National and Kapodistrian University of Athens
Διαδικτυακές πλατφόρμες : η δέσμευση και η ευθύνη των μερών στο ευρωπαϊκό αστικό δίκαιο
Abstract
dc:descriptionΣτην εργασία εξετάζεται η τεχνική, οικονομική και νομική φύση των διαδικτυακών πλατφορμών και η επίδραση τους στο καθεστώς της αστικής τους ευθύνης. Για την μελέτη αυτή προσεγγίζονται οι σχετικές ευρωπαϊκές ρυθμίσεις και η νομολογία του ΔΕΕ. Οι δύο αντίθετες μεταξύ τους αποφάσεις «Airbnb» και «Uber» καταδεικνύουν πόση σημασία έχουν οι παραπάνω προβληματισμοί για το μέλλον των πλατφορμών στην Ευρώπη. Ο νομικός χαρακτηρισμός μίας πλατφόρμας ως «παρόχου υπηρεσίας κοινωνίας της πληροφορίας» αντί μεσίτη μπορεί να της επιτρέψει να αναπτύξει την δραστηριότητα της περαιτέρω ενώ το αντίθετο να την αναγκάσει σε παύση της λειτουργίας της ή τροποποίησή της. Σημαντικές συνέπειες μπορεί να έχει για μια πλατφόρμα και η υπαγωγή της στο ρυθμιστικό πεδίο της DSA, καθώς αυτή γεννά αρκετές υποχρεώσεις, η παράλειψη τήρησης των οποίων οδηγεί στην ευθύνη της και στην επιβολή διαφόρων κυρώσεων. Οι υποχρεώσεις διακρίνονται σε κατηγορίες και κωδικοποιούνται. Κάθε παράβαση υποχρέωσης αρκεί για την γέννηση της ευθύνης της πλατφόρμας και του δικαιώματος αποζημίωσης στο πρόσωπο του ζημιωθέντος. Ιδίως, εξετάζεται το κρίσιμο ζήτημα της ευθύνης της πλατφόρμας από αναρτημένο εκ των χρηστών παράνομο περιεχόμενο. Το συμπέρασμα είναι ότι η πλατφόρμα ευθύνεται μόνο αν γνώριζε την παρανομία και δεν επενέβη με τα κατάλληλα μέτρα ώστε να αποσύρει εγκαίρως το περιεχόμενο. Η πλατφόρμα θεωρείται ότι γνώριζε την παρανομία σε περίπτωση που διαδραμάτιζε ιδιαιτέρως ενεργό ρόλο στην σύναψη των συμβάσεων μεταξύ των χρηστών, ή σε περίπτωση που της γνωστοποιήθηκε μέσω του συστήματος καταγγελιών που οφείλει να προσφέρει. Πέρα από όλες τις υπηρεσίες που προσφέρουν οι πλατφόρμες λαμβάνουν και την συγκατάθεση των χρηστών στους όρους χρήσης και τις πολιτικές απορρήτου τους. Εξετάζεται στην εργασία αν η δήλωση των χρηστών ότι συμφωνούν με αυτούς πρέπει να λογίζεται ως έγκυρη δικαιοπρακτική δήλωση δέσμευσης. Συγκεκριμένα προσδιορίζονται τα τρία προβλήματα της ψηφιακώς παρεχόμενης συγκατάθεσης, που είναι η έλλειψη γνώσης για το περιεχόμενο της συμφωνίας, η αδυναμία διαφωνίας σε περιπτώσεις που η μη αποδοχή των όρων έχει σημαντικό κόστος για τον χρήστη και η συμφωνία των δικαιοπρακτικώς ανικάνων. Στο τέλος, εξετάζεται η ευθύνη των πλατφορμών στην περίπτωση παράνομης επεξεργασίας δεδομένων καθώς και στην περίπτωση παράλειψης λήψης μέτρων προστασίας των προσωπικών δεδομένων των χρηστών τους, ειδικώς, η περίπτωση διαρροής δεδομένων από κυβερνοεπίθεση.
Author and committee
dc:creator, dc:contributor.*- Authors dc:creator
-
- Λυδακάκη Μαρία
- Lydakaki Maria
Subjects
dc:subject × 2Rights
- Language dc:language
- Ελληνικά, Greek
Identifiers
dc:identifier.*- Identifier
- uoadl:3386828