National and Kapodistrian University of Athens
Παράγοντες κινδύνου για την ανάπτυξη κακοήθειας μετά τη μεταμόσχευση σε λήπτες νεφρικού μοσχεύματος
Abstract
dc:descriptionΕισαγωγή: Οι κακοήθειες μετά τη μεταμόσχευση αποτελούν βασική αιτία νοσηρότητας και θνησιμότητας στους μεταμοσχευμένους νεφρού και η επίπτωσή τους στον πληθυσμό αυτό σημειώνει συνεχή αύξηση. Σκοπός: Η μελέτη της συχνότητας εμφάνισης πρωτοπαθών κακοηθειών μετά από μεταμόσχευση του νεφρού και των παραγόντων κινδύνου που σχετίζονται με την ανάπτυξή τους. Υλικό & Μέθοδος: Από τους ασθενείς που υποβλήθηκαν σε μεταμόσχευση νεφρού στο ΓΝΑ Λαϊκό μεταξύ 1/1979 και 12/2023, εντοπίσθηκαν όσοι εκδήλωσαν πρωτοπαθή κακοήθεια. Οι ασθενείς αυτοί συγκρίθηκαν με ομάδα ελέγχου μεταμοσχευμένων ασθενών ίδιας ηλικίας, φύλου και έτους μεταμόσχευσης. Συλλέχθηκαν δημογραφικά και κλινικοεργαστηριακά στοιχεία, καθώς και στοιχεία σχετικά με την ανοσοκαταστολή και το είδος της κακοήθειας. Διενεργήθηκε πολλαπλή λογαριθμιστική εξάρτηση για την ανεύρεση πιθανής συσχέτισης μεταξύ διαφόρων παραμέτρων και της εμφάνισης κακοήθειας. Αποτελέσματα: Από συνολικά 2986 λήπτες νεφρικού μοσχεύματος, αναγνωρίσθηκαν 268 λήπτες (8.98%) που ανέπτυξαν κακοήθεια σε διάμεσο χρόνο 8 (ενδοτεταρτημοριακό εύρος-interquartile range: IQR 3-16) έτη μετά τη μεταμόσχευση. Από αυτούς, 59.3% ήταν άνδρες με διάμεση ηλικία κατά τη μεταμόσχευση 48 (IQR 39-57) έτη. Ποσοστό ίσο με 17.2% είχε ιστορικό απόρριψης και η πλειοψηφία (66.7%) λάμβανε ως ανοσοκαταστολή αναστολέα καλσινευρίνης και μυκοφαινολικό, με ή χωρίς κορτικοειδή. Οι συχνότερες κακοήθειες ήταν του πνεύμονα (13%), η λεμφοϋπερπλαστική διαταραχή μετά τη μεταμόσχευση (PTLD, 13%) και το σάρκωμα Kaposi (8.2%). Κατά την στιγμή της διάγηνωσης, 37% είχαν νόσο τελικού σταδίου και 19% επιθετική νόσο με κακή πρόγνωση. Δεν παρατηρήθηκαν σημαντικές διαφορές μεταξύ ομάδας κακοήθειας και ομάδας ελέγχου στις συννοσηρότητες, την πρωτοπαθή νεφρική νόσο, τον χρόνο σε εξωνεφρική κάθαρση, το ανοσολογικό προφίλ, το ιστορικό απόρριψης και την νεφρική λειτουργία ένα έτος μετά τη μεταμόσχευση, καθώς και στην ανοσοκατασταλτική θεραπεία (επαγωγής, συντήρησης, αντιαπορριπτική). Στην πολυπαραγοντική ανάλυση, το ιστορικό απόρριψης (σχετικός λόγος-odds ratio: OR 1.756, 95% CI 1.043-2.941) και η σπειραματονεφρίτιδα ως πρωτοπαθής νεφρική νόσος (OR 2.236, 95% CI 1.061-4.675) συσχετίσθηκαν με σημαντικά αυξημένο κίνδυνο κακοήθειας. Συμπεράσματα: Οι μεταμοσχευμένοι νεφρού διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο ανάπτυξης κακοήθειας. Ο κίνδυνος φαίνεται να συσχετίζεται με το αθροιστικό φορτίο της ανοσοκαταστολής και όχι με κάποιο συγκεκριμένο ανοσοκατασταλτικό φάρμακο. Απαραίτητη είναι η στενή παρακολούθηση και ο προσυμπτωματικός έλεγχος μετά την μεταμόσχευση.
Author and committee
dc:creator, dc:contributor.*- Authors dc:creator
-
- Βαλλιάνου Καλλιόπη
- Vallianou Kalliopi
Subjects
dc:subject × 2Rights
- Language dc:language
- Ελληνικά, Greek
Identifiers
dc:identifier.*- Identifier
- uoadl:5297619