National and Kapodistrian University of Athens
Οι ψυχοκοινωνικές επιπτώσεις του Covid-19 στους ασυνόδευτους ανήλικους σε δομές φιλοξενίας στην Ελλάδα & τρόποι αντιμετώπισής τους.
Abstract
dc:descriptionΗ παρούσα διπλωματική εργασία διερευνά τις ψυχοκοινωνικές συνέπειες που προκλήθηκαν από την πανδημία COVID-19 στους ασυνόδευτους ανήλικους πρόσφυγες που διαμένουν στην Ελλάδα, εστιάζοντας στους τομείς της ψυχικής τους υγείας, της κοινωνικής τους ένταξης και της πρόσβασής τους σε βασικές υπηρεσίες. Η πανδημία αποδείχθηκε καταλύτης, ενισχύοντας και επιδεινώνοντας τις ήδη υπάρχουσες προκλήσεις που αντιμετώπιζαν αυτά τα παιδιά, όπως η κοινωνική απομόνωση, η αβεβαιότητα για το μέλλον τους και η έλλειψη υποστηρικτικών δικτύων. Παράλληλα, η υγειονομική κρίση έφερε στο προσκήνιο νέες προκλήσεις, κυρίως σε ό,τι αφορά την πρόσβαση σε ιατρικές υπηρεσίες και εκπαιδευτικά προγράμματα, τα οποία είναι θεμελιώδη για την ψυχολογική και κοινωνική ευημερία των παιδιών αυτών. Η πανδημία COVID-19 δημιούργησε μια εξαιρετικά δύσκολη συνθήκη για τους ασυνόδευτους ανήλικους πρόσφυγες, οι οποίοι βρέθηκαν σε μια κατάσταση απομόνωσης και αβεβαιότητας, χωρίς την απαραίτητη οικογενειακή υποστήριξη, σε μια χώρα που δεν ήταν η δική τους και χωρίς τις προϋποθέσεις για να αναπτύξουν ένα σταθερό κοινωνικό και εκπαιδευτικό δίκτυο. Οι προκλήσεις αυτές αναδείχθηκαν ακόμα πιο έντονα μέσα από την αποχή από το σχολείο, την αδυναμία επικοινωνίας με συνομηλίκους και την έλλειψη στήριξης από εξειδικευμένα δίκτυα υποστήριξης. Αυτή η απομάκρυνση από την κοινωνική ζωή και η έλλειψη σταθερής καθημερινότητας επιδείνωσαν τα ήδη υπαρκτά ψυχολογικά ζητήματα, όπως το άγχος, η μοναξιά και η κατάθλιψη, ενώ ενίσχυσαν τη συναισθηματική αβεβαιότητα και τα συναισθήματα απόγνωσης που πολλοί από τους πρόσφυγες αυτούς βιώνουν. Η εργασία αναδεικνύει την αναγκαιότητα της ψυχολογικής υποστήριξης, τόσο μέσω ατομικών όσο και ομαδικών συνεδριών. Ο ρόλος των κοινωνικών λειτουργών και των φροντιστών, οι οποίοι αναλαμβάνουν τη φροντίδα αυτών των παιδιών, είναι κρίσιμος, καθώς διασφαλίζουν τη συνέχεια της καθημερινής τους ρουτίνας και παρέχουν την αναγκαία στήριξη σε συνθήκες ψυχολογικής πίεσης. Παράλληλα, η σημασία της εκπαίδευσης δεν μπορεί να υποτιμηθεί, καθώς η εκπαιδευτική διαδικασία αποτελεί σημαντικό παράγοντα τόσο για την κοινωνική ένταξη όσο και για την ενίσχυση της αισιοδοξίας και της προσωπικής αυτοεκτίμησης των προσφυγόπουλων. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στην αξιοποίηση ψηφιακών μέσων για την υποστήριξή τους στην εκπαίδευση, δεδομένων των περιορισμών που επέβαλε η πανδημία. Οι ψηφιακές πλατφόρμες, οι οποίες χρησιμοποιήθηκαν για την εξ αποστάσεως εκπαίδευση, αποτελούν ένα σημαντικό εργαλείο για τη συνέχιση της μαθησιακής 9 διαδικασίας, έστω και υπό δύσκολες συνθήκες, και προσφέρουν μια προσωρινή λύση σε περίπτωση περιορισμένων φυσικών δομών. Ένα άλλο σημείο που αναλύεται στην εργασία αφορά την ανάγκη για ειδική εκπαίδευση και αγωγή υγείας, προκειμένου να ενισχυθεί ο υγειονομικός αλφαβητισμός και να βελτιωθεί η κατανόηση των υπηρεσιών υγείας από τους πρόσφυγες. Η πανδημία έφερε στο προσκήνιο την ανάγκη για καλύτερη πληροφόρηση σχετικά με τη χρήση ιατρικών υπηρεσιών και την πρόληψη της εξάπλωσης του ιού. Για τα ασυνόδευτα παιδιά, αυτό σημαίνει όχι μόνο πρόσβαση σε βασικές υπηρεσίες υγείας, αλλά και υποστήριξη για την κατανόηση του υγειονομικού συστήματος και της πρόληψης ασθενειών. Ειδική αναφορά γίνεται στις ιδιαίτερες ανάγκες των κοριτσιών πρoσφυγισσών, οι οποίες ενδέχεται να είναι πιο έντονες λόγω των φύλου- συγκεκριμένων δυσκολιών που αντιμετωπίζουν στην κοινωνική ένταξη και την εκπαίδευση. Η πανδημία έχει εντείνει τις ανισότητες που αφορούν την εκπαίδευση, την πρόσβαση σε υγειονομικές υπηρεσίες και την κοινωνική τους συμμετοχή, δημιουργώντας ακόμα πιο ευάλωτες συνθήκες για τα κορίτσια, οι οποίες απαιτούν εξειδικευμένη προσέγγιση. Η εργασία καταλήγει στην ανάγκη για συντονισμένες δράσεις και μακροπρόθεσμες στρατηγικές για την αντιμετώπιση αυτών των ψυχοκοινωνικών συνεπειών. Η δημιουργία μόνιμων υποδομών ψυχολογικής και κοινωνικής υποστήριξης, η ενίσχυση της εκπαιδευτικής διαδικασίας και η διασφάλιση της πρόσβασης σε υπηρεσίες υγείας είναι κρίσιμες για την καλύτερη ένταξη αυτών των παιδιών στην κοινωνία. Η εργασία υπογραμμίζει ,επίσης, την ανάγκη για μια ολιστική προσέγγιση στη διαχείριση των αναγκών των ασυνόδευτων ανηλίκων προσφύγων, η οποία θα πρέπει να είναι πολιτισμικά προσαρμοσμένη και να ενσωματώνει τις απόψεις των ίδιων των ωφελουμένων, προκειμένου να διασφαλιστεί η αποτελεσματικότητα των δράσεων. Ολοκληρώνοντας, η εργασία αυτή προτείνει ενίσχυση της συνεργασίας μεταξύ κυβερνητικών φορέων, Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων (ΜΚΟ) και τοπικών κοινοτήτων, ώστε να δημιουργηθούν αποτελεσματικά υποστηρικτικά συστήματα για τη μελλοντική ευημερία των ασυνόδευτων ανήλικων προσφύγων. Η συνεργασία αυτή είναι αναγκαία για την αντιμετώπιση των προκλήσεων που προέκυψαν από την πανδημία, καθώς και για τη δημιουργία ενός ισχυρού δικτύου υποστήριξης για τα παιδιά αυτά, το οποίο θα εξασφαλίσει την ευημερία τους στο μέλλον.
Author and committee
dc:creator, dc:contributor.*- Authors dc:creator
-
- Λουπέτη Αγγελίνα
- Loupeti Angelina
Subjects
dc:subject × 2Rights
- Language dc:language
- Ελληνικά, Greek
Identifiers
dc:identifier.*- Identifier
- uoadl:3456818