National and Kapodistrian University of Athens
Αντιμετώπιση της επιληψίας στην αυτοάνοση εγκεφαλίτιδα στα παιδιά: εμπειρία από το Αγία Σοφία
Abstract
dc:descriptionΗ αυτοάνοση εγκεφαλίτιδα (ΑΕ) αποτελεί πλέον σημαντική αιτία επιληπτικών κρίσεων στην παιδική ηλικία, με παθοφυσιολογία βασισμένη σε ανοσολογικούς μηχανισμούς κατά νευρωνικών αντιγόνων. Η παρούσα εργασία διερευνά τις κλινικές, διαγνωστικές και θεραπευτικές πτυχές της επιληψίας σε παιδιά με ΑΕ, βασισμένη σε αναδρομική ανάλυση περιστατικών από την Α' Πανεπιστημιακή Παιδιατρική Κλινική του Νοσοκομείου Παίδων «Η Αγία Σοφία». Η ΑΕ στα παιδιά εκδηλώνεται συχνά με επιληπτικές κρίσεις, νευροψυχιατρικές διαταραχές, κινητικά σύνδρομα και γνωσιακή επιδείνωση. Η παθογένεια οφείλεται στην παρουσία αυτοαντισωμάτων έναντι επιφανειακών ή συνάπτικών νευρωνικών πρωτεϊνών, όπως οι υποδοχείς NMDA (NMDAR), οι πρωτεΐνες LGI1 και CASPR2, και το ένζυμο GAD. Τα αντισώματα αυτά προκαλούν δυσλειτουργία μέσω εσωτερίκευσης των υποδοχέων, συναπτικής απορρύθμισης και ενεργοποίησης του συμπληρώματος. Επιπλέον, η τάξη της ανοσοσφαιρίνης (π.χ. IgG1 έναντι IgG4) επηρεάζει την κλινική εικόνα και την ανταπόκριση στη θεραπεία. Η διαγνωστική προσέγγιση περιλαμβάνει κλινικά κριτήρια, ανίχνευση αυτοαντισωμάτων στον ορό και το ΕΝΥ (μέσω κυτταρομετρικών τεχνικών και ιστοχημείας), ηλεκτροεγκεφαλογράφημα (ΗΕΓ) και μαγνητική τομογραφία (MRI). Ωστόσο, η οροαρνητική ΑΕ—που αντιστοιχεί σε σημαντικό ποσοστό περιπτώσεων—απαιτεί αξιολόγηση βασισμένη σε κλινικά και απεικονιστικά ευρήματα. Σημειώνεται ότι περίπου το 40% των περιστατικών παιδιατρικής εγκεφαλίτιδας παραμένουν χωρίς τεκμηριωμένη αιτιολογία, γεγονός που αναδεικνύει τη διαγνωστική δυσκολία. Η θεραπευτική προσέγγιση περιλαμβάνει την αντιμετώπιση των κρίσεων με αντιεπιληπτικά φάρμακα (ASMs) και την ανοσοθεραπεία. Πρώτης γραμμής θεραπείες αποτελούν τα κορτικοστεροειδή υψηλής δόσης, οι ενδοφλέβιες ανοσοσφαιρίνες (IVIG) και η πλασμαφαίρεση. Ως δεύτερης γραμμής επιλογές χρησιμοποιούνται η ριτουξιμάμπη, η μυκοφαινολάτη μοφετίλ και η κυκλοφωσφαμίδη. Συμπληρωματικές παρεμβάσεις, όπως η κετογονική δίαιτα και η νευροδιέγερση, εφαρμόζονται σε ανθεκτικές περιπτώσεις. Νεότεροι θεραπευτικοί στόχοι—όπως οι αναστολείς της IL-6 (π.χ. τοσιλιζουμάμπη), η χαμηλή δόση IL-2 και οι αναστολείς πρωτεασώματος (π.χ. βορτεζομίμπη)—εξετάζονται για τις ανθεκτικές μορφές ΑΕ. Η μελέτη περιλάμβανε οκτώ παιδιατρικούς ασθενείς (ηλικίας 2–17 ετών) με διάγνωση ΑΕ. Οι κλινικές εκδηλώσεις ήταν ποικίλες, με τις εστιακές κρίσεις να υπερισχύουν. Πέντε ασθενείς ήταν οροθετικοί (αντισώματα κατά NMDAR, GAD ή CASPR2), ενώ τρεις ήταν οροαρνητικοί. Όλοι έλαβαν ASMs και ανοσοθεραπεία πρώτης γραμμής, ενώ τέσσερις χρειάστηκαν κλιμάκωση σε θεραπείες δεύτερης γραμμής. Κατά την παρακολούθηση, τρεις ασθενείς ήταν ελεύθεροι κρίσεων χωρίς αντιεπιληπτική αγωγή, ενώ οι υπόλοιποι συνέχισαν θεραπεία. Η εργασία αυτή αναδεικνύει τη σημασία της έγκαιρης διάγνωσης, της εξατομικευμένης ανοσοθεραπείας για την αντιμετώπιση της επιληψίας σε παιδιά με ΑΕ. Απαιτείται περαιτέρω έρευνα για τη βελτιστοποίηση των θεραπευτικών πρωτοκόλλων και την ενσωμάτωση νεότερων ανοσοτροποποιητικών παραγόντων.
Author and committee
dc:creator, dc:contributor.*- Authors dc:creator
-
- Αλεβετσοβίτης Σάββας-Κωνσταντίνος
- Alevetsovitis Savvas-Konstantinos
Subjects
dc:subject × 2Rights
- Language dc:language
- English
Identifiers
dc:identifier.*- Identifier
- uoadl:5299294