National and Kapodistrian University of Athens
Απόσυρση ανοσοκατασταλτικής θεραπείας στη νεφρίτιδα ΣΕΛ: κατάλληλος χρόνος κι ο ρόλος της επαναληπτικής βιοψίας νεφρού
Abstract
dc:descriptionΣκοπός: Η διάρκεια της ανοσοκατασταλτικής αγωγής σε ασθενείς με νεφρίτιδα ΣΕΛ δεν έχει καθοριστεί σαφώς, ακόμα και έπειτα από επιτυχή ανταπόκριση στην θεραπευτική αγωγή και επίτευξη μακροχρόνιας σταθερής ύφεσης. Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι η ανασκόπηση της βιβλιογραφίας σχετικά με τον καταλληλότερο χρόνο απόσυρσης της ανοσοκατασταλτικής θεραπείας και τα πιθανά χαρακτηριστικά των ασθενών που θα μπορούσαν να επωφεληθούν από αυτήν την προσέγγιση, ελαχιστοποιώντας τον κίνδυνο εμφάνισης μελλοντικής υποτροπής. Επιπλέον εξετάζεται ο ρόλος της επαναληπτικής βιοψίας νεφρού, τόσο ως πιθανό εργαλείο για την καθοδήγηση της απόσυρσης της θεραπείας όσο και γενικότερα στην διαχείριση των ασθενών με νεφρίτιδα ΣΕΛ. Μέθοδος: Έγινε ανασκόπηση της βιβλιογραφίας μέχρι τον 01/2025. Συμπεριλήφθηκαν δημοσιευμένες κλινικές δοκιμές και μελέτες παρατήρησης σε ενήλικες ασθενείς με νεφρίτιδα ΣΕΛ σχετικά με την απόσυρση της ανοσοκατασταλτικής αγωγής και την επαναληπτική βιοψία νεφρού. Αποτελέσματα: Ο καθορισμός συγκεκριμένου χρονικού πλαισίου για την απόσυρση της ανοσοκατασταλτικής θεραπείας στους ασθενείς με νεφρίτιδα ΣΕΛ είναι δυσχερής. Δεδομένα από την βιβλιογραφία αναδεικνύουν μη αμελητέο κίνδυνο υποτροπής έπειτα από 2- 3 έτη θεραπείας. Προστατευτική φαίνεται να είναι η συνέχιση χρήσης υδροξυχλωροκίνης και η μακροχρόνια συνεχής ύφεση της νόσου πριν από προσπάθειες απόσυρσης της αγωγής, αν και τα βιβλιογραφικά ευρήματα σχετικά με τον καθορισμό επιβαρυντικών ή προστατευτικών παραγόντων δεν είναι ομοιογενή. Ως προς την επαναληπτική βιοψία, επισημαίνεται η συχνή αλλαγή ιστολογικής τάξης σε ασθενείς σε έξαρση της νόσου, που την καθιστά χρήσιμη για τον καθορισμό της θεραπείας, αν και η αλλαγή αφορά συχνότερα ασθενείς με μη υπερπλαστική νεφρίτιδα στην αρχική βιοψία. Από την επαναληπτική ιστολογική εξέταση βάσει πρωτοκόλλου, είτε έπειτα από την θεραπεία επαγωγής είτε και έπειτα από 2-3 έτη θεραπείας συντήρησης, διαπιστώνεται συχνά αναντιστοιχία κλινικής και ιστολογικής ύφεσης. Δεδομένα από μελέτες παρατήρησης αναδεικνύουν τον πιθανό προγνωστικό ρόλο των ιστολογικών ευρημάτων ως προς την πιθανότητα μελλοντικής υποτροπής και εξέλιξης σε χρόνια νεφρική νόσο. Επομένως η επαναληπτική βιοψία νεφρού μπορεί να αναδείξει τους ασθενείς με ύφεση όχι μόνο κλινική, αλλά και ιστολογική, στους οποίους θα μπορούσε η ανοσοκαταστολή να αποσυρθεί με μεγαλύτερη ασφάλεια. Συμπέρασμα: Από την ανασκόπηση της βιβλιογραφίας προκύπτουν ενθαρρυντικά δεδομένα σχετικά με την χρησιμότητα της επαναληπτικής βιοψίας νεφρού στην απόσυρση της ανοσοκατασταλτικής θεραπείας σε ασθενείς με νεφρίτιδα ΣΕΛ, καθώς η ύφεση αποκλειστικά με κλινικά και εργαστηριακά κριτήρια συχνά δεν ταυτίζεται με την ιστολογική ύφεση της φλεγμονής, ενώ η επαναληπτική ιστολογική εξέταση φαίνεται να παρέχει κρίσιμες πληροφορίες σχετικά με την μετέπειτα πρόγνωση. Καθώς ωστόσο τα δεδομένα προκύπτουν κατά κύριο λόγο από αναδρομικές μελέτες παρατήρησης, είναι απαραίτητα περισσότερα δεδομένα πριν από την ενσωμάτωση της πρακτικής στην κλινική πράξη.
Author and committee
dc:creator, dc:contributor.*- Authors dc:creator
-
- Τσεκέ Αλεξάνδρα
- Tseke Alexandra
Subjects
dc:subject × 2Rights
- Language dc:language
- Ελληνικά, Greek
Identifiers
dc:identifier.*- Identifier
- uoadl:4248891