Back to search

National and Kapodistrian University of Athens

Αντιφωσφολιπιδικό σύνδρομο και κύηση

Abstract

dc:description

Το Αντιφωσφολιπιδικό Σύνδρομο (APS) είναι μια επίκτητη αυτοάνοση θρομβοφιλική διαταραχή, η οποία χαρακτηρίζεται από την παρουσία αντιφωσφολιπιδικών αντισωμάτων και συνδέεται με αυξημένο κίνδυνο θρομβωτικών επεισοδίων και σοβαρών μαιευτικών επιπλοκών. Η επίπτωσή του εκτιμάται σε 40–50 ανά 100.000 γυναίκες, με μεγαλύτερη συχνότητα στις αναπαραγωγικές ηλικίες. Αποτελεί μία από τις κυριότερες αιτίες επαναλαμβανόμενων αποβολών, προεκλαμψίας, ενδομήτριας καθυστέρησης ανάπτυξης και ενδομήτριου θανάτου, γεγονός που το καθιστά σημαντικό πεδίο κλινικής και ερευνητικής ενασχόλησης. Η παθογένεια του συνδρόμου είναι πολυπαραγοντική και περιλαμβάνει την αλληλεπίδραση διάφορων παραγόντων. Τα κύρια αντισώματα, όπως η αντι-β2-γλυκοπρωτεΐνη Ι, το αντικαρδιολιπινικό και το αντιπηκτικό του λύκου, προσδένονται σε φωσφολιπίδια της κυτταρικής μεμβράνης, ενεργοποιώντας ενδοθηλιακά κύτταρα, αιμοπετάλια και ουδετερόφιλα. Οι διεργασίες αυτές οδηγούν σε θρομβωτική κατάσταση, η οποία ενισχύεται από την ενεργοποίηση του συμπληρώματος και τη φλεγμονώδη αντίδραση σε προκαταρκτική αντίδραση. Κατά την κύηση, οι μηχανισμοί προκαλούν μικροθρομβώσεις στον πλακούντα και δυσλειτουργία των τροφοβλαστών, με συνέπεια υποξία, ανεπαρκή αιμάτωση του εμβρύου και αυξημένο κίνδυνο επιπλοκών, όπως αποβολές, IUGR και ενδομήτριος θάνατος. Η διάγνωση του APS βασίζεται στους συνδυασμούς κλινικών και εργαστηριακών κριτηρίων. Τα καθιερωμένα κριτήρια περιλαμβάνουν την παρουσία αρτηριακών, φλεβικών ή μικροαγγειακών θρομβώσεων, καθώς και μαιευτικών εκδηλώσεων. Τα εργαστηριακά κριτήρια περιλαμβάνουν την ανίχνευση αντιφωσφολιπιδικών αντισωμάτων. Η θεραπευτική προσέγγιση αποσκοπεί στην πρόληψη θρομβώσεων και μαιευτικών επιπλοκών. Σε γυναίκες χωρίς ιστορικό θρόμβωσης συστήνεται ασπιρίνη χαμηλής δόσης, ενώ σε περιπτώσεις με ιστορικό επιπλοκών, συνιστάται ασπιρίνη και ηπαρίνη χαμηλού μοριακού βάρους, που ξεκινά πριν από την 16η εβδομάδα κύησης και συνεχίζεται έως και 6–12 εβδομάδες μετά τον τοκετό. Σε ανθεκτικές περιπτώσεις εξετάζεται η χρήση υδροξυχλωροκίνης ή ανοσοτροποποιητικών παραγόντων. Παρά τη σημαντική βελτίωση της έκβασης της κύησης με τον συνδυασμό ασπιρίνης και ηπαρίνης, οι επιπλοκές όπως η προεκλαμψία και η ενδομήτρια καθυστέρηση ανάπτυξης παραμένουν συχνές. Αυτό υποδηλώνει την ύπαρξη επιπρόσθετων παθοφυσιολογικών μηχανισμών που δεν αντιμετωπίζονται με την κλασική αντιπηκτική θεραπεία. Οι τρέχουσες ερευνητικές προσπάθειες επικεντρώνονται στη μελέτη νέων θεραπευτικών επιλογών, όπως η υδροξυχλωροκίνη και οι βιολογικοί παράγοντες, καθώς και στη διερεύνηση εξατομικευμένων στρατηγικών διαχείρισης μέσω μεγάλων πολυκεντρικών μελετών. Η πρόοδος στην κατανόηση της πολυπαραγοντικής φύσης του συνδρόμου και η ανάπτυξη καινοτόμων θεραπευτικών παρεμβάσεων θα συμβάλουν ουσιαστικά στη μείωση της μητρικής και της εμβρυϊκής νοσηλείας και θνησιμότητας.

Author and committee

dc:creator, dc:contributor.*
Authors dc:creator
  • Γανιάρη Κωνσταντίνα
  • Ganiari Konstantina

Subjects

dc:subject × 2

Rights

Language dc:language
Ελληνικά, Greek

Identifiers

dc:identifier.*
Identifier
uoadl:5313015

Chain of custody

source
Harvested from
National and Kapodistrian University of Athens
Base URL
pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh
Last updated
2026-11-19
Source record
OAI-PMH GetRecord
citation

Γανιάρη Κωνσταντίνα; Ganiari Konstantina. Αντιφωσφολιπιδικό σύνδρομο και κύηση. 2025. https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5313015