National and Kapodistrian University of Athens
(Ana)Choreographies of Decolonian Aesthesis in Zong!, Spill, Maroon Choreography and Migritude
Abstract
dc:descriptionΣτο αποαποικιακό πλαίσιο, η μετάβαση από τη θεωρία στη πράξη ισοδυναμεί με τη μετάβαση από την αποαποικιακή σκέψη στην αποαποικιακή αίσθηση. Η αίσθηση αυτή αποτελεί συνειδητή επιλογή που ξεφεύγει από την μοντέρνα αισθητική και το αποικιοκρατικό πλέγμα, με τελικό σκοπό την ανάδειξη περιθωριοποιημένων τρόπων ύπαρξης, καθώς και καλλιτεχνικής δημιουργίας. Η άποψη αυτή είναι εύκολα ανιχνεύσιμη στα έργα Maroon Choreography (2021) της Φαχίμα Ίφε, Spill (2016) της Αλέξις Πολίν Γκάμπς, Migritude (2010) της Σάιλα Πατέλ, καθώς και and Zong! (2007) της Μαρλέν Νουρμπέσε Φίλιπ. Με αφετηρία αφηγήσεις που έχουν έως τώρα συστηματικά υπονομευθεί και θεωρηθεί κατάλοιπα μη ανθρώπινων ή ανεπαρκώς ανθρώπινων όντων, τα λογοτεχνικά αυτά έργα προσεγγίζουν το τραύμα που προκαλεί η αποαποικιοποίηση του ανθρώπινου σώματος, βιώματος αλλά και γνώσης. Η αποαποικιοποίηση, όπως κατά κύριο λόγο έχει αναπτυχθεί από τον Βάλτερ Ντ. Μινιόλο αλλά και το δοκίμιo του Νέλσον Μαλντονάδο-Τόρρες με τίτλο “On the Coloniality of Being: Contributions to the Development of a Concept” (2007), αποτελούν απαραίτητη προϋπόθεση για την κατανόηση και εμπεριστατωμένη προσέγγιση του τρόπου με τον οποίο τα τέσσερα αυτά λογοτεχνικά έργα αντιστέκονται και προσεγγίζουν την αποικιοκρατική νεωτερικότητα, αλλά και του τρόπου με τον οποίο υιοθετούν μια αποαποικιακή προσέγγιση της ανθρώπινης εμπειρίας. Αυτή η Διπλωματική Εργασία υποστηρίζει ότι τα έργα αυτά είναι άξια μελέτης όχι μόνο επειδή θίγουν το αποικιοκρατικό ζήτημα αλλά και επειδή αποαποικιοποιούν τα λογοτεχνικά είδη μέσω της συνεχής τους μετάβασης από το ένα είδος στο άλλο και της ενσωμάτωσης μουσικών και χορευτικών στοιχείων. Τα επιλεγμένα κείμενα αποαποικιοποιούν τα όρια μεταξύ των λογοτεχνικών ειδών ακριβώς επειδή ακολουθούν μίαν άλλη φόρμα και γλωσσική οργάνωση. Αποκαλύπτοντας τις επιπτώσεις της αποικιοκρατικής νεωτερικότητας, αυτό το συνονθύλευμα διάφορων λογοτεχνικών ειδών αποσκοπεί στη προσέγγιση του αποικιοκρατικού τραύματος με στόχο την απελευθέρωση των καταπιεσμένων ανθρώπινων όντων και την ανάδυση περιθωριοποιημένων αφηγημάτων. Τα έργα αυτά αντηχούν την ιδέα ότι εάν υπάρχουν άλλα αφηγήματα της ανθρώπινης ύπαρξης, τότε υπάρχουν και άλλα καλλιτεχνικά αφηγήματα. Τα κείμενα που έχω επιλέξει είναι λογοτεχνικά, αλλά φέρουν στοιχεία από τις τέχνες του θεάματος. Αυτό το χαρακτηριστικό καθιστά τα κείμενα αυτά ρευστά ως προς τη μορφή τους και τα τοποθετεί σε ένα μεταιχμιακό στάδιο που καθιστά δυνατή τη συνεχή τους μεταμόρφωση και αναγέννηση. Τα κείμενα αυτά, λοιπόν, αντιστέκονται εμφανώς στην μοντέρνα αισθητική και δημιουργούν ένα πλαίσιο αποαποικιακής αίσθησης στο οποίο τα καλλιτεχνικά είδη δεν είναι ανεξάρτητα μεταξύ τους συγχωνεύονται για την δημιουργία μεταιχμιακών καλλιτεχνικών έργων. Για να αποδείξω ότι τα κείμενα αυτά αποαποικιοποιούν όχι μόνο τη σκέψη, αλλά και την αίσθησή μας συμβάλλοντας στη δημιουργία μιας αποαποικιακής γενεαλογίας, θα βασιστώ στο έργο του Ρολάντο Βάσκεζ με τίτλο Vistas of Modernity (2020) αλλά και σε προσεγγίσεις από τον χώρο του χορού και της μουσικής για αναδείξω τα κείμενα αυτά ως ένα συνονθύλευμα καλλιτεχνικών ειδών.
Author and committee
dc:creator, dc:contributor.*- Authors dc:creator
-
- Αλίκο Αουρόρα
- Aliko Aurora
Subjects
dc:subject × 2Rights
- Language dc:language
- English
Identifiers
dc:identifier.*- Identifier
- uoadl:3481853