National and Kapodistrian University of Athens
Το σύστημα του συμπληρώματος στο θρομβωτικό αντιφωσφολιπιδικό σύνδρομο: τρόποι ενεργοποίησης και στοχευμένες θεραπείες
Abstract
dc:descriptionΤο Θρομβωτικό Αντιφωσφολίπιδικό Σύνδρομο αποτελεί την πιο συχνή αιτία επίκτητης θρομβοφιλικής διαταραχής. Χαρακτηρίζεται από την παρουσία αντιφωσφολιπιδικών αντισωμάτων και την εκδήλωση θρόμβωσης μικρών ή μεγάλων αγγείων της φλεβικής ή της αρτηριακής κυκλοφορίας. Μπορεί να είναι πρωτοπαθές ή δευτεροπαθές σε άλλα αυτοάνοσα νοσήματα. Μικρό ποσοστό των ασθενών εκδηλώνει την καταστροφική μορφή του συνδρόμου, η οποία διακρίνεται από υψηλά ποσοστά θνητότητας. Από τη στιγμή της πρώτης περιγραφής του Αντιφωσφολιπιδικού Συνδρόμου από τον Graham Hughes και μέχρι σήμερα, έχει γίνει σημαντική πρόοδος για την κατανόηση της παθοφυσιολογιάς του. Σε αυτή, καθοριστικής σημασίας ήταν η αναγνώριση της β2 γλυκοπρωτεΐνης Ι ως βασικό στόχο των αντιφωσφολιπιδικών αντισωμάτων. Πλέον στην κλινική πράξη ο έλεγχος για Αντιφωσφολιπιδικό Σύνδρομο σε ασθενείς με μη προκλητή θρόμβωση αποτελεί συνήθη πρακτική, γεγονός που έχει συμβάλλει στην πιο αποτελεσματική αναγνώριση των ασθενών και την αντιμετώπισή τους. Τα αντισώματα έναντι καρδιολιπίνης και έναντι της β2 γλυκοπρωτεΐνης Ι, καθώς και το αντιπηκτικό του λύκου αποτελούν τα τρία βασικά αντισώματα, η ανίχνευση των οποίων συνηγορεί υπέρ της ύπαρξης του συνδρόμου και αποτελεί προαπαιτούμενο για τη διάγνωσή του. Η πρόσφατη αναθεώρηση των κριτηρίων ταξινόμησης από την ΑCR/ EULAR το 2023 προσφέρει μεγαλύτερη ακρίβεια και εφάμιλλη ευαισθησία για τη διάγνωση της νόσου σε σύγκριση με τα κριτήρια του Sydney. Επιπλέον περιλαμβάνει μεγαλύτερο εύρος κλινικών και εργαστηριακών παραμέτρων, αποτελώντας βοηθητικό εργαλείο για την κατηγοριοποίηση των ασθενών σε ομάδες κινδύνου. Σημαντικό ρόλο στην παθογένεση του Αντιφωσφολιπιδικού Συνδρόμου κατέχει η αλληλεπίδραση των αντιφωσφολιπιδικών αντισωμάτων με κύτταρα και πρωτεΐνες του οργανισμού, η οποία προάγει τη φλεγμονώδη διαδικασία και οδηγεί σε ανοσοθρόμβωση. Επικρατέστερος μηχανισμός εκδήλωσης είναι αυτός του διπλού χτυπήματος, σύμφωνα με τον οποίο η παρουσία των αντισωμάτων (πρώτο χτύπημα) οδηγεί σε θρόμβωση μετά από το δεύτερο χτύπημα, το οποίο συνήθως επιφέρει διαταραχή της αντιπηκτικής ιδιότητας του ενδοθηλίου. Στην παρούσα ανασκόπηση αναλύεται η παθοφυσιολογία του συνδρόμου και η ξεχωριστή επίδραση που κατέχει το συμπλήρωμα σε αυτή. Οι πρωτεΐνες του συμπληρώματος επηρεάζονται άμεσα από τα αντιφωσφολιπιδικά αντισώματα και επικοινωνούν αμφίδρομα με τον πηκτικό μηχανισμό. Συμμετέχουν έτσι στην ανάπτυξη θρόμβωσης, αλλά ταυτόχρονα αποτελούν και πιθανό θεραπευτικό στόχο. Οι θεραπευτικές επιλογές της νόσου περιλαμβάνουν την επ’ αόριστο αντιπηκτική αγωγή, καθώς ο κίνδυνος υποτροπής χωρίς αυτή, είναι μεγάλος. Επικουρικές θεραπείες που στοχεύουν την φλεγμονή χρησιμοποιούνται σε πιο ανθεκτικές μορφές του συνδρόμου. Η αντιμετώπιση της νόσου παρουσιάζεται αναλυτικά στο τελευταίο μέρος της εργασίας, ενώ ταυτόχρονα αναφέρονται μελλοντικές θεραπευτικές προσεγγίσεις, βασιζόμενες στην ολοένα βαθύτερη κατανόηση του συνδρόμου.
Author and committee
dc:creator, dc:contributor.*- Authors dc:creator
-
- Ταγάρα Σοφία
- Tagara Sofia
Subjects
dc:subject × 2Rights
- Language dc:language
- Ελληνικά, Greek
Identifiers
dc:identifier.*- Identifier
- uoadl:5298628