National and Kapodistrian University of Athens
Διερεύνηση της Εμπειρίας Παιδιών με Αναπηρία στο Ελληνικό Σχολείο: Φαινομενολογική και Υπαρξιστική Προσέγγιση
Abstract
dc:descriptionΗ παρούσα διπλωματική εργασία διερευνά τις υποκειμενικές εμπειρίες των παιδιών με αναπηρία στο ελληνικό σχολικό περιβάλλον, υπό το πρίσμα της φαινομενολογικής και υπαρξιστικής φιλοσοφικής προσέγγισης. Ο στόχος της μελέτης αυτής είναι να φέρει στο φως τις προσωπικές εμπειρίες των παιδιών και τι αντιμετωπίζουν καθημερινά οι μαθητές με αναπηρία στη σχολική ζωή, Καθώς και να καταδείξει την απόρροια της κοινωνικής κατασκευής αλλά και της εκπαιδευτικής πραγματικότητας που έχουν δημιουργήσει ένα περιβάλλον που κατά περίπτωση ενδυναμώνει και περιορίζει τα παιδιά. Η έρευνα βασίστηκε σε ποιοτική μεθοδολογία μέσω συνεντεύξεων σε παιδιά με αναπηρία, που φοιτούν σε τυπικό ελληνικό σχολείο. Η θεματολογία περιλάμβανε ερωτήσεις όσο αφορά την εικόνα του σώματος, τις κοινωνικές σχέσεις, την αίσθηση του ανήκειν και το ρόλο των εκπαιδευτικών στη διαδικασία. Αποδείχθηκε ότι πολλά παιδιά έχουν το αίσθημα το αποκλεισμό, του στιγματισμού ή ακόμα νιώθουν και την απόρριψη ακόμα όχι μόνο από τους συμμαθητές τους αλλά και από όλο το σχολείο σαν σύνολο. Οι μαρτυρίες των παιδιών για βίωμα εκφοβισμού, ελλιπείς φιλικές σχέσεις ή ακόμα και αδιαφορία από τους δασκάλους είναι απόδειξη ενός κόσμου που ακόμα προσπαθεί να επιτύχει την ισότιμη συμπερίληψη. Η φαινομενολογική προσέγγιση στηρίχθηκε στην υποκειμενική εμπειρία των παιδιών και πως αυτά βιώνουν τόσο το σώμα τους όσο και την πραγματικότητα γύρω τους. Από την άλλη πλευρά ακόμα η υπαρξιστική οπτική έφερε στο προσκήνιο τις έννοιες του αυτοπροσδιορισμού και της νοηματοδότησης της ύπαρξής τους μέσα σε αυτό το περιοριστικό σύστημα. Πολλές φιλοσοφικές προσεγγίσεις, όπως ενδεικτικά αυτές των Husserl, Merleau-Ponty, και Reynolds, αναπτύχθηκαν για να κατανοηθεί ότι η αναπηρία ή οτιδήποτε παρεκκλίνει από το πρότυπο της κοινωνίας είναι ένας διαφορετικός τρόπος ύπαρξης στον χωροχρόνο. Η έρευνα καταλήγει ότι η υποκειμενική βιωμένη εμπειρία των παιδιών με αναπηρία θα έπρεπε να είναι στο επίκεντρο των πολιτικών ένταξης, από τη στιγμή που αυτή δεν έχει ακόμα επιτευχθεί. Βασική μέριμνα θα έπρεπε να είναι η ομαλή ένταξή τους στο σχολικό περιβάλλον και η θεσμική στήριξη, που θα σέβεται και θα λαμβάνει υπόψιν τις ανάγκες τους. Η φωνή των παιδιών μας επισημαίνει ότι η ενσυναίσθηση και η αποδοχή δεν θα έπρεπε να είναι πολυτέλεια. Ένα σχολείο για όλους οφείλει να είναι σχολείο για κάθε παιδί.
Author and committee
dc:creator, dc:contributor.*- Authors dc:creator
-
- Μελετίου Ελικωνή-Χριστίνα
- Meletiou Elikoni-Christina
Subjects
dc:subject × 2Rights
- Language dc:language
- Ελληνικά, Greek, English
Identifiers
dc:identifier.*- Identifier
- uoadl:5295474