National and Kapodistrian University of Athens
Ειδικά ζητήματα απιστίας στο διαχρονικό δίκαιο και διάλογος με τη νομολογία
Abstract
dc:descriptionΗ παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει τρία ουσιώδη ζητήματα που ανακύπτουν στο αδίκημα της απιστίας μετά τις αλλαγές που επέφερε ο νέος Ποινικός Κώδικας (ν. 4619/2019) και οι τροποποιήσεις του, καθώς και η θέση της νομολογίας επί αυτών. Με το νέο Ποινικό Κώδικα επιδιώχθηκε η εξειδίκευση και ο εξορθολογισμός της αντικειμενικής υπόστασης της απιστίας και καταργήθηκε η απιστία περί την υπηρεσία (άρθρο 256 πΠκ). Η προσθήκη του όρου «βέβαιη» ζημία στην αντικειμενική υπόσταση επαναφέρει το δίλημμα εάν η διακινδύνευση της περιουσία μπορεί να νοηθεί ως τέτοια. Οι δύο αντίθετες πλευρές φαίνεται να εισφέρουν ιδιαιτέρως αξιόλογα επιχειρήματα, με την άποψη που απορρίπτει τη διακινδύνευση ως βέβαιη ζημία να επικεντρώνεται στη γραμματική ερμηνεία της διάταξης και την ασφάλεια δικαίου, ενώ η αντίθετη άποψη ερείδεται στην κατάφαση μιας πραγματικής κατάστασης, ότι η επισφάλεια μιας απαίτησης ερμηνεύεται συχνά ως μείωση της περιουσίας του φορέα της. Η νομολογία ακόμα δεν έχει εξετάσει το ζήτημα στην ουσία του, τουλάχιστον στο επίπεδο του Αρείου Πάγου, ο οποίος εν τέλει πρέπει να κληθεί να δώσει οριστική λύση. Με τη νέα διατύπωση του αδικήματος της απιστίας, υιοθετείται ρητά η «θεωρία της καταχρήσεως», σύμφωνα με την οποία αξιόποινες καθίστανται μόνο οι διαχειριστικές πράξεις με εξωτερικό και δικαιοπρακτικό χαρακτήρα, εν αντιθέσει με τα όσα γίνονταν δεκτά στο αδίκημα της απιστίας περί την υπηρεσία. Επίσης, προστίθεται σαν στοιχείο της αντικειμενικής υπόστασης η παράβαση των κανόνων επιμελούς διαχείρισης, το οποίο ατύπως γινόταν δεκτό και υπό το προϊσχύον δίκαιο. Κατά την ερμηνεία των κανόνων επιμελούς διαχείρισης, τυγχάνει εφαρμογής και ο αγγλοσαξονικής προέλευσης θεσμός του «κανόνα της επιχειρηματικής κρίσης». Καταληκτικώς, η πρόβλεψη της κατ’ έγκληση δίωξης για κακουργηματική απιστία, ειδικώς όταν στρέφεται κατά χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων ήγειρε ζητήματα αντισυνταγματικότητας. Η θεωρία και η νομολογία σύσσωμες αποφάνθηκαν υπέρ της συνταγματικότητας της διάταξης, εντούτοις επισημάνθηκε η αμιγώς δικαιοπολιτική βάση της διάταξης, σε αντίθεση με τις αρχές που διέπουν τον θεσμό της έγκλησης και της καλής νομοθέτησης.
Author and committee
dc:creator, dc:contributor.*- Authors dc:creator
-
- Σταματάκης Γεώργιος
- Stamatakis Georgios
Subjects
dc:subject × 2Rights
- Language dc:language
- Ελληνικά, Greek, English
Identifiers
dc:identifier.*- Identifier
- uoadl:3386653