National and Kapodistrian University of Athens
Η επίδραση στην μετεγχειρητική αναλγησία της ενδοαρθρικής έγχυσης τοπικού αναισθητικού (ροπιβακαΐνης) με ή χωρίς προσθήκη θειϊκού μαγνησίου σε ασθενείς που έχουν υποβληθεί σε ημιολική αρθροπλαστική του ισχίου χειρουργική επέμβαση
Abstract
dc:descriptionΣκοπός της μελέτης : Η ανάδειξη της υπεροχής της ενδοαρθικής έγχυσης του συνδυασμού ροπιβακακϊνης με θειικό μαγνήσιο συγκρινόμενη με την χορήγηση μόνο ροπιβακαϊνης στα πλαίσια της πολυπαραγοντικής μετεγχειρητικής αναλγησίας σε ασθενείς που υποβάλλονται σε ημιαρθροπλαστική ισχίου. Υλικά και Μέθοδοι : Στην παρούσα διπλή τυχαιοποιημένη προοπτική μελέτη παρατήρησης συμπεριλήφθηκαν 72 ασθενείς άνω των 65 ετών ASA Ι-ΙΙΙ που υποβλήθηκαν σε ημιαρθροπλαστική ισχίου υπό γενική ή υπαραχνοειδή αναισθησία. Οι ασθενείς τυχαιοποιήθηκαν σε δύο ομάδες των 36 ασθενών: στην ομάδα 1 χορηγήθηκε ενδαρθρικά στο πέρας του χειρουργείου 30ml Ropivacaine 0.3% και στην ομάδα 2 χορηγήθηκε 30ml Ropivacaine 0,3% και 50mg/kg magnesium sulfate. Σε κάθε ομάδα οι ασθενείς χωρίστηκαν σε δύο ίσες ομάδες των 18 ατόμων ανάλογα με το είδος της αναισθησίας που έλαβαν (ολική ενδοφλέβια γενική αναισθησία ή υπαραχνοειδή με λεβο-μπουπιβακαϊνη 0.5% 10-15mg). Την ένδαρθρική έγχυση την χορήγησε ο εκάστοτε χειρουργός. Όλοι οι ασθενείς έλαβαν παρακεταμόλη 1gr 20 λεπτά πριν το τέλος της επέμβασης. Κατά την μετεγχειρητική περίοδο χορηγήθηκε παρακεταμόλη 1gr/8ωρο και επί πόνου VAS >4 τραμαδόλη 50-100mg σε συνδυασμό με ondansetron. Πρωταρχικός σκοπός της μελέτης ήταν η καταγραφή του πόνου στην κλίμακα VAS άμεσα μετεγχειρητικά, στα 30 λεπτά, και 1,4,8,16 και 24 ώρες μετά το χειρουργείο και οι ανάγκες για αναλγησία το πρώτο 24ωρο. Για την σύγκριση δυο ποιοτικών μεταβλητών μεταξύ τους χρησιμοποιήθηκε ο Χ2 έλεγχος, και η στατιστική σημαντικότητα τέθηκε στο 0,05. Αποτελέσματα: Οι δύο ομάδες ήταν παρόμοιες όσο αφορά την ηλικία, το βάρος, τις απώλειες αίματος, τον χρόνο επέμβασης διεγχειρητικά και τα ζωτικά σημεία μετεγχειρητικά καθώς και τον χρόνο αποδρομής της υπαραχνοειδούς αναισθησίας. Οι ασθενείς της ομάδας Α(1 Α) που έλαβαν γενική αναισθησία εμφάνισαν στατιστικά σημαντικά υψηλότερο VAS score την ώρα 0 και 30 λεπτά μετά το πέρας του χειρουργείου σε σχέση με τους ασθενείς της ομάδας Β(1Β) (VAS 4.4±0.9 vs 3.6 ±0,9 αντίστοιχα p<0.05). Τις υπόλοιπες ώρες δεν υπήρχε διαφορά στο αναφερόμενο VAS score. Περισσότεροι ασθενείς της ομάδας 1Α ζήτησαν αναλγησία (τραμαδόλη) 30 λεπτά μετά την επέμβαση σε σχέση με της ομάδας 1Β. Τις υπόλοιπες ώρες δεν υπήρχε διαφορά στις ανάγκες για αναλγησία. Οι ασθενείς της ομάδας 1 που έλαβαν υπαραχνοειδή αναισθησία εμφάνισαν στατιστικά υψηλότερο VAS score 4ώρες μετά το πέρας του χειρουργείου ή μόλις απέδραμε η υπαραχνοειδής αναισθησία καθώς και 8 ώρες αργότερα σε σχέση με τους ασθενείς της ομάδας 2 (VAS 3.1±1.1 vs 1.7±0,9 αντίστοιχα). Τις υπόλοιπες ώρες του 24ώρου δεν υπήρχαν σημαντικές διαφορές στα VAS score. Η κατανάλωση οπιοειδών μετεγχειρητικά το πρώτο 24ώρο ήταν υψηλότερη στην ομάδα 1 σε σχέση με τους ασθενείς της ομάδας 2 είτε οι ασθενείς υποβλήθηκαν σε γενική αναισθησία είτε σε υπαραχνοειδή (p0.05). Συμπεράσματα : Η διεγχειρητική ενδοαρθρική έγχυση ροπιβακαϊνης και θειικού μαγνησίου σε υπερήλικες που υποβλήθηκαν σε ημιολική αρθροπλαστική ισχίου είτε με ολική ενδοφλέβια αναισθησία ή με υπαραχνοειδή, πέτυχε καλύτερη αναλγησία τις πρώτες ώρες μετά την επέμβαση και οδήγησε σε μείωση της κατανάλωσης των οπιοειδών την 1η μετεγχειρητική ημέρα συγκρινόμενη με την έγχυση ροπιβακαϊνης μόνο. Αποτελεί μία απλή, ασφαλή και εύκολα εφαρμοζόμενη τεχνική στα πλαίσια της πολυπαραγοντικής μετεγχειρητικής αναλγησίας.
Author and committee
dc:creator, dc:contributor.*- Authors dc:creator
-
- Κουτσούλη Εβελίνα
- Koutsouli Evelina
Subjects
dc:subject × 2Rights
- Language dc:language
- Ελληνικά, Greek
Identifiers
dc:identifier.*- Identifier
- uoadl:3400004