National and Kapodistrian University of Athens
Διαχείριση του χρόνιου πόνου στην παιδική ηλικία: Ανασκόπηση φυσικοθεραπευτικών παρεμβάσεων
Abstract
dc:descriptionΟ χρόνιος μυοσκελετικός πόνος στα παιδιά είναι μία δύσκολα διαχειρίσιμη κλινική οντότητα που μπορεί να προκύψει από πληθώρα παραγόντων, των οποίων η παθοφυσιολογία ποικίλει. Ο ίδιος ο χρόνιος πόνος είναι από μόνος του μία νόσος, η οποία μπορεί να οδηγήσει σε ανικανότητα και τελικά σε αναπηρία, καθώς περιορίζει την δραστηριότητα και δυσκολεύει την καθημερινότητα των ατόμων που τον βιώνουν. Ο εγκέφαλος «μαθαίνει να ζει» με τον χρόνιο πόνο, και οι τελευταίες μελέτες νευροαπεικόνισης δείχνουν ότι μεταβάλλεται και δομικά όταν ένα άτομο βιώνει χρόνιο πόνο. Δηλαδή, δεν είναι μόνο η αντίληψη του πόνου: είναι σαφώς πιο σύνθετο φαινόμενο από την αλγαισθησία, καθώς εμπλέκονται μηχανισμοί που ενδεχομένως να τροποποιούν την αίσθηση ή ακόμα και να την μεγεθύνουν ή να την μεταφράζουν λανθασμένα, όπως συμβαίνει στην περίπτωση της κεντρικής ευαισθητοποίησης. Η σωστή και έγκαιρη διάγνωση, πολλές φορές διά του αποκλεισμού όταν πρόκειται για σύνδρομα χρόνιου πόνου στα παιδιά, είναι κομβικής σημασίας, καθώς σε αυτήν στηρίζεται η έναρξη της οποιασδήποτε παρέμβασης που θα επιχειρηθεί. Η φυσικοθεραπεία ξεκινάει κι αυτή από την στιγμή της σωστής και ολοκληρωμένης αξιολόγησης. Στην περίπτωση του χρόνιου πόνου στα παιδιά και στους εφήβους έχουν αναπτυχθεί συγκεκριμένα εξειδικευμένα εργαλεία αξιολόγησης, τα οποία ο φυσικοθεραπευτής επιλέγει ανάλογα με την ηλικία και το γνωστικό επίπεδο του ασθενή του. Η φυσικοθεραπευτική αντιμετώπιση διαφοροποιείται ανάλογα με την περίπτωση και τις ιδιαιτερότητες του κάθε ασθενή. Οι πιο πολλές μελέτες, όμως, συμφωνούν ότι η κινησιοθεραπεία και η στοχευμένη στην λειτουργικότητα άσκηση έχουν τα καλύτερα αποτελέσματα για την αντιμετώπιση των ασθενών αυτών. Τέλος, η φυσικοθεραπεία έχει τα βέλτιστα αποτελέσματα όταν εντάσσεται στο πλαίσιο της ομάδας αποκατάστασης, η οποία προσεγγίζει τον ασθενή διεπιστημονικά και οι παρεμβάσεις του ενός κλάδου συμπληρώνουν και ενισχύουν τις προσπάθειες του άλλου. Ο γιατρός, ο φυσικοθεραπευτής και ο ψυχοθεραπευτής (και ο εξειδικευμένος στον πόνο νοσηλευτής όταν πρόκειται για ασθενείς που νοσηλεύονται) είναι όλοι τμήματα του συνόλου που καλείται να αντιμετωπίσει τους ανήλικους ασθενείς και τους γονείς/ φροντιστές τους που νοσούν.
Author and committee
dc:creator, dc:contributor.*- Authors dc:creator
-
- Φεβράνογλου Ιωάννα
- Fevranoglou Ioanna
Subjects
dc:subject × 2Rights
- Language dc:language
- Ελληνικά, Greek
Identifiers
dc:identifier.*- Identifier
- uoadl:3480412