National and Kapodistrian University of Athens
Ιntramedullary nailing versus plate fixation for the treatment of proximal tibia extra-articular fractures, a meta-analysis
Abstract
dc:descriptionΕισαγωγή: Η επίπτωση των εξωαρθρικών καταγμάτων της εγγύς κνήμης είναι αρκετά συχνή στον γενικό πληθυσμό και αντιστοιχεί περίπου στο 5-11% όλων των καταγμάτων της κνήμης. Η βέλτιστη μέθοδος αντιμετώπισης αυτών των καταγμάτων παραμένει αμφιλεγόμενη και μέχρι σήμερα δεν υπάρχει ευρεία συναίνεση σχετικά με την ιδανική μέθοδο μεταξύ της ενδομυελικής ήλωσης (IMN) και της κλειδούμενης πλάκας (PLP). Σκοπός αυτής της μετα-ανάλυσης είναι η αξιολόγηση των κλινικών, ακτινολογικών και λειτουργικών αποτελεσμάτων, καθώς και των επιπλοκών, σε ενήλικες ασθενείς (>18 ετών) με εξω-αρθρικά κατάγματα της εγγύς κνήμης που αντιμετωπίστηκαν είτε με ενδομυελική ήλωση είτε με κλειδούμενη πλάκα. Υλικά/Μέθοδοι: Διενεργήσαμε μια συστηματική ανασκόπηση της βιβλιογραφίας για τον εντοπισμό συγκριτικών μελετών που πληρούσαν τα ανωτέρω κριτήρια ασθενών και δημοσιεύθηκαν από τον Ιανουάριο 2000 έως τον Μάιο 2024 σε τέσσερις βάσεις δεδομένων: MEDLINE, EMBASE, Google Scholar και Cochrane Library. Η μετα-ανάλυση πραγματοποιήθηκε σύμφωνα με τις οδηγίες PRISMA και η μελέτη καταχωρήθηκε προοπτικά στο PROSPERO. Αποτελέσματα: Από τις 761 μελέτες που εντοπίστηκαν αρχικά, εννέα (9) πληρούσαν τα κριτήρια ένταξης. Συνολικά αξιολογήθηκαν 662 ασθενείς (320 με IMN και 342 με PLP) με ελάχιστη περίοδο παρακολούθησης τους 12 μήνες. Η ομάδα IMN εμφάνισε μικρότερο χρόνο πώρωσης [OR=-2.83, 95% CI: -4.8 έως -0.87, p=0.005, I²=73%] και χαμηλότερο ποσοστό λοιμώξεων [OR 0.49, 95% CI: 0.27-0.92, p=0.03, I²=0%], ενώ η ομάδα PLP εμφάνισε χαμηλότερο ποσοστό πρόσθιου άλγους στο γόνατο [OR=5.07, 95% CI: 1.77-14.48, p=0.002, I²=0%]. Δεν υπήρξε στατιστικά σημαντική διαφορά μεταξύ των δύο ομάδων ως προς τη μη πώρωση, την πώρωση με παραμόρφωση, την καθυστερημένη πώρωση, την ανάγκη αναθεώρησης της οστεοσύνθεσης, το εύρος κίνησης του γόνατος, την μη-ικανοποιητική ευθυγράμμιση, τον χειρουργικό χρόνο και τη διάρκεια νοσηλείας. Συμπέρασμα: Η ενδομυελική ήλωση παρουσίασε σημαντικά μικρότερο χρόνο πώρωσης και χαμηλότερο κίνδυνο λοίμωξης στη θεραπεία εξωαρθρικών καταγμάτων της εγγύς κνήμης, ενώ η σταθεροποίηση με πλάκα είχε σημαντικά μικρότερο κίνδυνο πρόσθιου άλγους στο γόνατο. Αν και μπορούν να επιτευχθούν καλά αποτελέσματα με καλή τεχνική και στις δύο μεθόδους, απαιτείται περαιτέρω έρευνα για την παροχή σαφών αποδείξεων.
Author and committee
dc:creator, dc:contributor.*- Authors dc:creator
-
- Δραγώνας Χρήστος-Γεώργιος
- Dragonas Christos-Georgios
Subjects
dc:subject × 2Rights
- Language dc:language
- English
Identifiers
dc:identifier.*- Identifier
- uoadl:3479839