National and Kapodistrian University of Athens
Η επίπτωση της χρόνιας αποφρακτικής πνευμονοπάθειας στην υπνική άπνοια
Abstract
dc:descriptionΕΙΣΑΓΩΓΗ: Ο ύπνος αποτελεί ένα βιολογικό φαινόμενο σημαντικό και απαραίτητο για τη ζωή. Η πιο συχνή από τις διαταραχές του ύπνου είναι το Σύνδρομο της Αποφρακτικής Άπνοιας Ύπνου (ΣΑΑΥ). Η συνύπαρξη του ΣΑΑΥ με τη Χρόνια Αποφρακτική Πνευμονοπάθεια (ΧΑΠ) είναι συχνή και ονομάζεται Σύνδρομο Επικάλυψης (ΣΕ). ΣΚΟΠΟΣ: Ανασκόπηση της διεθνούς βιβλιογραφίας και διερεύνηση: (i) της επίπτωσης του ΣΑΑΥ σε ασθενείς με ΧΑΠ, (ii) των δυνατοτήτων έγκαιρης ανίχνευσης, και (iii) βέλτιστης αντιμετώπισης του ΣΕ που στόχο έχουν τη μείωση της επίδρασης που έχει η συνύπαρξη των δύο νοσημάτων τόσο στην ποιότητα ύπνου, όσο και στην ποιότητα ζωής και νοσηρότητα των ασθενών. ΥΛΙΚΟ ΚΑΙ ΜΕΘΟΔΟΣ: Έγινε αναζήτηση της βιβλιογραφίας στη βάση δεδομένων MEDLINE προς ανίχνευση δημοσιευμένων άρθρων στην Αγγλική έως και τον Δεκέμβριο του 2021. Οι λέξεις κλειδιά που χρησιμοποιήθηκαν ήταν οι: “Obstructive sleep apnoea”, “Obstructive sleep apnea”, OSA, “Chronic obstructive pulmonary disease”, COPD, “overlap syndrome”, “OS”. Σχετικά ελληνικά άρθρα αναζητήθηκαν στα αρχεία ελληνικών περιοδικών συναφούς αντικειμένου. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Ο επικρατέστερος ορισμός του ΣΕ στη βιβλιογραφία ήταν «η συνύπαρξη απνοιών ή υποπνοιών κατά τη διάρκεια του ύπνου λόγω αποφρακτικών φαινομένων του ανώτερου αεραγωγού σε ασθενείς με ΧΑΠ». Ο επιπολασμός του ΣΕ δεν είναι πλήρως τεκμηριωμένος και αυτό οφείλεται στην ετερογένεια και το διαφορετικό σχεδιασμό των μελετών. Σε μελέτες με ασθενείς με ΧΑΠ, η συνύπαρξη ΣΑΑΥ ανέρχεται σε ποσοστό από 2.9% έως και 65.9%. Να τονιστεί ότι η ΧΑΠ και το ΣΑΑΥ μοιράζονται κοινούς παράγοντες κινδύνου όπως το κάπνισμα και η παχυσαρκία. Οι κύριες παθοφυσιολογικές διαταραχές που περιγράφονται στο ΣΕ είναι οι: (i) αύξηση της αντίστασης των ανώτερων αεραγωγών, (ii) η ελαττωματική ανταλλαγή αερίων, και η (iii) άμεση επίδραση/άμβλυνση της ευαισθησίας του αναπνευστικού κέντρου. Οι ασθενείς με ΣΕ έχουν αυξημένο κίνδυνο για επεισόδια αποκορεσμού κατά τη διάρκεια του ύπνου, αναπνευστική ανεπάρκεια και υπερκαπνία συγκριτικά με τους ασθενείς που έχουν μόνο ΧΑΠ. Η υποξία που λαμβάνει χώρα σε αυτούς τους ασθενείς οδηγεί σε απελευθέρωση φλεγμονωδών και προφλεγμονωδών παραγόντων επιδεινώνοντας περαιτέρω την ενδοθηλιακή βλάβη και ευοδώνοντας τους μηχανισμούς ανάπτυξης της αθηροσκλήρωσης. Οι ασθενείς με ΣΕ παρουσιάζουν σημαντική μεταβολική δυσλειτουργία περιλαμβανομένης της αυξημένης αντίστασης στην ινσουλίνη και το διαταραγμένο μεταβολισμό των λιπιδίων, ενώ έχουν αυξημένο κίνδυνο ανάπτυξης πνευμονικής υπέρτασης και δευτερογενώς δεξιάς καρδιακής ανεπάρκειας και καρδιαγγειακού θανάτου. Η κλινική υποψία ΣΕ είναι κομβικής σημασίας για να οδηγήσει σε πολυσωματοκαταγραφική μελέτη ύπνου (polysomnography) η οποία είναι η μέθοδος αναφοράς για τη διάγνωση του ΣΕ. Οι στόχοι της θεραπείας του ΣΕ είναι η διατήρηση της οξυγόνωσης κατά τη διάρκεια του ύπνου σε ικανοποιητικά επίπεδα, η μείωση των επεισοδίων υποξαιμίας και υποαερισμού καθώς και τη βελτίωση της ποιότητας του ύπνου και κατ’ επέκταση της ζωής των ασθενών. Η πιο αποτελεσματική θεραπευτική παρέμβαση είναι η παροχή συνεχούς θετικής πίεσης στους αεραγωγούς (CPAP), ενώ σημαντικός αλλά όχι απόλυτα τεκμηριωμένος είναι και ο ρόλος του μη επεμβατικού αερισμού. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Οι ασθενείς με ΣΕ έχουν πολλαπλάσιο καρδιαγγειακό κίνδυνο και συνολικά χειρότερη πρόγνωση από τους ασθενείς με μεμονωμένη ΧΑΠ ή ΣΑΑΥ. Ασθενείς με ΧΑΠ πρέπει να ελέγχονται για συνύπαρξη ΣΑΑΥ και αντίστροφα, προς επίτευξη των βέλτιστων θεραπευτικών χειρισμών.
Author and committee
dc:creator, dc:contributor.*- Authors dc:creator
-
- Βλάσση Λαμπρινή
- Vlassi Lamprini
Subjects
dc:subject × 2Rights
- Language dc:language
- Ελληνικά, Greek
Identifiers
dc:identifier.*- Identifier
- uoadl:3389133