National and Kapodistrian University of Athens
Διαγνωστική και θεραπευτική προσέγγιση χρόνιας οστεομυελίτιδας
Abstract
dc:descriptionΜία ιδιαίτερη κατηγορία λοιμώξεων αποτελεί η οστεομυελίτιδα σε ασθενείς με ορθοπαιδικά εμφυτεύματα. Η συχνότητα της τα τελευταία χρόνια έχει αυξηθεί εντυπωσιακά και αυτό οφείλεται στη γήρανση του πληθυσμού και κατ’επέκταση στην θεαματική αύξηση των επεμβάσεων, στις οποίες χρησιμοποιούνται προσθετικά υλικά. Ποια είναι όμως τα κριτήρια ώστε να τεθεί η διάγνωση της λοίμωξης των εμφυτευμάτων; Ένα και μόνο από τα πέντε παρακάτω κριτήρια είναι ικανό ώστε να τεθεί με ασφάλεια η διάγνωση της περιπροσθετικής λοίμωξης. 1. H παρουσία συριγγίου που επικοινωνεί με την περιοχή των εμφυτευμάτων. 2. Η παρουσία πύου πέριξ της αρθρώσεως/αρθροπλαστικής που δεν δικαιολογείται από άλλη αιτία. 3. Ιστολογική απόδειξη οξείας μικροβιακής φλεγμονής των περιπροθετικών ιστών (ιδιαίτερα ενισχυτικό κριτήριο). 4. Απομόνωση του ίδιου μικροοργανισμού από τουλάχιστον δύο καλλιέργειες από υγρό αρθροκέντησης ή από διεγχειρητικά περιπροθετικά δείγματα ή απομόνωση ιδιαίτερα παθογόνου μικροοργανισμού πχ. S.aureus από μια καλλιέργεια από υγρό αρθροκέντησης ή από περιπροθετικό ιστό διεγχειρητικά. 5. Λοίμωξη των εμφυτευμάτων μπορεί να υφίσταται, ακόμη κι αν τα κριτήρια αυτά δεν εκπληρούνται. Υπάρχουν διάφορες ταξινομήσεις όσον αφορά την οστεομυελίτιδα. Σε γενικές γραμμές, χρησιμοποιούμε συστήματα ταξινόμησης τα οποία περιλαμβάνουν: την ταξινόμηση με βάση τη διάρκεια των συµπτωµάτων, την παθογένεση, ανάλογα με την ύπαρξη εμφυτεύματος, την εντόπιση της λοίμωξης, την ανατομία και τις συννοσηρότητες των ασθενών. Όσον αφορά τη διάγνωση και την αντιμετώπιση της οστεομυελίτιδας, το πρώτο και κύριο μέλημα είναι η ανεύρεση των παθογόνων μικροβίων. Προτιμότερη τεχνική λήψης υλικού είναι η διεγχειρητική ή μέσω ακτινολογικά καθοδηγούμενης παρακέντησης. Η λήψη υλικού από την επιφάνεια συριγγίων ή παροχετεύσεων μπορεί υπό προϋποθέσεις μόνο να είναι αξιόπιστη. Στην αιματογενή οστεομυελίτιδα των μακρών οστών ο παθογόνος παράγοντας είναι συνήθως ένας. Οι οστεομυελίτιδες κατά συνέχεια ιστών, έχουν συνήθως πολυμικροβιακή αιτιολογία. Ιδιαίτερα χρήσιμο μέσο για την διάγνωση των περιπροσθετικών λοιμώξεων αποτελούν και οι απεικονιστικές τεχνικές, όπως η απλή ακτινογραφία, η αξονική τομογραφία, η υπερηχογραφία, η μαγνητική τομογραφία και το σπινθηρογράφημα των οστών με τεχνήτιο 99 ή Gallium-67. Τέλος, ιδιαίτερης αξίας, αν και εξαιρετικά κοστοβόρα είναι η εξέταση με 18 FFDG-PET/CT, αλλά και άλλες μοριακές τεχνικές. Τέλος, αξίζει να σημειωθεί ότι σκοπός της θεραπείας των λοιμώξεων των οστικών εμφυτευμάτων είναι η ανακούφιση των συμπτωμάτων και η διατήρηση της λειτουργίας της άρθρωσης. Γενικότερα, η θεραπεία περιλαμβάνει το χειρουργείο και τη συντηρητική αντιμετώπιση με αντιβίωση, αναλόγως του χρόνου έναρξης της λοίμωξης, της μικροβιολογίας, της κατάστασης της άρθρωσης και του εμφυτεύματος, την ποιότητα των μαλακών ιστών γύρω από το εμφύτευμα, την κατάσταση του ασθενούς και τα συνοδά νοσήματα του. Εάν υπάρχει δυνατότητα η έναρξη της αντιβίωσης θα πρέπει να καθυστερεί μέχρι να ληφθούν δείγματα για καλλιέργεια (μέσω παρακέντησης της άρθρωσης, χειρουργικό καθαρισμό με ή χωρίς αφαίρεση του υλικού). Οι χειρουργικές επιλογές περιλαμβάνουν χειρουργικό καθαρισμό με διατήρηση της πρόθεσης, αφαίρεση της αρθροπλαστικής και αντικατάσταση της (αναθεώρηση) σε ένα ή δύο στάδια, απλή αφαίρεση της αρθροπλαστικής με καθαρισμό, αρθρόδεση και ακρωτηριασμός.
Author and committee
dc:creator, dc:contributor.*- Authors dc:creator
-
- Γαλάνη Σοφία
- Galani Sofia
Subjects
dc:subject × 2Rights
- Language dc:language
- Ελληνικά, Greek
Identifiers
dc:identifier.*- Identifier
- uoadl:3464214