδοπάθειας, νευροπάθειας και περιφερικής αγγειακής νόσου. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Η ΔΝΝ στο δείγμα μας αφορά το 1/4 του συνόλου των ασθενών. Το ποσοστό είναι μικρότερο συγκριτικά με τον επιπολασμό στη μελέτη της ΕΔΕ, ωστόσο υπάρχει περιορισμός λόγω του τύπου της μελέτης και του μικρού δείγματος ασθενών. Η διάρκεια του ΣΔ, η αυξημένη ηλικία και το ανδρικό φύλο συσχετίζονται σημαντικά με την παρουσία ΔΝΝ. Απαιτείται χορήγηση SGLT2 και αΜΕΑ/ΑΥΑ-ΙΙ σε όλους τους ασθενείς με ΔΝΝ και ενίσχυση της υπολιπιδαιμικής αγωγής.
Author and committee
dc:creator, dc:contributor.*- Authors dc:creator
-
- Γουρνά Παγώνα
- Gourna Pagona
Subjects
dc:subject × 2Rights
- Language dc:language
- Ελληνικά, Greek
Identifiers
dc:identifier.*- Identifier
- uoadl:3369782