National and Kapodistrian University of Athens
Ανοσοθεραπεία σε ασθενείς με αυτοανοσία. Η εμπειρία ενός ογκολογικού κέντρου
Abstract
dc:descriptionΕισαγωγή: Η ανοσοθεραπεία (ICIs) επέφερε ριζικές αλλαγές στη θεραπεία πολλών νεοπλασιών. Οι ασθενείς με αυτοάνοσες παθήσεις αποκλείονταν από τις αρχικές μελέτες λόγω αυξημένου φόβου έξαρσης της υποκείμενης αυτοάνοσης νόσου. Όμως, υπάρχει αυξημένη ανάγκη για real world data από την κλινική πρακτική. Σκοπός: Η αξιολόγηση της ασφάλειας και της αποτελεσματικότητας της ανοσοθεραπείας σε ασθενείς με προϋπάρχουσα αυτοανοσία. Η επίδρασης της ενεργότητας, της έξαρσης της αυτοάνοσης νόσου και των παραγόντων που επιδρούν στην επιβίωση χωρίς πρόοδο νόσου(PFS) και τη συνολική επιβίωση (OS) του κέντρου μας. Μέθοδος: Αναδρομική μελέτη με 59 ασθενείς τα κριτήρια ένταξης ήταν: Ιστολογικά επιβεβαιωμένος καρκίνος, Τεκμηριωμένη αυτοάνοση νόσος, Χορήγηση ανοσοθεραπείας Κριτήριο Αποκλεισμού: Η ανάπτυξη νέας αυτοάνοσης νόσου. Οι μεταβλητές που μελετήθηκαν ήταν: η ηλικία, Το φύλο, Το performance status, Το NLR καθώς και το στάδιο της κακοήθειας κατά τη διάγνωση. Αποτελέσματα: Οι ασθενείς με έξαρση από την ανοσοθεραπείας ήταν λιγότερο πιθανό να έχουν μεταστατική νόσο (p=0.008) και λιγότερο πιθανό να αναφέρουν νοσηρότητα από το αναπνευστικό σύστημα(p=0.04) σε σχέση με αυτούς που δεν παρουσίασαν έξαρση. Οι ασθενείς που είχαν ενεργή αυτοάνοση νόσο στην αρχή της παρακολούθησης είχαν 72% αυξημένο κίνδυνο να παρουσιάσουν πρόοδο νόσου σε σχέση με αυτούς που είχαν μη ενεργή αυτοάνοση νόσο στην αρχή της παρακολούθησης (HR 0.28, CI 95% 0.08-0.95, p=0,042) ανεξάρτητα από άλλες παραμέτρους στο πολυπαραγοντικό μοντέλο. Oι ασθενείς που είχαν ενεργό αυτοάνοση νόσο στην αρχή της παρακολούθησης είχαν 80% αυξημένο κίνδυνο να αποβιώσουν σε σχέση με αυτούς που δεν είχαν ενεργή αυτοάνοση νόσο στην αρχή της παρακολούθησης (HR 0.20, CI 95% 0.05-0.90, p=0,037). Οι ασθενείς που είχαν ενεργή αυτοάνοση νόσο στην αρχή της παρακολούθησης είχαν 72% αυξημένο κίνδυνο να παρουσιάσουν πρόοδο νόσου σε σχέση με αυτούς που είχαν μη ενεργή αυτοάνοση νόσο στην αρχή της παρακολούθησης (HR 0.28, CI 95% 0.08-0.95, p=0,042). Όλοι οι ασθενείς, με ενεργό και μη ενεργό αυτοάνοση νόσο στην αρχή της θεραπείας, που παρουσίασαν έξαρση της αυτοάνοσης νόσου τους κατά την χορήγηση της ανοσοθεραπείας είχαν 64% μικρότερο κίνδυνο να παρουσιάσουν πρόοδο της νόσου (HR 0.36, CI 95% 0.16-0.82, p=0,015), ενώ όσοι ασθενείς είχαν επιβαρυμένη λειτουργική κατάσταση παρουσίαζαν 82% περισσότερες πιθανότητες να παρουσιάσουν πρόοδο της νόσου τους (HR 1,82, CI 95% 1.14-2.89, p=0,011). Όλοι οι ασθενείς, με ενεργό και μη ενεργό αυτοάνοση νόσο στην αρχή της θεραπείας, που παρουσίασαν έξαρση της αυτοάνοσης νόσου τους κατά την διάρκεια της θεραπείας τους με αναστολείς σημείων ελέγχου είχαν 80% μικρότερη πιθανότητα να αποβιώσουν σε σχέση με τους ασθενείς που δεν είχαν έξαρση της αυτοάνοσης νόσου τους (HR 0.20, CI 95% 0.079-0.522, p=0,001). Συμπεράσματα: Η χορήγηση της ανοσοθεραπείας ήταν σχετικά ασφαλής και αποτελεσματική στους ασθενής της μελέτης μας. Η ενεργή αυτοανοσία κατά την έναρξη της ανοσοθεραπείας συνδέεται με χειρότερα αποτελέσματα στο PFS και OS επίσης, η έξαρση της αυτοάνοσης νόσου ενδέχεται να σχετίζεται με καλύτερη πρόγνωση στην πρόοδο της νόσου αλλά και στην συνολική επιβίωση.
Author and committee
dc:creator, dc:contributor.*- Authors dc:creator
-
- Αναγνωστάκης Μαξιμίλιαν
- Anagnostakis Maximilian
Subjects
dc:subject × 2Rights
- Language dc:language
- Ελληνικά, Greek
Identifiers
dc:identifier.*- Identifier
- uoadl:5301497