National and Kapodistrian University of Athens
Χειρουργική αντιμετώπιση και θεραπεία του ραβδομυοσαρκώματος: Νεότερα δεδομένα για την πρόγνωση και θεραπεία του
Abstract
dc:descriptionΤο ραβδομυοσάρκωμα (Rhabdomyosarcoma, RMS) είναι το πιο συχνό σάρκωμα μαλακών μορίων που διαγιγνώσκεται σε παιδιά, αν και σπάνια μπορεί να εμφανιστεί και σε ενήλικες. Σύμφωνα με την τελευταία ταξινόμηση του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, το RMS κατηγοριοποιείται σε τέσσερις κύριους υποτύπους: τον εμβρυϊκό, τον κυψελιδικό, τον ατρακτοκυτταρικό/ σκληρυντικό και τον πλειόμορφο. Οι πρόσφατες εξελίξεις στη μοριακή διαγνωστική έχουν εισαγάγει νέους υποτύπους, όπως το ενδοοστικό RMS με TFCP2/NCOA2 συντήξεις και το RMS που προκύπτει από φλεγμονώδη ραβδομυοβλαστικό όγκο, αναδεικνύοντας την εξελισσόμενη πολυπλοκότητα διάγνωσης του RMS. Η πρόγνωση των ασθενών με RMS επηρεάζεται από μια σειρά παραγόντων, όπως είναι η ηλικία του ασθενούς, η θέση και το μέγεθος του όγκου, καθώς και από τη δυνατότητα εκτομής του. Άλλοι σημαντικοί παράγοντες περιλαμβάνουν τον ιστοπαθολογικό υπότυπο, την παρουσία της γονιδιακής σύντηξης PAX3-FOXO1 ή PAX7-FOXO1, την ύπαρξη μεταστάσεων και τη λεμφαδενική συμμετοχή, καθώς και την ανταπόκριση του ασθενούς στη θεραπεία. Οι αποτελεσματικές θεραπευτικές στρατηγικές για το RMS περιλαμβάνουν τη διαχείριση τόσο του πρωτοπαθούς όγκου, που μπορεί να αναπτυχθεί σε διάφορες ανατομικές θέσεις, όσο και κάθε πιθανής ή υπάρχουσας μεταστατικής νόσου. Η θεραπευτική προσέγγιση είναι πολυτροπική, ενσωματώνοντας πολλαπλούς χημειοθεραπευτικούς παράγοντες παράλληλα με θεραπείες για τον τοπικό έλεγχο, όπως η χειρουργική εκτομή ή/και ακτινοθεραπεία, για την ενίσχυση της αποτελεσματικότητας. Η χειρουργική εκτομή παραμένει αναπόσπαστο μέρος της θεραπευτικής προσέγγισης, με στόχο την πλήρη αφαίρεση του όγκου και τη διατήρηση της λειτουργικότητας του ασθενούς. Ωστόσο, η χειρουργική επέμβαση πρέπει να σχεδιάζεται προσεκτικά για την ελαχιστοποίηση της νοσηρότητας, δεδομένων των ποικίλων ανατομικών περιοχών όπου μπορεί να αναπτυχθεί το RMS. Η χειρουργική εκτομή στο RMS μπορεί να πραγματοποιηθεί είτε ως αρχική θεραπεία είτε ως καθυστερημένη πρωτογενής εκτομή μετά από χημειοθεραπεία. Η επίτευξη R1 εκτομής μπορεί να επιτρέψει τη μείωση των δόσεων ακτινοβολίας, αν και δεν συνιστάται ούτε η κυτταρομειωτική επέμβαση, ούτε η εκτομή υπολειμματικών μαζών κατά την ολοκλήρωση της θεραπείας. Επί του παρόντος, οι χημειοθεραπευτικές επιλογές για το RMS παραμένουν περιορισμένες, με το σχήμα VAC, που περιλαμβάνει έναν αλκυλιωτικό παράγοντα όπως η κυκλοφωσφαμίδη ή η ιφωσφαμίδη, τη βινκριστίνη και την ακτινομυκίνη-D, να αποτελεί την τυπική θεραπεία για όλους τους ασθενείς ανεξαρτήτως της σταδιοποίησης του κινδύνου. Παρά την εκτεταμένη έρευνα σε πρόσθετους χημειοθεραπευτικούς παράγοντες για τη βελτίωση των αποτελεσμάτων κυρίως του μεταστατικού RMS, κανένα σχήμα δεν έχει αποδειχθεί αποτελεσματικότερο από το τυπικό VAC. Η χρονική στιγμή που θα εφαρμοστεί η συστηματική χημειοθεραπεία παραμένει αμφιλεγόμενη, καθώς η χορήγησή της ως νεοεπικουρική ή επικουρική θεραπεία είναι υπό συζήτηση. Ο περιορισμένος αριθμός κλινικών μελετών που επικεντρώνονται αποκλειστικά στο RMS καθιστά δύσκολη την αξιολόγηση της αποτελεσματικότητας και της ασφάλειας των νέων θεραπευτικών επιλογών. Η ακτινοθεραπεία αποτελεί επίσης σημαντικό μέρος της πολυτροπικής θεραπείας για το RMS και έχει επιφέρει σημαντική βελτίωση στην επιβίωση των ασθενών. Παρ' όλα αυτά, η τοπική αποτυχία παραμένει συχνή σε περιπτώσεις υποτροπής, αναδεικνύοντας την ανάγκη για βαθύτερη κατανόηση της αλληλεπίδρασης της χημειοθεραπείας με τις τοπικές θεραπείες. Κρίσιμα ερωτήματα εξακολουθούν να υφίστανται σχετικά με τον βέλτιστο χρόνο εφαρμογής της ακτινοθεραπείας, τα πιθανά πλεονεκτήματα της μείωσης της δόσης και τον ρόλο της ακτινοθεραπείας στις μεταστάσεις, ιδίως στις περιοχές με δυσμενή πρόγνωση. Ενώ η υιοθέτηση προηγμένων τεχνικών ακτινοθεραπείας, όπως η βραχυθεραπεία και η ακτινοθεραπεία με πρωτόνια και η ακτινοθεραπεία διαμορφωμένης έντασης, αποσκοπεί στην ελαχιστοποίηση των όψιμων επιπλοκών, πολλά σημαντικά ερωτήματα πρέπει ακόμη να απαντηθούν. Αρκετές μελέτες έχουν δείξει ελπιδοφόρα αποτελέσματα για τις μοριακές στοχευμένες θεραπείες και την ανοσοθεραπεία σε ασθενείς με σαρκώματα μαλακών μορίων, συμπεριλαμβανομένου του RMS. Ενώ οι στοχευμένες θεραπείες έχουν αλλάξει τη θεραπεία του καρκίνου συνολικά, οι εξελίξεις για το RMS είναι πιο αργές. Η συνεχιζόμενη βασική έρευνα για τους ογκολυτικούς ιούς και τις θεραπείες με βακτήρια που στοχεύουν τον όγκο έχει αναδείξει μεγάλες δυνατότητες βελτίωσης των θεραπευτικών επιλογών για την ενίσχυση ή τη συμπλήρωση των υφιστάμενων στρατηγικών αντιμετώπισης του RMS. Αυτές οι καινοτόμες προσεγγίσεις απαιτούν περαιτέρω διερεύνηση σε κλινικές μελέτες και μπορεί να οδηγήσουν σε πιο εξατομικευμένες και αποτελεσματικές θεραπείες στο μέλλον. Εν κατακλείδι, αν και η θεραπεία του RMS έχει αποδειχθεί ιδιαίτερα δύσκολη, οι εξελίξεις στους τρόπους αντιμετώπισής του αναδιαμορφώνουν σταδιακά το θεραπευτικό τοπίο. Η περαιτέρω έρευνα, ιδίως σε μοριακές και ανοσοθεραπευτικές επιλογές, υπόσχεται βελτίωση των θεραπευτικών αποτελεσμάτων και μείωση των ποσοστών υποτροπής και μετάστασης σε αυτή την υψηλού βαθμού κακοήθεια.
Author and committee
dc:creator, dc:contributor.*- Authors dc:creator
-
- Παντελάκης Κωνσταντίνος
- Pantelakis Konstantinos
Subjects
dc:subject × 2Rights
- Language dc:language
- Ελληνικά, Greek
Identifiers
dc:identifier.*- Identifier
- uoadl:3479822