National and Kapodistrian University of Athens
Οι αντιλήψεις των εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης για τους τρόπους υποστήριξης μαθητών που βιώνουν την απώλεια γονέα
Abstract
dc:descriptionΗ παρούσα μελέτη διερευνά τις αντιλήψεις των Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης σχετικά με τους τρόπους υποστήριξης μαθητή που βίωσε θάνατο γονέα. Ειδικότερα, εξετάζει τις προσωπικές εμπειρίες τους από θάνατο αγαπημένου προσώπου, τις αντιλήψεις τους για την εκπαίδευση μαθητών για τον θάνατο, την προετοιμασία και ετοιμότητά τους, τις προσωπικές τους εμπειρίες με το πένθος μαθητή που βίωσε θάνατο γονέα και παράγοντες που πιθανά επηρεάζουν τις απαντήσεις τους. Το δείγμα της μελέτης απαρτίζεται από 104 Εκπαιδευτικούς (RR: 86,7%) (88 γυναίκες,16 άνδρες). Για τη συλλογή των δεδομένων χρησιμοποιήθηκαν εκτός των δημογραφικών δεδομένων τρεις κλίμακες: α) «Γνώσεις, στάσεις και προοπτικές των εκπαιδευτικών για την εκπαίδευση των παιδιών στο θέμα του θανάτου και του πένθους» των McGovern & Barry (2000) β) «Προετοιμασία και ετοιμότητα των εκπαιδευτικών σε θέματα θανάτου» των Pratt, Hare & Wright (1987), γ) «Προσωπικές εμπειρίες με περιστατικά θανάτου γονέων των μαθητών» της Παπαδάτου και των συνεργατών (2002). Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι οι συμμετέχοντες αντιλαμβάνονται την ανάγκη των μαθητών που πενθούν να υποστηριχθούν στο σχολείο, αλλά δε γνωρίζουν τους κατάλληλους τρόπους με τους οποίους μπορούν να τους βοηθήσουν. Δεν αισθάνονται προετοιμασμένοι να αντιμετωπίσουν το πένθος των μαθητών λόγω θανάτου γονέα στο σχολείο, καθώς δεν εκπαιδεύτηκαν σχετικά στη διάρκεια των σπουδών τους. Οι συσχετίσεις έδειξαν ότι η εκπαίδευση, η ηλικία, τα έτη εμπειρίας τους και το φύλο επηρέαζαν σημαντικά τις αντιλήψεις τους για τον θάνατο και την υποστήριξη μαθητών που πενθούν λόγω θανάτου γονέα. Η μειωμένη γνώση για την εκπαίδευση των παιδιών στο θέμα του θανάτου και θρήνου σχετιζόταν με περισσότερα έτη επαγγελματικής εμπειρίας. Οι γυναίκες είχαν θετικότερη στάση από τους άνδρες ως προς την εκπαίδευση των μαθητών για τον θάνατο και το πένθος. Οι συμμετέχοντες > 50 ετών και με μεγαλύτερη επαγγελματική εμπειρία είχαν διαβάσει βιβλίο για το θάνατο. Οι κάτοχοι διδακτορικού, οι άγαμοι και οι γυναίκες είχαν καλύτερη εκπαίδευση για τον τρόπο που θρηνούν τα παιδιά και πώς να συζητήσουν μαζί τους. Αντιθέτως, οι προσωπικές εμπειρίες θανάτων αγαπημένων τους προσώπων δεν παρουσίασαν στατιστικά σημαντική συσχέτιση με τις αντιλήψεις τους για τον θρήνο των μαθητών τους. Από τις εμπειρίες 44 συμμετεχόντων που ανέφεραν θάνατο γονέα μαθητή τους, φάνηκε ότι αναγνώρισαν όλο το εύρος των αντιδράσεων θρήνου των μαθητών, αλλά υπήρξε απουσία οργανωμένης υποστήριξης τόσο από τους ίδιους όσο κι από το σχολείο γενικότερα. Οι έχοντες υψηλότερη τιμή γνώσεων ανέφεραν ότι δε συνάντησαν δυσκολίες στην αντιμετώπιση του πένθους μαθητή, αλλά οι κάτοχοι διδακτορικού διπλώματος ήταν λιγότερο ικανοποιημένοι από τον τρόπο αντιμετώπισής τους από τους κατέχοντες μεταπτυχιακό ή βασικό τίτλο σπουδών. Όσοι ήταν > 40 ετών ήταν πιθανότερο να μη συζητήσουν ανοιχτά με το παιδί που πενθούσε, ενώ οι ηλικίας 20-29 ετών είχαν μεγαλύτερη πιθανότητα να έχουν συζητήσει με τον εν ζωή γονέα. Οι γυναίκες είχαν συζητήσει περισσότερο με τους μαθητές για το θάνατο από τους άνδρες. Παρ’ όλα αυτά, ένας σημαντικός αριθμός εκπαιδευτικών έδειξε να αναγνωρίζει την ανάγκη για επιμόρφωση και εφαρμογή προγραμμάτων αγωγής για τον θάνατο και έκανε προτάσεις βελτίωσης.
Author and committee
dc:creator, dc:contributor.*- Authors dc:creator
-
- Κουρμπάνη Σταυρούλα
- Kourmpani Stavroula
Subjects
dc:subject × 2Rights
- Language dc:language
- Ελληνικά, Greek
Identifiers
dc:identifier.*- Identifier
- uoadl:3479698