National and Kapodistrian University of Athens
Οι συνέπειες της λήξεως μίας διοικητικής πράξης στη συνέχιση της διοικητικής δίκης
Abstract
dc:descriptionΑντικείμενο της εργασίας συνιστά η λήξη της ισχύος της διοικητικής πράξης και η επιρροή της στη ανοιγείσα διοικητική δίκη. Πρώτα εξετάζεται ο τρόπος με τον οποίο μια διοικητική πράξη απεμπολεί τη νομική ισχύ της αφού η ρύθμιση του νόμου διαφοροποιείται ανάλογα με τον αναδρομικό ή μη χαρακτήρα της εξαφάνισης. Δια τούτου αναλύονται οι περιπτώσεις που απαντώνται στη διοικητική πρακτική και επιφέρουν την παύση ισχύος της διοικητικής πράξης. Μετά ταύτα ερευνάται το νομοθετικό καθεστώς, ήτοι το άρθρο 32 του π.δ 18/1989 για τις ακυρωτικές διαφορές, αναφορικά με την συνέχιση της δίκης σε περίπτωση του εκλείπει το αντικείμενο του διαπλαστικού ενδίκου βοηθήματος, Επιπρόσθετα καταδεικνύεται ότι καθ’ ο μέρος η κατάργηση της διοικητικής δίκης συνδέεται με την επέμβαση της νομοθετικής στη δικαστική εξουσία, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα τη ψήφιση κυρωτικών νόμων, αποτελεί και ζήτημα δικαιοκρατικής υφής. Περεταίρω τονίζεται ότι η πρακτική αυτή πέρα από το γεγονός ότι πλήττει τον πυρήνα της δικαστικής προστασίας , αντίκειται στην αρχή του Κράτους δικαίου και στη σύμφυτη προς αυτό αρχή της νομιμότητας, αφού σκοπείται η εξασφάλιση του ανέλεγκτου της διοικητικής δράσης μέσα από νομικά τεχνάσματα. Επίσης αναλύεται η κεφαλαιώδους σημασίας έννοια του ιδιαίτερου εννόμου συμφέροντος για τη συνέχιση της δίκης, όπου καθίσταται εμφανές ότι η ομόλογη διάταξη του Κώδικα Διοικητικής Δικονομίας( άρθρο 142) δεν εμπεριέχει ρητή ρύθμιση αναφορικά με τη δυνατότητα προβολής του. Παρά το γεγονός ότι αφορούν το ίδιο νομικό ζήτημα, οι διατάξεις αυτές δεν εμπερικλείουν ταυτόσημες ρυθμίσεις, αποτελώντας χαρακτηριστικό παράδειγμα έλλειψης συνοχής στο πεδίο του διοικητικού δικονομικού δικαίου. Δια τούτο έντονο ενδιαφέρον παρουσιάζει η μεταστροφή της νομολογίας του ΣτΕ, η οποία απέστη από τη προγενέστερη γραμματική ερμηνεία διαπλάθοντας γενική δικαιική αρχή κατά την οποία είναι δυνατή η προβολή ιδιαιτέρου εννόμου συμφέροντος και στις διαφορές ουσίας Επιπλέον μέσα από τους θεωρητικούς προβληματισμούς για το ελλειπτικό, εν συγκρίσει προς την αντίστοιχη διάταξη του π.δ, άρθρο 142 του ΚΔΔικ, αλλά και γενικότερα από τον όλο μηχανισμό της κατάργησης της διοικητικής δίκης καθίσταται ευκρινές, ότι αυτός πρέπει να εναρμονίζεται με τις επιταγές που τίθενται από τα κείμενα υπέρτερης νομοθετικής ισχύος σχετικά με το δικαίωμα δικαστικής προστασίας, χωρίς ο καταρχήν θεμιτός σκοπός που επιδιώκεται με την κατάργηση της δίκης( εύρυθμη λειτουργία και αποσυμφόρηση δικαστηρίων) να φαλκιδεύει τον πυρήνα του δικαιώματος. Τα διαλαμβανόμενα στην παρούσα συντείνουν στο συμπέρασμα, ότι η κατάργηση της διοικητικής δίκης, για τον αντικειμενικό λόγο της εκβολής της διοικητικής πράξης από τον νομικό κόσμο δεν αποτελεί ένα ακραιφνώς τεχνικό δικονομικό ζήτημα, αλλά αντίθετα συνυφαίνεται με το συνταγματικής υφής δικαίωμα της αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας. Συνεπώς αναδεικνύεται μέσα και από την εξέταση του εν λόγω ζητήματος η διοικητική δικονομία ως ένα πλέγμα κανόνων που θέτει εντός ενός νομικού πλαισίου την άσκηση του δικαιώματος δικαστικής προστασίας υπηρετώντας συνάμα τους συνταγματικά ανεκτούς σκοπούς της εύρυθμης διάρθρωσης της δικαιοσύνης. Τέλος από την αντιπαραβολή αποφάσεων του Supreme Court και του ΔΕΕ με αυτές των ελληνικών διοικητικών δικαστηρίων σχετικά με τη συνέχιση της διοικητική δίκης συμπεραίνεται η συσταλτική ερμηνεία του ιδιαίτερου εννόμου συμφέροντος από τα τελευταία.
Author and committee
dc:creator, dc:contributor.*- Authors dc:creator
-
- Κοτζαρίδης Αλέξανδρος-Μιλτιάδης
- Kotzaridis Alexandros-Miltiadis
Subjects
dc:subject × 2Rights
- Language dc:language
- Ελληνικά, Greek
Identifiers
dc:identifier.*- Identifier
- uoadl:3450690