National and Kapodistrian University of Athens
Μελέτη καταγραφής της επίπτωσης της συγγενούς σύφιλης και της κλινικοεργαστηριακής της προβολής σε μονάδες νοσηλείας νεογνών
Abstract
dc:descriptionΕισαγωγή: Η σύφιλη είναι μια συστηματική λοίμωξη που προκαλείται από το Τρεπόνημα το ωχρό (ωχρά σπειροχαίτη - Treponema Pallidum). H κάθετη μετάδοση της νόσου κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, μπορεί να οδηγήσει σε τερματισμό της κύησης, πρώιμο εμβρυικό θάνατο, νεογνικό θάνατο αλλά και σε συγγενή λοίμωξη, με δυνητικά υψηλό φορτίο νοσηρότητας. Παρότι η παγκόσμια επίπτωση της συγγενούς σύφιλης εμφανίζει σταθερή μικρή πτώση, παρατηρείται αύξηση των περιστατικών της νόσου στις χώρες αυξημένου εισοδήματος. Στην Ελλάδα, τα τελευταία έτη δεν έχει δηλωθεί στο ecdc κρούσμα συγγενούς σύφιλης, ενώ στην καθημερινή κλινική πράξη καταγράφονται περιστατικά και υπάρχει εντύπωση αύξησης της επίπτωσης της νόσου. Σκοπός: Η καταγραφή των δημογραφικών δεδομένων και της κλινικοεργαστηρια κής προβολής των περιπτώσεων της συγγενούς σύφιλης σε νεογνά που νοσηλεύ τηκαν σε δύο μονάδες νοσηλείας Νεογνών, από το 2012 μέχρι και το 2022. Επίσης, η επιχείρηση εκτίμησης της επιδημιολογικής τάσης της επίπτωσης της νόσου, η ανίχνευση των χαμένων ευκαιριών για την πρόληψη και την έγκαιρη διάγνωση της νόσου και παράγοντες που οδηγούν σε πιθανή υπερθεραπεία των νεογνών. Μέθοδος: Αναδρομική μελέτη καταγραφής των περιπτώσεων νεογνών που έλαβαν θεραπεία για συγγενή σύφιλη, νοσηλευόμενα σε 2 μονάδες Νεογνών της Αθήνας (Νοσοκομείο Παίδων η Αγία Σοφία και Νοσοκομείο Έλενα Βενιζέλου), σε βάθος δεκαετίας, από το 2012 ως το 2022. Αποτελέσματα: Μελετήθηκαν τα ιστορικά 37 παιδιών που αξιολογήθηκαν με την πιθανότητα της συγγενούς σύφιλης. Η επίπτωση της πιθανής και βέβαιης νόσου φαίνεται να καταγράφει στατιστικά σημαντική αύξηση σύμφωνα με τα αποτελέσματα της παρούσας μελέτης (p<0.05). Η πλειονότητα αφορά νεογνά εγκύων χαμηλού κοινωνικοοικονομικού επιπέδου(89%), με αυξημένη συχνότητα χρήσης ενδοφλέβιων ναρκωτικών ουσιών (37,8%) και συλλοίμωξη με άλλα σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα(35%), με συχνότερη την ηπατίτιδα C (32%) και την HIV λοίμωξη(8%). Ιστορικό μετανάστευσης είχε το 57%, των μητέρων, ενώ Ελληνικής καταγωγής ήταν το 43% των εγκύων. Το 62% των εγκύων δεν είχε ελεγχθεί για σύφιλη κατά τη διάρκεια της παρούσας εγκυμοσύνης, ενώ το 51% δεν είχε καμία γυναικολογική παρακολούθηση. Παραλείψεις αναφορικά με τον προγεννητικό έλεγχο και παρακολούθηση των εγκύων σημειώθηκαν στο 21,5% των περιπτώσεων. Μετά την ολοκλήρωση συλλογής του ιστορικού των μητέρων και της κλινικής και παρακλινικής διερεύνησης, στην αποδεδειγμένη/πολύ πιθανή νόσο ταξινομήθηκε το 21,6% των νεογνών, στην πιθανή νόσο το 45,9%, στην λιγότερο πιθανή νόσο το 10,8% και στην απίθανη νόσο το 21,6%. Αναδρομικά, το 78% κατατάσσεται σαν επιβεβαιωμένη ή πιθανή συγγενής σύφιλη και το 27% τωνασθενών πληροί τα ταξινομικά κριτήρια ορισμού πολύ πιθανής συγγενούς σύφιλης κατά CDC. Το 55% των νεογνών της καταγραφής ήταν ασυμπτωματικά, ενώ το 28% γεννήθηκε πρόωρα. Από τις ενδείξεις ενδομήτριας νόσου, το 36% ήταν IUGR/SGA, το 21% είχε μικροκεφαλία. Η συχνότερη από τις αιματολογικές εκδηλώσεις της νόσου ήταν η αναιμία (23%), σε συνδυασμό με θρομβοπενία (13%).Χολόσταση σημειώθηκε στο 16%, διαταραχές αιμόστασης στο 14%,αύξηση των τρανσαμινασών στο 13% και ηπατοσπληνομεγαλία στο 11%. Συχνότερη καταγεγραμμένη συννοση ρότητα ήταν το σύνδρομο στέρησης νεογνού (20%). Όσον αφορά τα ευρήματα από το ΕΝΥ, πλειοκύττωση βρέθηκε στο 20% και θετική VDRL στο 5,5%. Υπερηχογρα φικές αλλοιώσεις εγκεφάλου είχε το 16% των νεογνών, με συχνότερη την αυξημένη ηχογένεια περικοιλιακά και την ενδοκοιλιακή αιμορραγία. Δερματικές εκδηλώσεις σημειώθηκαν στο 14% των νεογνών, με συχνότερο το κηλιδοβλατιδώδες εξάνθημα, ενώ δύο ασθενείς εμφάνισαν συφιλιδική πέμφιγα. Θετική VDRL είχε το 41% των μητέρων και το 21.5% των νεογνών, ενώ στο 13% των νεογνών και 16,5% των μητέρων παρατηρήθηκε ψευδώς θετική αρχική in-house VDRL/RPR δοκιμασία. Ψευδώς θετική in-house VDRL ΕΝΥ σημειώθηκε στο 8%. Θεραπεία με ενδοφλέβια πενικιλλίνη G έλαβε το 94%. Υπερθεραπεία (χορήγηση ενδοφλέβιας αγωγής σε παιδιά που θα μπορούσαν να αντιμετωπιστούν με εφάπαξ ενδομυϊκή χορήγηση ή να παρακολουθηθούν χωρίς να λάβουν θεραπεία) σημειώθηκε στο 30% των νεογνών, οφειλόμενη κυρίως στην αργή πρόσβαση στα στοιχεία ιστορικού της μητέ ρας (72,7%), την καθυστέρηση στην διαθεσιμότητα των ορολογικών αποτελεσμάτων από το Εθνικό Κέντρο Αναφοράς (100% - μέσος όρος 9 ημέρες), την χαμηλή αξιοπιστία των εξετάσεων που διενεργούνται στις μητέρες στα εργαστήρια των νοσοκομείων και τις ψευδώς θετικές in-house δοκιμασίες στο ENY (18%). Η έκβαση των ασθενών ήταν καλή, με εξαίρεση έναν θάνατο από μικροβιαιμία. Συμπεράσματα: Καταγράφονται περιπτώσεις βέβαιης και πιθανής συγγενούς σύφιλης στη χώρα μας, με ενδείξεις στατιστικά σημαντικής αυξητικής τάσης στην επίπτωση της νόσου, υποδεικνύοντας μειωμένη καταγραφή των περιπτώσεων και καθιστώντας αναγκαία την συστηματικότερη καταγραφή σε εθνικό επίπεδο. Στην πλειονότητα των περιπτώσεων οι έγκυες είχαν ελλιπή, λανθασμένη ή καθόλου γυναικολογική παρακολούθηση. Προβληματίζει η κακή πρόσβαση στο ιστορικό των εγκύων, η αργή επεξεργασία των δειγμάτων στο Εθνικό Κέντρο αναφοράς και η αναξιοπιστία των άμεσων in-house ορολογικών μη τρεπονημικών μεθόδων. Η πλειονότητα των νεογνών είναι ασυμπτωματικά, ενώ στα συμπτωματικά καταγράφονται οι σύμφωνες με τη διεθνή βιβλιογραφία κλινικές και εργαστηριακές πολυσυστηματικές εκδηλώσεις. Το σύνολο των νεογνών θεραπεύεται με πενικιλλίνη G και έχει κατά κανόνα καλή έκβαση.
Author and committee
dc:creator, dc:contributor.*- Authors dc:creator
-
- Ζάχος Κωνσταντίνος
- Zachos Konstantinos
Subjects
dc:subject × 2Rights
- Language dc:language
- Ελληνικά, Greek
Identifiers
dc:identifier.*- Identifier
- uoadl:3391208