National and Kapodistrian University of Athens
Λοίμωξη μεγαπροθέσεων σε ογκολογικούς ασθενείς. Ανασκόπηση της υπάρχουσας βιβλιογραφίας
Abstract
dc:descriptionΗ λοίμωξη των μεγαπροθέσεων αποτελεί ακόμα, παρά την πρόοδο της ιατρικής, θεραπευτικό πρόβλημα για τον Ορθοπαιδικό χειρουργό. Η συχνότητα περιπροθετικής λοίμωξης σε ασθενείς που υποβάλλονται σε επέμβαση διάσωσης μέλους λόγω νεοπλασμάτων κυμαίνεται από 3% έως 31%. Στις επεμβάσεις με αλλομόσχευμα για οστικούς όγκους, το ποσοστό λοίμωξης είναι 11.7% έως 13%, ενώ για επεμβάσεις με μεγαπροθέσεις κυμαίνεται από 0% έως 33%, ανάλογα με την περιοχή. Η βιβλιογραφία έχει δείξει ότι η πύελος και η κνήμη αποτελούν τις περιοχές με τα μεγαλύτερα ποσοστά λοιμώξεων. Η διάγνωση περιπροθετικών λοιμώξεων είναι πολύπλοκη λόγω της πολυπαραγοντικής φύσης της πάθησης και της απουσίας απολύτως εξειδικευμένων εξετάσεων. Απαιτείται συνδυασμός κλινικών, ιστολογικών, απεικονιστικών και μικροβιολογικών παραμέτρων. Τεχνικές όπως η παρακέντηση της άρθρωσης, οι καλλιέργειες ιστών, η PCR, η NGS και η υπερήχηση (sonication) των υλικών, έχουν βελτιώσει τη διαγνωστική ακρίβεια. Ωστόσο, οι παραδοσιακές και οι νεότερες μέθοδοι απαιτούν προσεκτική αξιολόγηση και συνδυαστική χρήση για την αποτελεσματική διάγνωση και διαφοροποίηση της λοίμωξης από άλλες αιτίες περιπροθετικού άλγους. Οι παράγοντες κινδύνου για την εμφάνιση εν τω βάθει περιπροθετικής λοίμωξης σε ογκολογικούς ασθενείς κατηγοριοποιούνται σε τροποποιήσιμους και μη. Οι μη τροποποιήσιμοι περιλαμβάνουν παράγοντες όπως η χημειοθεραπεία και οι τροποποιήσιμοι περιλαμβάνουν τον χρόνο παραμονής στο νοσοκομείο. Μελέτες δείχνουν ότι η χρήση μεγαπροθέσεων με αντιμικροβιακή επικάλυψη και μικρότεροι χειρουργικοί χρόνοι μειώνουν τον κίνδυνο λοίμωξης. Επιπλέον, το μέγεθος και η θέση της πρόθεσης επηρεάζουν τη συχνότητα λοίμωξης. Ορισμένοι παράγοντες όπως η ηλικία και ο σακχαρώδης διαβήτης δεν φαίνεται να επηρεάζουν τον κίνδυνο, ενώ η παρουσία νέκρωσης δέρματος και επιπολής λοίμωξης συνδέονται με αυξημένο κίνδυνο. Τέλος, η προεγχειρητική παραμονή στο νοσοκομείο σχετίζεται με αυξημένο κίνδυνο λοίμωξης. Στη σύγχρονη ιατρική πρακτική, ο ακρωτηριασμός για την αντιμετώπιση κακοήθων όγκων των οστών αποτελεί έσχατη λύση, με τις μεγαπροθέσεις να χρησιμοποιούνται για την αντικατάσταση εκτεταμένων οστικών ελλειμμάτων. Προθέσεις από κράμα κοβαλτίου-χρωμίου έχουν μεγαλύτερη συχνότητα λοιμώξεων σε σύγκριση με αυτές από τιτάνιο. Για τη μείωση των λοιμώξεων, η έρευνα εστιάζει σε μεγαπροθέσεις με αντιμικροβιακές επικαλύψεις, οι οποίες θα πρέπει να είναι βιοσυμβατές, να έχουν επαρκή και ανθεκτική αντιμικροβιακή δράση, και να μην επηρεάζουν αρνητικά την οστεοενσωμάτωσή τους. Οι επικαλύψεις αυτές χωρίζονται σε τρεις κατηγορίες: (α) παθητικές που αποτρέπουν την προσκόλληση μικροβίων, (β) ενεργές που σκοτώνουν τους παθογόνους οργανισμούς, και (γ) τροποποιήσεις που μειώνουν τη νοσηρότητα του biofilm. Οι ανόργανες επικαλύψεις φαίνεται να είναι πιο αποτελεσματικές στη μείωση των λοιμώξεων χωρίς να επηρεάζουν την οστεοενσωμάτηση, ενώ οι οργανικές επικαλύψεις είναι πιο φιλικές προς τους ιστούς. Η υπάρχουσα βιβλιογραφία δείχνει υποσχόμενα αποτελέσματα, αλλά απαιτούνται περαιτέρω μελέτες για να συγκριθούν οι διάφορες αντιμικροβιακές επικαλύψεις, η ικανότητα οστεοενσωμάτωσης και η μακροχρόνια αντοχή τους. Η αντιμετώπιση αυτών των λοιμώξεων αποτελεί πρόκληση για τους Ορθοπαιδικούς χειρουργούς, καθώς επιδιώκουν τον αποτελεσματικό έλεγχο της λοίμωξης και τη διατήρηση της λειτουργικότητας, μειώνοντας ταυτόχρονα το κόστος του συστήματος υγείας. Διαφορετικές θεραπευτικές επιλογές περιλαμβάνουν τον χειρουργικό καθαρισμό, την αντιβιοτική αγωγή, την αναθεώρηση των προθέσεων σε ένα ή δύο στάδια, και τον ακρωτηριασμό. Ο χειρουργικός καθαρισμός (DAIR) συνιστάται κυρίως για οξείες λοιμώξεις και περιλαμβάνει την αφαίρεση νεκρωτικών ιστών και την αντικατάσταση ορισμένων μερών των προθέσεων. Ωστόσο, για χρόνιες λοιμώξεις ή λοιμώξεις με ανθεκτικά μικρόβια, η μέθοδος αυτή δεν είναι πάντα επιτυχής. Η αναθεώρηση σε δύο στάδια θεωρείται ο «χρυσός κανόνας» και περιλαμβάνει την αφαίρεση και αντικατάσταση των προθέσεων με καλύτερα ποσοστά επιτυχίας. Αντίθετα, η αναθεώρηση σε ένα στάδιο μπορεί να έχει υψηλά ποσοστά αποτυχίας και δεν είναι κατάλληλη για όλους τους ασθενείς. Παρά την αποτελεσματικότητα των μεγαπροθέσεων, η λοίμωξη δεν είναι η συχνότερη αιτία ακρωτηριασμού, καθώς η τοπική υποτροπή της νόσου είναι πιο συνηθισμένη. Ερευνητές έχουν παρατηρήσει ότι ο κίνδυνος ακρωτηριασμού αυξάνεται με τον αριθμό των επανεπεμβάσεων και ότι λοιμώξεις που εμφανίζονται μετά από ένα χρόνο από το αρχικό χειρουργείο συνδέονται με υψηλότερο κίνδυνο ακρωτηριασμού. Η θεραπεία των λοιμώξεων που σχετίζονται με μεγαπροθέσεις έχει διαφορετικά ποσοστά επιτυχίας ανάλογα με τη μέθοδο που χρησιμοποιείται. Τα μεγαλύτερα ποσοστά επιτυχίας για την εξάλειψη της λοίμωξης φαίνεται να έχει ο ακρωτηριασμός και μετά η αναθεώρηση σε δύο στάδια. Ωστόσο, κρίσιμο είναι να γίνεται επιλογή κάθε φορά της θεραπείας ανάλογα με τον ασθενή και τις συννοσηρότητές του.
Author and committee
dc:creator, dc:contributor.*- Authors dc:creator
-
- Μπαλτάς Χρήστος
- Baltas Christos
Subjects
dc:subject × 2Rights
- Language dc:language
- Ελληνικά, Greek
Identifiers
dc:identifier.*- Identifier
- uoadl:5297880