National and Kapodistrian University of Athens
Εντερική θρέψη σε εγκαυματίες ασθενείς που νοσηλεύονται στη ΜΕΘ και επιπλοκές
Abstract
dc:descriptionΕισαγωγή: Η φυσιολογική απόκριση σε ένα έγκαυμα εκτείνεται πέρα από το σημείο του τραυματισμού και μεταβάλλει τη λειτουργία διαφόρων οργάνων. Η παροδική αρχική υπομεταβολική φάση ακολουθείται γρήγορα από μια υπερμεταβολική φάση ως απόκριση στο στρες, η οποία μπορεί να εμμένει από μέρες σε εβδομάδες. Η αποτυχία αντιμετώπισης αυτών των καταβολικών αλλαγών λόγω υπερμεταβολισμού μπορεί να οδηγήσει σε καχεξία, αυξημένη οστική απορρόφηση, ανοσολογική δυσλειτουργία, εξασθενημένη επούλωση τραυμάτων και συνολικά αυξημένα ποσοστά νοσηρότητας και θνησιμότητας. Σκοπός: Η εκτίμηση της αποτελεσματικότητα της εντερικής θρέψης στη διατήρηση του θρεπτικού ισοζυγίου σε εγκαυματίες ασθενείς που νοσηλεύονται στη ΜΕΘ. Υλικό και Μέθοδος: συστηματική ανασκόπηση της βιβλιογραφίας. Στο πλαίσιο της συγκεκριμένης έρευνας πραγματοποιήθηκε αναζήτηση πρόσφατων επιστημονικών άρθρων από τις ηλεκτρονικές βάσεις δεδομένων PubMed και Google Scholar, με ημερομηνία δημοσίευσης μεταγενέστερη του 2010. Οι όροι αναζήτησης που χρησιμοποιήθηκαν ήταν οι εξής: “burned patients”, “major burn patient”, “critically ill”, “ICU”, “enteral nutrition”, “nutrition”, “nutritional balance”, “parenteral nutrition”, “nitrogen balance”, “muscle mass”, “clinical outcomes”, “protein – energy malnutrition”, “nutrition support”, “complications”. Αυτοί οι όροι αναζήτησης διεξήχθησαν σε συνδυασμό με τη χρήση συζεύξεων όπως “OR” και “AND” ανά περίπτωση Αποτελέσματα: Συνολικά συμπεριλήφθηκαν 5 αναδρομικές μελέτες οι οποίες περιλάμβαναν 1.305 ασθενείς με σοβαρά εγκαύματα. Από αυτούς τους ασθενείς, 827 έλαβαν πρώιμη εντερική θρέψη, 403 ασθενείς έλαβαν όψιμη εντερική θρέψη, 50 ασθενείς έλαβαν τυπική per os θρέψη και 25 ασθενείς έλαβαν παρεντερική θρέψη. Τα αποτελέσματα έδειξαν μείωση της ενδονοσοκομειακής θνησιμότητας, αύξηση της ενεργειακής πρόσληψης και βελτίωση της βαθμολογίας APACHE, μικρότερη πτώση των επιπέδων προλευκωματίνης – λευκωματίνης, μικρότερη μείωση της συγκέντρωσης τρανσφερίνης, μικρότερες τιμές C – αντιδρώσας πρωτεΐνης, μικρότερη μείωση του BMI, χαμηλότερο ποσοστό επιπλοκών και μόλυνσης / λοίμωξης, σημαντικά μικρότερη διάρκεια αντιβιοτικής θεραπείας, υψηλότερη συστημική θρέψη, μικρότερη διάρκεια παραμονής στο νοσοκομείο και στη ΜΕΘ σε ασθενείς που έλαβαν εντερική θρέψη, και ιδιαίτερα πρώιμη εντερική θρέψη. Συμπεράσματα: Αν και δεν υπάρχουν οριστικές δοκιμές που να υποδεικνύουν ξεκάθαρη υπεροχή της πρώιμης θρέψης, οι κατευθυντήριες οδηγίες κλινικής πρακτικής συνιστούν την έναρξη εντερικής θρέψης σε βαρέως πάσχοντες ασθενείς εντός 24 ωρών στα εγκαύματα και 24 – 48 ωρών σε πληθυσμούς μεικτών Μονάδων Εντατικής Θεραπείας. Τα σωρευτικά οφέλη που παρατηρούνται μπορεί να δικαιολογούν την ενσωμάτωση της πρώιμης εντερικής διατροφής ως μέρος των πρωτοκόλλων εντατικής θεραπείας. Ωστόσο, μια σημαντική πτυχή που μπορεί να περιορίσει τη χρήση της εντερικής οδού σε εγκαυματίες ασθενείς είναι η δυσλειτουργία του γαστρεντερικού σωλήνα και η εντερική ανεπάρκεια λόγω κοιλιακής υπέρτασης και συνδρόμου κοιλιακού διαμερίσματος. Σε αυτές τις περιπτώσεις συνιστάται παρεντερική θρέψη.
Author and committee
dc:creator, dc:contributor.*- Authors dc:creator
-
- Σανοζίδου Ελένη
- Sanozidou Eleni
Subjects
dc:subject × 2Rights
- Language dc:language
- Ελληνικά, Greek
Identifiers
dc:identifier.*- Identifier
- uoadl:3414446